Zaterdag 28/05/2022

Toen viel Michelle Martin door de mand

Iedereen denkt het, iedereen voelt het. Wie anders dan Marc Dutroux kan Julie en Mélissa hebben ontvoerd? Drie speurders zetten gisteren de vruchten van zes jaar speurwerk op een rijtje. Het enige wat ze 'hebben', is Michelle Martin die zegt dat Marc Dutroux halfweg 1995 haar vertelde dat hij het had gedaan, samen met Bernard Weinstein. Eén welgemikte vraag deed Martin gisteren grandioos door de mand vallen. 'Ik weet het niet meer. Ik herinner het mij niet meer. Ik bevestig wel mijn vroegere verklaringen.'

Aarlen

Van onze verslaggever

Douglas De Coninck

'Hier ziet u dan de positie van getuige Monique Michel", legde onderzoeksleider Michel Demoulin uit, met een rood lampje aanwijzingen gevend op een luchtfoto van de omgeving in Grâce-Hollogne waar op 24 juni 1995 Julie Lejeune (8) en Mélissa Russo (8) werden ontvoerd. Demoulin kon tot op de minuut precies vertellen waar de genaamde Monique Michel zich die dag om 17.10 uur bevond en in welke richting ze wandelde. En aan de hoeveelste touch and go de oefenende Boeing-piloot op de luchthaven van Bierset toen toe was. De conclusie van de uitleg was identiek aan die over al die andere getuigen van wie het wandelgedrag was gereconstrueerd: "Monique Michel heeft niets gezien."

Na de middagonderbreking werd het voorzitter Stéphane Goux even te veel: "Wij beginnen ons af te vragen waar u naartoe wil." Demoulin ging onverminderd door met het aanwijzen van een zoveelste wandelende getuige, om te besluiten: "Deze getuige heeft niets gezien."

Goux: "De vragen die ons interesseren, zijn: waar werden Julie en Mélissa ontvoerd, hoe laat en - als het even kan - door wie?"

JURYLID 12

Het traceren van getuigen die niets hebben gezien, is niet zo nutteloos als het lijkt, verweerde de speurder zich. "Door alle getuigenissen naast elkaar te zetten, kunnen wij besluiten dat Julie en Mélissa die zaterdag om 16.57 uur de woonst van de moeder van Mélissa hebben verlaten, omdat ze naar auto's wilden wuiven op de brug over de E42-autosnelweg. Wij konden hun traject in kaart brengen en besluiten dat de ontvoering plaatsvond tussen 17.02 en 17.07 uur. Dat tijdstip stemt overeen met de getuigenis van Marie-Louise Henrotte, die vanuit haar kamer de meisjes in een grijze auto zag stappen."

De op dat ogenblik 71-jarige en inmiddels tot demente plant verworden dame is volgens Demoulin de enige die het zag gebeuren. Niet iedereen deelt die mening. Jean-Denis Lejeune, de vader van Julie, was gisteren net als Laetitia Delhez opnieuw aanwezig in de rechtszaal, maar stelde zich ten aanzien van de speurders minder agressief op dan vorige week tijdens de getuigenis van onderzoeksrechter Jacques Langlois. "Ik vind dat we ontzettend veel tijd verloren hebben met het aanhoren van getuigenissen van mensen die niets hebben gezien", aldus Lejeune gisteren. "Het komt hierop neer dat het in de rue de Fexhe die dag een drukte van jewelste is geweest, maar dat juist op het moment dat onze kleintjes verdwenen, er plots niemand meer was. Behalve de oude mevrouw Henrotte dan, van wie wij niet zeker zijn of het wel Julie en Mélissa waren die zij zag. In de slides die men ons toont, kloppen enkele zaken manifest niet. De positie van de bomen was in juni 1995 anders. Die bomen moeten logischerwijs het zicht vanuit de kamer van mevrouw Henrotte hebben belemmerd. Men stelt het hier compleet fout voor. In haar verklaringen was mevrouw Henrotte trouwens zelf helemaal niet zo zeker of ze getuige was van een ontvoering."

Het gaf 's namiddags aanleiding tot alweer een partijtje bakkeleien tussen procureur Michel Bourlet en de gezanten van Langlois. Demoulin moest erkennen dat de beschrijving die de oude vrouw gaf van de twee kinderen, "op vele punten niet strookt" met de kleren die zij op 24 juni 1995 droegen. "Ik ben blij dat te horen", aldus Bourlet. "Langlois kwam ons hier vorige week melden dat de beschrijving tot in de puntjes klopt." Het vrouwelijke jurylid 12, die na enkele dagen de hoofdman kwam vervangen, is zich inmiddels aan het ontpoppen tot de grootste kwelgeest van de speurders: "Zou het niet kunnen dat als de getuigen iets niet hebben gezien, dat komt omdat ze op dat moment aan iets anders liepen te denken?" Jurylid 12 begon vervolgens kritische vragen te stellen over de getuigenis van Henrotte. "Deze vrouw zat elke dag voor het raam en werd pas ettelijke dagen na de feiten verhoord. Kan het niet zijn dat zij andere meisjes in een auto zag stappen?" Demoulin, zuchtend: "Ik kan alleen zeggen dat ook de dochter en de schoonzoon van Henrotte ons zeggen dat het 24 juni was, de dag waarop ze inkopen gingen doen in een doe-het-zelfzaak." Jurylid 12 liet niet los. Ze nam zelf de rode lamp en vroeg of het niet zou kunnen dat Julie en Mélissa niet in de rue de Fexhe maar op de brug werden ontvoerd.

Demoulin: "Men kan zich van alles voorstellen."

Jurylid 12, wijzend met het lampje: "En dat baantje hier, waar leidt dat naartoe?"

Procureur Bourlet: "Naar de oprit van de E42."

Jurylid: "Vergeeft u het mij, maar zou het niet kunnen dat iemand de meisjes op de brug zag wuiven, van de autoweg afging en hen op de brug ging schaken?"

Eén ding lijkt zeker. Er zit een fan van de ouders van Julie en Mélissa in de jury.

MARTIN IN DE VAL

Het werd Ronny Baudewyn, advocaat van Dutroux, op een gegeven moment te veel: "Bewijs ons nu eens dat Marc Dutroux Julie en Mélissa ontvoerde. Waarvoor zitten we hier anders?"

Demoulin begon de aanwijzingen te overlopen. Het verleden van Dutroux. Het feit dat hij zoveel andere meisjes had ontvoerd. De door Henrotte beschreven wagen, een donkergrijze Toyota Starlet, die zou kunnen zijn verward met de (gestolen) blauwe Ford Fiësta waar zijn kompaan Bernard Weinstein in die tijd mee rondreed. De verklaringen van Michelle Martin, die zegt dat Dutroux haar vertelde - met enige trots - dat hij en Weinstein het hadden gedaan. "Verklaringen", aldus Demoulin, "over een plek zonder huizen, waar niemand wat kon zien, en een gestolen wagen. Dat stemt overeen met de getuigenis van mevrouw Henrotte."

Een groot strafpleiter weet zijn momenten te kiezen. Goux had Demoulin inmiddels voor de zoveelste keer vermanend toegesproken. Of het niet bondiger kon. De speurder leek de pedalen wat kwijt. Xavier Magnée, de andere advocaat van Dutroux, is een meer dan begenadigd strafpleiter.

Magnée: "Mevrouw Henrotte zegt dat ze een man van binnenuit het linkerportier van de auto zag openen, correct? Martin zegt dat Dutroux de meisjes liet instappen en dat Weinstein achter het stuur zat. En dat Dutroux hem moest aanmanen om snel weg te rijden, correct?"

Demoulin: "Klopt."

Magnée: "Hoe kan Dutroux het linkerportier openen als hij rechts vooraan zit?"

Tot daar, niks aan de hand. "Waarom vragen we het niet aan mevrouw Martin zelf?", opperde voorzitter Goux opeens. Martin, al drie weken lang goed in haar rol, greep de microfoon en leek plots wel zin te hebben in een verbaal gevechtje: "Weet u, ik was er zelf niet bij, meester Magnée. Ik weet niet wie er achter het stuur zat. Ik heb ook nooit gezegd dat Weinstein achter het stuur zat."

Bourlet, opgewonden: "Ik vraag dat het hof akte neemt van de verklaringen van mevrouw Martin. Zij heeft altijd verklaard dat Dutroux op de passagierszetel zat en Weinstein achter het stuur. Ik eis dat mevrouw Martin uitlegt geeft over wat ze nu plots komt te vertellen."

Martin: "Ik weet het niet meer. Ik herinner het mij niet meer. Men zou moeten kijken naar de verklaringen die ik toen heb afgelegd. Ik bevestig mijn verklaringen."

Magnée: "Is Dutroux in die auto dan over de knieën van Weinstein gekropen?"

Georges-Henri Beauthier: "Het was misschien een Engels model."

GROTE RUZIE

Luc Masson, Martins vaste ondervrager, werd gevraagd om er even de verklaringen van Martin bij te nemen. Het staat er wel degelijk, heel duidelijk, heel expliciet. Weinstein achter het stuur, Dutroux die uitstapt en de meisjes laat instappen.

Xavier Magnée: "Ik begin het hier echt moeilijk mee te krijgen. We zitten hier nu al een maand te luisteren naar speurders die hun eigen selectie van elementen uit het onderzoek hebben gemaakt. Ik zeg niet dat ze te kwader trouw zijn. Het begint wel sterk te lijken op een hersenspoeling. Want er klopt weer iets niet aan dit hele overzicht. In een van haar verklaringen zegt Martin dat de ontvoering gebeurd is met een Citroën, die zou zijn gestolen in de buurt van Namen."

Het is het teerste punt in het geheel van beschuldigingen van Martin tegen Dutroux. Bij veel waarnemers leeft de indruk dat zij jarenlang, à la carte, vertelde wat de speurders graag wilden horen, vooral dan haar vaste ondervrager Luc Masson. Haar verhaal over de Citroën kwam er kort voor de zaak eind 1997 de media haalde en draagt alle kenmerken van een "getelefoneerde" verklaring.

Marc Dutroux, plots: "Het werd stilaan tijd dat Michelle Martin werd geconfronteerd met al haar leugens. Het is gewoon schandalig."

Sarah Pollet, advocate van Martin, ziedend: "Dit is niet het moment om commentaar te geven. Ik eis dat Marc Dutroux zwijgt!"

Opwinding in de zaal. Dutroux en Pollet probeerden elkaar te overstemmen. Voorzitter Goux moest de zitting schorsen, en sprak Dutroux eerst nog even toe: "Als u van in het begin aan het onderzoek had meegewerkt, dan had dit allemaal niet hoeven te gebeuren."

Dutroux: "Dat weet ik, mijnheer de voorzitter, en het spijt me. Maar ik kon toen niet."

Goux: "Dan nodig ik u nu uit om te zwijgen."

Na afloop van de zitting moest Ronny Baudewyn even stoom aflaten: "Ongelofelijk. Een hele dag tijdverlies. Ja, Martin is door de mand gevallen, maar we wisten dat dat zou gebeuren. Eén jurylid stelt een vraag en zeven jaar onderzoek ligt aan diggelen. Dit is gewoon te gek. Ik kan het de speurders niet kwalijk nemen dat ze de ontvoerders niet gevonden hebben. Ik neem het hen kwalijk dat ze, liever dan toe te geven, hier een hele dag slides komen vertonen over mensen die niets hebben gezien. Gewoon om te demonstreren dat ze hard hebben gewerkt."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234