Woensdag 11/12/2019

Toen hoofdredactrices nog excentriek mochten zijn

'Stijl is alles. Stijl helpt je om 's ochtends op te staan, helpt je de trap af. Zonder stijl ben je niemand.' Het zijn woorden van Diana Vreeland, jarenlang peperde ze vrouwen in dat niets zo verwerpelijk is als middelmatigheid.

Diana Vreeland, The eye has to travel

Regie: Lisa Immordino Vreeland
Duur: 88 minuten

The eye has to travel is de titel van een documentaire (en een boek) samengesteld door de schoon-kleindochter van de 'formidabele Diana Vreeland', oud-hoofdredactrice van Harper's bazaar en Vogue. Ze werd in 1937 werd aangeworven bij Harper's Bazaar, stapte in 1962 over naar Vogue en organiseerde op het eind van haar leven spraakmakende tentoonstellingen in het Costume Institute van het Metropolitan Museum of Art.

Vreeland was geen schoonheid. "Toch jammer dat jouw zus zo mooi is en jij zo heel lelijk", zei haar moeder. Zo vertelt ze het met haar slepende, doordringende stem in de film. Het heeft er toe geleid dat ze zich voornam om het populairste meisje te worden en ze haar persoonlijkheid ontwikkelde tot "a true original". Het was ook waar ze in haar carrière altijd de nadruk op legde: je moet uitbuiten wat je hebt. Heb je een grote neus, benadruk hem. Zo fotografeerde ze Barbra Streisand in profiel, en werd haar karakteristieke haakneus een voor- in plaats van een nadeel. "Het belangrijkste voor haar", zegt model Veruschka, was "don't be boring."

Vreeland leidde magazines in een tijd dat de middelen onbeperkt leken. Ze werkte met de beste fotografen, zoals Richard Avedon en David Bailey, en als ze voor een modereportage vijfhonderd orchideeën nodig had in Alaska, dan werden die overgevlogen. Maar Vreeland vond dan ook dat haar reportages moeten doen dromen. Ze spotte met vrouwenbladen die recepten voor taart gaven. "Who cares about pie when there is Russia."

Vreeland had oog voor talent. Ze zette Lauren Bacall op de cover, die daarna een telefoontje kreeg uit Hollywood. Ze haalde de piepjonge Mick Jagger voor de camera, en ze koos als modellen voor onconventionele types als Penelope Tree, Cher en Lauren Hutton.

Slechtste of beste

Over het privéleven van Vreeland komen we weinig te weten, al horen we ook haar zonen en kleinzonen. Daaruit komt ze niet naar voren als een warme moeder. "Op school moesten we ofwel de beste ofwel de slechtst van de klas zijn", vertelt een zoon. "Vooral niet middelmatig. Wel vertelt ze graag over haar vrienden, zoals Jack Nicholson, Warren Beatty, Julie Christie. Want zij was een van de eersten die ervan overtuigd was dat een damesblad ook over film, theater en literatuur moest gaan."

De documentaire is doorweven met fragmenten uit Qui êtes-vous Polly Maggoo en Funny Face, twee speelfilms op Vreelands leven gebaseerd. Maar het zijn vooral de gesprekken met haar zelf, en haar fameuze oneliners die beklijven. "Exaggeration is my only reality", zei ze niet voor niets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234