Zaterdag 04/04/2020

Toksho!

Meisjes afluisteren. Het overkomt mij soms zelfs zonder dat ik het echt wil. Bijvoorbeeld bij de bankautomaat bij mij om de hoek, waar ik laatst 100 euro ging tappen en tegelijk twee late pubers, een roodharige en een blondje, in lekker vet Brabants volgende conversatie hoorde voeren:

- Wa vinde gij van die Sharon, eigenlijk?

- Ik vin da een stoemme.

- Wa bedoelde?

- Hedde die haar kleren al gezien? Oxfam meets de Hema!

- Erger, jong. Erger. En tis ook een hoer.

- Wa bedoelde?

- Sharon? Wette gij da ni?

- Nee, wa?

- Da's een echte penisgarage!

Toen kwamen mijn twee briefjes van 50 euro uit de Bancontact gekropen. Ik zorgde dat ik snel weg kwam. Vuile praat en de monden van jonge meisjes zijn namelijk een combinatie waartegen ik mentaal niet gewapend ben.

Ik dook een moderne koffiebar binnen, bestelde wat ik altijd bestel en nog eer mijn heerlijke kop zwart goud op mijn tafelblad werd neergezet, zag ik de Rosse en de Blonde weer binnenkomen. Ze gingen vlak bij in mijn buurt zitten. En ze dronken natuurlijk thee, zoals jonge vrouwen vaak doen in koffiebars. Ze hadden het hoofdstuk Sharon ondertussen afgesloten en waren over hun toekomst bezig. Het was duidelijk dat die zich niet in een penisgarage zou gaan afspelen. Of toch wel? De Rosse liet in ieder geval duidelijk blijken dat ze later "iets in de media" zou gaan doen, een ziektebeeld dat om een of andere reden veel meer voorkomt in Vlaanderen dan in Liberia of op de Galapagoseilanden.

- Wa gade gij later worre?

- Kweenie. Misschien bij den teevee, of zo!

- Wa? Denkte da ge daar zoma binne raakt?

- Ma, nee. Ge kunt daar toch voor lere!

- Voor wa?

- Voor de media en zo.

- Wa zoude dan wille?

- Kweenie. Nen eigen toksho of zo?

- Wadisda, nen toksho?

- Awel, zo'ne gast die in ne zetel zit en aan andere gasten vragen stelt. En dan lachen en zo.

De blonde was niet overtuigd. 'Vragen stellen' was niet wat ze in haar leven van plan was met 'gasten'. Vervolgens werd er nog wat weg en weer gepraat over enkele toksho's, waarvan ik er niet één kende. De Rosse zei dat ze het wel had voor de praatshow van Sean Dhondt, bij JIM.

"Beikes", zei Blondie. "Die gast heeft twee zwarte oorringen in, dat is er zeker één te veel."

Ik besloot mij niet in die boeiende discussie te mengen. Al had ik dat wel gekund, want laten we zeggen dat ik, in alle bescheidenheid, wel wat ken van talkshows. Ik was lang geleden al een hevige fan van Amerikaanse en Britse iconen als Dick Cavett, Johnny Carson, Michael Parkinson en Terry Wogan.

En ik lijd zeer zeker aan een lichte vorm van verslaving die mij en mijn zapmobiel midden in de nacht wel eens in de armen drijft van Jay Leno, Conan O'Brian, David Letterman, Graham Norton, Andrew Marr, Matthijs van Nieuwkerk, Jeroen Pauw, Paul Witteman, Laurent Ruquier en onze eigen jongens van Eén, Canvas en VIER.

Op het eerste gezicht is er niks aan, natuurlijk, en strikt gesproken had die Rosse uit de espressobar dan ook gelijk: het gaat inderdaad om "Awel, zo'ne gast die in ne zetel zit en aan andere gasten vragen stelt. En dan lachen en zo." Maar het heeft natuurlijk ook nog met andere dingen te maken. Welke gast die vragen stelt, bijvoorbeeld, en in welke zetel, en wie er allemaal tegenover hem plaatsneemt.

Op eenvoudig verzoek heb ik onlangs nog eens een definitie bedacht van wat nu eigenlijk het geheim is van een goed interview en die luidde, als ik mij goed herinner, als volgt: "Een aangename schok tussen twee persoonlijkheden", wat natuurlijk inhoudt dat er aan beide kanten van de microfoon een persoonlijkheid aanwezig moet zijn.

Het helpt ook wanneer de interviewer een beetje ongeveinsde belangstelling kan koesteren voor de levenssfeer en vooral de antwoorden van de interviewee. Iets wat evident lijkt, maar toch is het zo dat de gastheer soms zo vol van zichzelf is dat hij zijn invité, en tegelijk ook maar meteen zijn hele publiek, iets te gretig met de royale schaduw van zijn ego bedekt.

Een goede week geleden was Hugh Laurie zowel te gast in de vaak briljante Graham Norton Show als in het praatcafé Corsari. Laurie, voor wie dat niet zou weten, is een rijke Britse acteur die in zijn vrije tijd soms speelt dat hij een arme bluesneger is. Hij is in televisieland een absolute superster, maar is desondanks een aardige kerel gebleven, zo bleek uit beide toksho's.

Bij Norton vertelde hij vorige vrijdag warempel wat hem een paar dagen eerder bij Café Corsari was overkomen. Dat ze hem daar geconfronteerd hadden met een oud fragment uit de Graham Norton Show, waar hij bepaald onaardige dingen gezegd had over ons volk.

"En weet je wat?" zei de sympathieke blueszanger ongespeeld verontwaardigd tegen de flamboyante presentator. "Die Belgen begonnen daarop luid te juichen!"

Wat Norton deed besluiten: "Dan zijn ze écht stom."

Alledaags racisme is dat. En niet anders. Je komt het wel meer tegen in het Verenigd Koninkrijk en die bleke Britten komen er ook altijd mee weg. Wat de twee gastheren van Café Corsari daarop geantwoord hebben weet ik niet want ik was die bewuste avond niet thuis, wegens deelname aan een cursus lijndansen, binnen het kader van de overal wild om zich heen slaande countryrevival.

Is het overigens in een tijd van besparingen wel verantwoord dat een praatshow over twéé gastheren beschikt? Wanneer de discussie over hoofddoeken, de Sinksenfoor en subsidies voor musicals weer even gaan liggen is, moeten we die zaak zeker eens voorleggen aan een of andere professor Borsthol, toxicoloog te Leuven.

Niets tegen de gastheren van Café Corsari, overigens. Ik werd onlangs, binnen de volledig verantwoorde context van het Concertgebouw van Brugge, op zeer beschaafde wijze aan de tand gevoeld door Freek Braeckman en ik had daar achteraf in het geheel geen last van. Braeckman is een pro die zijn gasten en zijn kijkers niet onderschat. Maar ook niet overschat.

Toen iemand onlangs in het tv-café aan de Antwerpse Gedempte Dokken even over Hieronymus Bosch sprak, verduidelijkte Freek meteen: "De schilder?"

Als-ie dat aan mij gevraagd had, zou ik geantwoord hebben: "Nee, beste Freek, de behanger!"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234