Zondag 29/11/2020

Alex Agnew

"Toen hij stierf, dacht mijn vader nog altijd dat het niks zou worden met mij"

Beeld Greetje Van Buggenhout

Alex de comedian en Alex de muzikant zijn geen twee verschillende personen. Dat besef deed Alex Agnew zijn comedycomeback aankondigen. Voor hij door Vlaanderen toert met zijn zevende theatershow en vervolgens door Europa met metalband Diablo Blvd keert hij met Goesting Magazine terug naar Berchem, de stad waar hij de eerste 23 jaar van zijn leven doorbracht en zijn rebelse streken kweekte.

Je hebt een Britse vader en een Limburgse moeder, hoe ben je in Antwerpen verzeild geraakt?
"Mijn moeder is naar Antwerpen verhuisd nog voor ze mijn vader leerde kennen. Mijn vader was een globetrotter die voor zijn werk op zelfstandige basis door Europa trok. Het was liefde op het eerste gezicht, dus is hij mijn moeder naar Antwerpen gevolgd, ook al vond hij België het afschuwelijkste land ter wereld. Kort daarna werd ik geboren."

Met welke ogen kijk jij, die altijd in Antwerpen hebt gewoond, naar de stad?
"Ik zal Antwerpen altijd verdedigen. Het is klein genoeg om mensen tegen te komen die je kent, maar het centrum en vooral de buitenwijken zijn groter dan die in Gent of Brugge. En vergeet niet dat we op nummer twee staan van de meeste nationaliteiten in een stad, na Amsterdam en voor New York. Als iedereen loopt te zeiken over hoe moeilijk wij Ant­wer­pe­naren het hebben met migranten denk ik: ze wonen hier ook allemaal, ze wonen niet bij jullie. Dan valt het hier toch heel goed mee? Dat er problemen zijn en dat culturen durven clashen, wil nog niet zeggen dat ik hoef te veranderen in een extreemrechtse zot. Kijk naar inburgeringsbevorderende initiatieven als Let's Go Urban, Open School en Huis van het Nederlands. Dan kan ik mij storen aan het feit dat we afgeschilderd worden als een rechts nest dat neerkijkt op de rest van Vlaanderen. Eerlijk? Een Antwer­pe­naar is niet bezig met de rest van Vlaanderen, maar vooral met zichzelf. Misschien zijn we toch zo arrogant als iedereen zegt!"

"Ik heb studeren gehaat van de eerste dag van de kleuterschool tot de laatste van het middelbaar"Beeld Greetje Van Buggenhout

Opgestoken middelvinger

Had jij als kind al een podium nodig?
"Ik entertainde altijd graag, maar ik was zeker niet de luidruchtige klas-op-stelten-zetter, eerder diegene die nooit aan het opletten was. Het besef dat ik op een podium wilde staan, kwam toen ik 11 was en Eddie Murphy's show Delirious zag. Het heeft nog lang geduurd voor ik effectief iets met dat besef gedaan heb. Ik kom uit een traditionele familie, met een vader met een universitair diploma op zak die wilde dat ik ging studeren. Studeren was niet mijn sterkste kant, ik heb het gehaat van de eerste dag van de kleuterschool tot de laatste dag van het middelbaar waarop ik de klas ben uitgewandeld met opgestoken middelvinger. Ik was een ster in het beginnen van opleidingen - van Ger­maan­­se filologie over vertaler-tolk tot regentaat En­gels, Neder­lands en geschiedenis - maar heb er geen enkele af­gemaakt. Dat mijn vader mij nooit op een po­dium heeft bezig gezien, heb ik altijd spijtig gevonden. Toen hij stierf was hij nog altijd in de veronderstelling dat het met mij nooit iets zou worden. Terwijl gebleken is dat dat allemaal wel meevalt. Misschien verklaart dat mijn eeuwige bewijsdrang." (lacht)

Wat moet ik mij voorstellen van je puberteit aan de Fruithoflaan?
"Ik ben als tiener door een heel heftige heavymetal-periode gegaan, waar ik precies ook niet helemaal ben uitgeraakt. (lacht luid) Maar ik heb ook een overduidelijk radicale, satanistische periode gehad, puur om te shockeren. Ik was de rare hier in de straat, samen met mijn maat Serge, de industrialfan die ik vernoem in mijn eerste show. Hier rebelleren was zeker in die tijd niet moeilijk. Deze buurt lijkt nu misschien vergane glorie, maar toen was de Fruithoflaan een redelijk snobistische buurt waar veel Jérômes, Tanguys en Gaétans woonden die door hun ouders aan de schoolpoort werden afgezet in een Porsche en van dat Fruit­hof­laanfrans spraken. Iedereen wist dan ook wie Serge en ik waren met onze gruwelijke T-shirts, een omgekeerd kruis rond onze nek en zo'n korte hanenkam. Grappig dat ik toen al de neiging had om notoir te zijn, ook al had ik er toen nog geen enkele reden voor."

"Ik was altijd de rare hier in de straat"Beeld Greetje Van Buggenhout

Grappen over de profeet

Klaar met het comedypubliek was je niet, want eind vorig jaar kondigde je je comeback aan. Wat mogen we ons voorstellen bij je nieuwe show?
"Ik heb het nog nooit zo moeilijk gehad met een mening te formuleren dan deze keer. Hoe meer ik lees over en me verdiep in de wereld, hoe minder ik ervan begrijp. Dat 90 procent van de meningen gebaseerd zijn op totale onwetendheid - kijk naar wat er gepost wordt op Facebook en Twitter - helpt niet. Ik zou op het podium een hele tirade kunnen afsteken tegen de islam, maar dat verdient die godsdienst niet. Een komiek met een genuanceerde mening is natuurlijk niet interessant. Mijn nieuwe show wordt een pleidooi voor nuance, maar dan op de meest ongenuanceerde manier die je je kunt voorstellen. Zo zal niemand in de zaal weten aan welke kant ik sta. De waarheid is ook dat ik aan geen enkele kant sta. Ik erger mij aan politiek correct links en aan extreemrechts. Aan mensen die alle moslims over een en dezelfde kam scheren, maar ook aan mensen die opperen dat de islam een godsdienst van de vrede is. Ik ben de Koran beginnen lezen, ik zit op bladzijde drie en alle ongelovigen moeten al dood. Maar er komen genoeg tegenreacties uit islamitische hoek, zoals die moslim die tweette toen IS-leider Abu Bakr al-Baghdadi alle moslims opriep zich tegen de ongelovigen te richten: 'Dit weekend ga ik naar de nieuwe Star Wars kijken, misschien volgende week?'"

Je moppen over radicale moslims leverden je een vermelding op in een filmpje van ex-woordvoerder van Sharia4Belgium Fouad Belkacem. Maakt dat het extra moeilijk voor je om invulling te geven?
"Ik zou de radicale punker kunnen uithangen en zeggen dat Belkacems dreigement mijn koude kleren niet raakt, maar eigenlijk is dat niet waar. Onlangs nog kreeg ik een mail waarin ik beleefd verzocht werd geen grappen te maken over de profeet. Het was geen dreigement, eerder een bezorgde waarschuwing. Maar ook dat stoort mij al verschrikkelijk. Dat ik mag zeggen wat ik denk is nu eenmaal de verdienste van de maatschappij waarin wij leven. Ik ga dat niet opgeven om te leven in een theocratisch, totalitair systeem. Wat ik wel zeker weet is dat ik niet meer radicaal wil veroordelen. Dat haalt niets uit en is ook niet rebels meer, kijk naar de lezersreacties op hln.be. Maar ik wil me ook niet hullen in links, ruggengraatloos gezever. Ik wil de dingen bij hun naam noemen. Para's op straat, dat is verontrustend. Maar tegelijkertijd snap ik dat ze er staan. Ik sta niet kritiekloos tegenover Bart De Wever, maar wees maar eens burgemeester in deze tijd. Daarom: Unfinished Business is de meest moeilijke show die ik tot nu toe heb gemaakt. Ik heb nu meer dan twee uur aan materiaal klaar, en daar moet ik nog een coherente gedachtengang uit distilleren. Het wordt alles of niets."

Beeld Greetje Van Buggenhout
"'Unfinished Business' is de meest moeilijke show die ik tot nu toe gemaakt heb"Beeld Greetje Van Buggenhout

'Door Star Wars is mijn interesse in de antagonist ontstaan, een standpunt dat ik graag inneem in mijn comedy of muziek', zei je eens. Hoe antagonist voel je je nog nu je met Diablo Blvd als eerste Bel­gische band bij het grootste metallabel ter wereld hebt getekend?
"Wij horen als band nergens bij. Dat heb ik altijd gehad: in het leven, in mijn comedy, mijn muziek, met alles. Diablo Blvd is te rock voor metal, te metal voor rock, te toegankelijk voor extreem en te extreem voor toegankelijk. Er zijn veel heavymetalfans die vinden dat wij soft zijn, maar er is geen enkele band die op ons lijkt. Zelfs niet in Duitsland. Toen we gingen tekenen bij Nuclear Blast, het label van Anthrax en Slayer, zeiden ze 'We don't have a band like you', we doen dus duidelijk wel iets juist. Ik ben daar fier op. Maar het blijft een zegen en een vloek tegelijkertijd. Als je nergens in past, weet ook niemand met wie ze je op tournee moeten sturen. Dat zie ik ook in mijn comedy: ben ik diegene die het geweten van Vlaanderen is of net diegene waar je totaal niet naar moet luisteren? Ik ben een grote voorstander van het durven toegeven dat je het niet weet en dat je van gedacht bent veranderd, twee zaken die blijkbaar niet kunnen in onze manier van zijn. Als je niet van gedacht verandert, dan evolueer je niet. Dan blijf je dezelfde debiel als toen je 18 was. Ik ken zulke mensen nog van in het jeugdhuis, die nog altijd datzelfde lange haar hebben en die nog steeds 'Fuck the police' roepen. Ik vind dat erg. Ik kan tenminste nog zeggen dat ik gematigder ben dan vroeger, en niet dat ik nooit interessant ben geweest."
Alle data voor Unfinished Business via www.alexagnew.be.

Beeld Greetje Van Buggenhout

Alex Agnew

- Geboren in 1972 in Antwerpen.
- Won in 2003 als eerste Belg het Leids Cabaret Festival.
- Kondigde in 2013 een comedy-sabbatical aan, ten gunste van zijn muziekcarrière.
- Liet met zijn tijdelijk afscheid als comedian het Antwerpse Sportpaleis vier keer vollopen, en voordien vijf keer met zijn best of-show Larger Than Life.
- Is frontman van de metalband Diablo Blvd.
- Tourt dit najaar met zijn zevende show Unfinished Business door Vlaanderen.
- Heeft een dochter van 7, woont in Zurenborg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234