Maandag 18/10/2021

Keerpunt

Toeters en ballen

null Beeld Eric de Mildt
Beeld Eric de Mildt

René Van Munster is chef eindredactie bijlagen De Morgen.

Ik ben zó blij dat ik het gewoon gedaan heb, op die avond van 13 juni 2008. Vier dagen eerder had Oranje al een klinkende 3-0 op het bord gezet tegen Italië, en nu was Frankrijk afgedroogd met 4-1. Het spel was zo subliem geweest, de verrassing zo immens, de ene na de andere goal zo buitengewoon, dat ik eindelijk deed wat ik buitenlandse fans op televisie en in de Brusselse binnenstad al zo vaak had zien doen. In een gelukzalige roes stapte ik, Nederbelg (20 jaar daar, 35 jaar hier) in de wagen en reed luid toeterend drie keer door Oplinter, mijn dorp bij Tienen. Veertien straten slechts, maar man, luchtte dat op.

De komende vijftien jaar zal het er niet meer van komen. Het Nederlands elftal, vorig jaar derde op het WK, schiet geen deuk meer in een pakje Becel. De afgelopen maanden verloor Oranje tweemaal van IJsland, tweemaal van Tsjechië, en verder ook nog van Italië, Turkije en Mexico.

De magie is volledig verdwenen, de stemming totaal omgeslagen. Niks geen vlammende commentaren meer van zonen of buren: dat we winnen met schwalbes, dat Robben een huichelaar is, de coach een hufter, de defensie een zeef en de arbiter omgekocht. Nee, louter hoongelach.

Op 5 juni 2015 werd misschien wel het oranje dieptepunt bereikt: 3-4 in Amsterdam tegen de VS. Sindsdien staat het vast: we kunnen het niet meer. Mauritanië uit? Altijd lastig.

Leedvermaak alom dus. Raar dat me dat ook te beurt viel toen het nog wél goed ging met Oranje. WK-finale verloren? Uitgelachen. Vijf strafschoppen gemist in de halve finale van het EK 2000? Nooit zal ik vergeten dat dertig Vlaamse collega's, een dag daarvoor nog goeie vrienden, een gat in het plafond sprongen bij elke gerateerde penalty. Zot van vreugde waren ze.
Maar wél elke dag roepen dat we vreemdelingen en nieuwkomers in de armen moeten sluiten.

René Van Munster is chef eindredactie bijlagen De Morgen. Beeld Wouter Van Vooren
René Van Munster is chef eindredactie bijlagen De Morgen.Beeld Wouter Van Vooren

Het toeval wil dat twee dagen na die smadelijke 3-4 (Nederland-VS) in Amsterdam een andere 3-4 een al even wonderlijk kantelpunt markeert. Op 7 juni 2015 lopen de Rode Duivels in Parijs het stomverbaasde Frankrijk onder de voet. 1-4 staat het op een gegeven moment. Iedereen wrijft zijn ogen uit: is dit echt?

Ja, het was echt, en het zou nog echter worden. Na nog een paar gewonnen matchen vindt België zichzelf in het najaar terug op de eerste plaats van de FIFA-ranglijst, en is het samen met Duitsland EK-favoriet.
Ik zet nu even mijn kaashoed af en pak een rood-geel-zwarte drietand uit de kast. Want op dit cruciale moment in de Belgische voetbalhistorie is het tijd voor één goede raad: gá ervoor! Zet alles op alles om die Europese titel binnen te halen. Hij ligt voor het grijpen. Dit komt nooit meer terug, hoor!

Weet je wat je nu echt níét moet doen, wanneer je de FIFA-ranking aanvoert, wanneer je internationals het mooie weer maken bij Europese topclubs en iedereen bang voor je is: roepen dat de halve finale halen al mooi zou zijn. Wat is dit voor zever? Laat nu ook die mentaliteit kantelen en straal vanaf vandaag uit dat je de beste bent en dat niks je kan stoppen. België, en niemand anders, wint die Cup.

Resteert voor mezelf de vraag of ook ik de klik zal kunnen maken. Krijg ik vanaf nu de knop in mijn hoofd en hart omgedraaid? Zal ik voluit voor de Duivels kunnen supporteren? Tot nu toe is dat lastig geweest, en dat slaat soms wonden. Zelden heb ik mijn jongste zoon zo onbegrijpend en immens teleurgesteld naar zijn vader zien kijken als drie maanden geleden, toen ik staand voor de tv - mijn gebruikelijke positie als het erom spant - de vuisten balde bij een goal van Bosnië tegen België. De desillusie op dat gezicht... Niet schoon om te zien.

Dus zal ik, acht jaar na die eerste keer, op zondagavond 10 juli 2016 na de EK-finale tussen België en Duitsland (2-1, beslissende countergoal Lukaku) met veel plezier weer de auto in stappen, nu samen met mijn in de Belgische kleuren getooide drie zonen.

Vier, vijf, zes keer zal ik ze het dorp rond rijden, alles doen wat ze vragen.
Maar zíj zullen op de claxon moeten duwen. Er zijn grenzen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234