Donderdag 27/06/2019

Toen het hier nog gezellig was

In de nieuwe verkaveling in Wondelgem moeten tachtig voortuintjes worden verbouwd. Haagjes en rieten matten moeten weg. Het groen moet 'streekeigen' zijn, zegt de dienst Stedenbouw. Bewoners staren radeloos naar de plek waar ze altijd hun auto parkeerden. 'We willen graag weten wie ons heeft verklikt.'

'Beste buren en buurtbewoners. Wij willen met dit schrijven een misverstand uit het leven roepen. Wij zijn geen mensen die anderen overdragen om zichzelf in het gelijk te stellen. Wat wij bij deze willen zeggen is dat wij niet de bal aan het rollen hebben gebracht. De ruzie met onze buren van de Spaanse villa is door een heel andere kwestie begonnen. Hassan, Caroline en de kinderen.'

Chris Mostaert (63) vindt het "kinderachtig", de brief aan de bevolking die het koppel woensdag driehonderdvoudig ging bussen in de wijk. "Wat mij betreft," zegt hij, "maken ze zich alleen meer verdacht." De woning van Hassan en Caroline wordt in de wijk Lange Velden omschreven als 'de sporthal'. Hassan haalde met zijn nieuwbouwwoning ooit de woonrubriek van De Standaard. Meest bijzondere huis van Vlaanderen, die week. Dat was in de tijd toen de mensen in de wijk nog naar elkaar lachten. Toen het hier nog gezellig was. "Ik werkte vroeger bij Financiën", zegt Chris Mostaert. "Daar kregen wij ook altijd brieven van mensen die elkaar verklikten. Anoniem, het liefst. Ik gooide die in de vuilnisbak. Dat had de dienst Stedenbouw beter ook gedaan."

Streekeigen kunstgras

In een stuk of dertig van de 266 voortuintjes zijn deze week tegels losgebroken. In nog eens meer dan vijftig andere zal dat dit weekend moeten gebeuren. Na 1 vooralsnog ongetraceerde klacht van 1 anonieme bewoner over 1 andere bewoner omtrent 1 dicht betegeld voortuintje, streek een commando van vijf inspecteurs neer in de wijk. Alle inbreuken op de stedenbouwkundige verordeningen werden opgelijst, en dat waren er nogal wat. Iedereen gelijk voor de wet, vanaf hier. Een op de drie bewoners kreeg een brief, een datum en een dreigement met boetes en verwijlinteresten.

Bij Meyrem Usta in de Isala Van Dieststraat is de deadline al verstreken. Met de boodschappen onder de arm staart ze naar de plavuizen waar ze drie jaar lang haar wagen op parkeerde. In het midden is er een strookje gras van twee vierkante meter. "Het moet 60 procent groen zijn", zucht ze. "Streekeigen groen, staat er. Ik weet niet wat streekeigen groen is."

Ze heeft zich voorgenomen om in het tuincentrum aandachtig de verpakking van het graszaad te lezen. "Het is ook niet zo dat we hier straks gaan petanquen. Het is voor mij gewoon een stuk voetpad. Wat ik vooral vervelend is, is dat ze je zo weinig tijd geven. Ik ben ook pro groen, maar welk verschil gaat het maken dat het grasperkje voor mijn deur vier meter groot is in plaats van twee?"

In de Yvonne Desirantstraat hoopt een bewoner de administratie te kunnen verschalken met een lap kunstgras. "Het komt van een Oost-Vlaams bedrijf, dat is toch streekeigen?" Iemand anders zet in op inlandse boomschors.

De voorschriften in de pas enkele jaren geleden verkavelde wijk voorzagen dat de architect "maximale vrijheid" moest krijgen. Een koppel in de Elza Darcielstraat is daar meteen mee aan de slag gegaan. Het dak is opgetrokken uit een soort zwarte Eternit-tegel, de rest van de gevel is garagepoort. Kanariegeel. Erg eighties.

Hij: "Wij hebben zo onze vermoedens wie als eerste een brief heeft geschreven. Maar we kunnen niks bewijzen."

Zij: "Er moet nu groen in de voortuin. Zestig procent."

Hij: "We willen echt graag weten wie ons heeft verklikt."

Witte appels

Het thema van Chris Mostaert is wit. Zijn voortuin is bestrooid met fonkelwitte kiezelstenen en middenin staan twee gigantische witte appels te glimmen. "Mooi, nee? En nu moet 60 procent van de kiezels weg. Ik weet niet hoe ik het ga doen."

Hij werd ook berispt vanwege de rood-witte ketting en de witte paaltjes waarmee hij zijn met kiezels bedekte voetpad heeft omzoomd. Omdat, zegt hij, "de buurman zijn vrachtwagen altijd voor mijn deur parkeerde". Hij heeft niet overwogen de buurman te verzoeken dat niet meer te doen. "Zo'n ketting, dat is duidelijk genoeg. Ik snap het ook niet. Iedereen wou per se op mijn voetpad parkeren. Terwijl er aan de overkant van de straat vijf plaatsen zijn."

Om de zoveel minuten is er een tram van De Lijn, maar in de verkaveling heeft het gemiddelde gezin twee auto's.

Woensdag streek lokale tv neer in de wijk. Een man met twee hondjes werd aangesproken. Chris Mostaert zag zich tot zijn ontzetting op tv door de man met de hondjes aangewezen als mogelijke oorzaak van de hele toestand. Als iemand die wel eens klaagt over zijn buren. Hij is de man meteen gaan opzoeken.

"Hij zei me dat ze zijn woorden hebben verdraaid. Dat ze hem hebben gevraagd voorgekauwde zinnen uit te spreken voor de camera en dat ze maar een klein stukje hebben uitgezonden. Hij durft nu niet meer in onze straat te komen. Hij heeft met zijn hondjes een nieuwe route uitgestippeld, ver weg van onze wijk."

De dienst Stedenbouw doet ook lastig over de rieten matten waarmee bewoners elkaars achtertuinen onzichtbaar willen maken. Chris Mostaert heeft de kwestie besproken met de wijkagent. "Hij zei: man, ik ga hier werk hebben."

"U moet het zo zien", zegt Meyrem Usta. "Mensen zien elkaars voortuintje. Vragen zich af: 'Waarom mag hij dat wel en ik niet?' Logisch toch?"

In de sporthal

In de Helmkruidstraat staat ook Steve Koudjou te sakkeren. Hij werkt bij Sidmar en zijn echtgenote is zelfstandig kapster. Zij wil haar naam niet in de krant. "Want dan gaan de mensen in het kapsalon zeggen: 'Amaai, woont die in zo'n groot, mooi huis?' Dat heb ik liever niet."

In de tuin rennen drie chihuahua's achter elkaar aan. "Dit huis is mijn leven", zegt Steve. "Elke euro, elk vrij uur gaat erin op. Vakantie nemen we niet. We willen graag een tuinhuis en een carport, maar het mag niet van Stedenbouw. Onze tuin is groene zone. De haag weg, er moet er één komen die de tuin in tweeën snijdt. En ik wil graag een zitgrasmaaier. Maar waar moet ik die zetten? In de keuken?"

In de deuropening van wat niet zo lang geleden door een vakjury werd gelauwerd als erg geslaagd postmodernisme staat nu een klusser met ontbloot bovenlijf en vlammende ogen, stijf van de stress. Het kan Hassan niks schelen dat zijn buren zijn huis een sporthal noemen. Ze weten niet waarover ze spreken. Maanden is hij in de weer geweest met het verwijderen van 40 ton betonpuin en het aanleggen van een postmodernistische oprit. "Met kiezels", zegt Hassan. "Maar die zijn nu alweer weg."

Hij wijst naar links: "Wat vindt u ervan?"

Daar staat een immense Spaanse haciënda, omzoomd met een nog immenser wit hekwerk, geïnspireerd op laat-middeleeuwse gotiek. Ook voor dat hekwerk, volgens de eigenaar een investering van 60.000 euro, kent de dienst Stedenbouw geen genade. "Het moet worden vervangen door stalen draadafsluiting van Bekaert met streekeigen begroeiing", weet Hassan. "Wij hebben de brief aan de bevolking verstuurd omdat we ten onrechte zijn beschuldigd. En nu zeggen zij: waar rook is, is vuur. Wij hebben geen anonieme brieven verstuurd, we zijn open en bloot naar de rechtbank gestapt omdat onze buurman zijn terras twee centimeter over onze grond heeft gebouwd. Twee centimeter. Ja, als je niet reageert, is de grond over dertig jaar vanzelf van hem."

Hassan gaat erop toezien dat het witte traliehek wordt vervangen door streekeigen begroeiing. Volgens wat hij daarover las in de bouwvoorschriften gaat het om klimop of buxus. Buxus balearica komt volgens Wikipedia uit Majorca, Sardinië, Andalusië en delen van Noord-Afrika. "Ja, dat zijn nu eenmaal de voorschriften. Buxus komt in zo veel Vlaamse tuinen voor dat we het kunnen beschouwen als streekeigen."

Pintjes drinken bij elkaar, samen het WK volgen, dat zien Caroline en Hassan niet meer gebeuren. Toch niet deze zomer. Misschien dat de tijd ooit wonden heelt. "Jammer wel. Het was een leuke buurt."

Hassan is ervan overtuigd dat de auteur van de eerste klacht nooit zal worden gevonden. Het is als met de bronnen van de Nijl, denkt hij. "Een wirwar van klachten en tegenklachten. En dan komt er altijd een punt waarop de administratie zegt: gedaan."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden