Woensdag 14/04/2021

InterviewFamilieklap

‘Toen Frances zei dat ze haar relatie had verbroken en een nieuwe partner had, met twee kinderen, dan is je eerste gedachte: echt? En zie nu: het is prachtig om zien’

Patrick en Frances Lefebure, vader en dochter. Beeld Bob Van Mol
Patrick en Frances Lefebure, vader en dochter.Beeld Bob Van Mol

De oudste is 63 jaar, leidt een architectenbureau en berekent EPC-waarden. De jongste is 32 jaar, actrice en presentatrice, en trekt gewoon een warme trui aan. Patrick en Frances Lefebure, vader en dochter.

Patrick

“Frances heeft een zeer grote invloed op mij en op ons gezin. Zij is iemand die een bijzondere, emotionele ruimte rondom zich creëert. Als zij ergens binnenkomt, is er meer dan alleen Frances. Toen ze vijf jaar was had ze een imaginair vriendje, ‘Pelle’ heette die. Wij gingen dus niet op reis met drie kinderen – Frances, haar jongere zus en jongere broer – maar met vier. Zelfs de tafel werd voor Pelle gedekt. Nog altijd creëert ze een veld aan positieve emotionaliteit waarin het goed gedijen is.

“Ik deel die emotionaliteit in zekere mate, al ben ik op sommige punten rationeler. Frances heeft gewoon veel talent om te leven. Dat veld aan emotionaliteit bepaalt ons leven, waarin al het nodige is gebeurd. Frances was 17 toen haar moeder, mijn vrouw, aan een hersentumor stierf. Dat was dramatisch, maar nu, vijftien jaar later, is het fenomenaal om zien hoe alles uiteindelijk in de plooi is gevallen. Zonder de rol van de andere kinderen te minimaliseren, mag ik zeggen dat Frances daarin zeer belangrijk is geweest. We praten nu ook veel met elkaar, wat ik na de dood van mijn vrouw heb moeten leren. Aan Jezus vroeg men: ‘Spreek en ik zal gezond worden’, maar ik heb tijdig beseft dat die uitspraak niet werkt. ‘Spreek zélf en jíj zult gezond worden’, dat is hoe het werkt. Praten is noodzakelijk als je in een complexe situatie terechtkomt, met een nieuwe, liefdevolle vrouw, die de drie kinderen heeft ‘geadopteerd’.

“De nieuwe situatie maakte veel in me los. Zelf heb ik geen familie meer: geen ouders, die zijn al overleden, en met mijn twee broers heb ik geen contact meer. Na de dood van mijn vrouw viel ik terug op vrienden, die een nieuwe betekenis kregen, maar vóélde ik ook de onvoorwaardelijkheid van mijn kinderen, de bloedband. Als iemand aan de relatie met mijn kinderen zou morrelen, dan is het voor mij over en uit. Dat is de grens. Aan hen raak je niet. Echt niet.

“De misschien wel grootste gelijkenis tussen Frances en mij, is dat wij nooit iets of iemand zijn geworden, of moesten worden. We doen wat we altijd al zijn geweest. Mijn grootvader was architect-aannemer, mijn vader architect en ik ben zelf ook architect. Bij Frances zie je een gelijkaardige lijn: aan moeders kant was haar grootvader conservator van het oudheidkundig museum, waaronder de voorloper van het MAS. Dat ze via dictie en toneel ook de tv-wereld en zelfs de modewereld is ingerold (Frances Lefebure bracht onlangs een nieuwe collectie kledij op de markt, red.) is bijna een vanzelfsprekendheid. Zie ik haar op tv, dan lijkt het alsof ze naast me in de zetel zit. Ik zie echt geen verschil tussen de presentatrice en de dochter, ze vloeien in elkaar over, ze zijn eerlijk, zuiver.

“Het leven noopt tot aanvaarding. Toen Frances een tijd geleden zei dat ze haar relatie had verbroken en een nieuwe partner had, iemand met twee kinderen, dan is je eerste gedachte: echt? Is dat wel een goed idee? Maar de aanvaarding maakt het leven interessant, het durven in te spelen op wijzigingen, de moeilijke weg durven te nemen. En zie nu: het is prachtig om zien. Het is vreemd om te zeggen, maar ik zou meer zoals mijn dochter willen zijn, ja. En ik heb al zoveel van haar geleerd.”

Frances: ‘Als ik even het spoor bijster ben, bel ik hem. Dan brengt hij orde in mijn gedachten aan.’ Beeld Bob Van Mol
Frances: ‘Als ik even het spoor bijster ben, bel ik hem. Dan brengt hij orde in mijn gedachten aan.’Beeld Bob Van Mol

Frances

“Terwijl mijn vader als architect gebouwen tekent, ben ik misschien een emotionele architect. Het is iets wat spontaan gebeurt, en waar ik blij om ben. ‘Jij bent wel een sterke, hè’, zeggen mensen dan. Zo zie ik dat niet. Ik heb het geluk zo te zijn. Dat maakt van mij thuis een soort ‘moderator’, en al dekt dat woord niet de hele lading, het is wel zo dat ik de neiging heb overal de boel samen te houden.

“Tegelijk ben ik het afgelopen anderhalf jaar meer op mezelf teruggevallen, heb ik me wat egoïstischer opgesteld en ben ik in therapie gegaan. Ik heb de potjes van het verleden nog eens opengedaan, wat goed was, en belangrijk: je kijkt als dertiger anders naar het verleden dan als twintiger.

“Naast de emotionele is ook de rationele kant van mijn vader belangrijk. Als ik zelf even het spoor bijster ben, bel ik hem. Dan brengt hij orde in mijn gedachten aan. Die rationaliteit heb ik niet, althans niet in die mate. Ik kijk anders naar de dingen. Zo buigt vader zich over de EPC-waarden van een huis, terwijl ik een huis voel en gewoon een dikkere trui aan trek. (lacht) Hij heeft het talent om zijn rationele kant op een heel warme manier over te brengen. Dat maakt van hem een ongelooflijk geruststellend persoon.

“Onlangs zei mijn vriend Boris (Van Severen, red.): ‘Jij en je vader zijn precies twee hersenhelften van hetzelfde brein.’ Hij sprak over een ‘cocon’ als hij ons samen ziet, over gesprekken waarbij we kennelijk tegelijk tegen elkaar praten en elkaar toch begrijpen, terwijl het voor de buitenwereld heel moeilijk om te volgen is. Dat was vroeger niet zo, al hebben we wel altijd een dergelijke band gehad. We hingen als kind meer aan mama vast. Papa was diegene die om 18 uur vanuit een andere wereld naar beneden kwam. Na de dood van mama zag ik hem veranderen. Ik zag hem voor het eerst wenen. Hij praatte meer. Sindsdien komt er ook een soort zorg in me naar boven als ik hem zie, alsof ik hem wil beschermen.

“Kort na mama’s dood kwam Greetje in ons gezin. Iemand die we al lang kenden en met wie we een goede band hadden. Dat was heftig. Nu ik zelf plusmama ben, begrijp ik die complexiteit beter. Mijn respect voor mijn ouders is er alleen maar groter op geworden. Onze band, net als die met de rest van ons gezin, is daarom ook onvoorwaardelijk. Ik ben eerlijk, open en probeer anderen altijd te begrijpen, maar als je aan ons gezin raakt, kan ik een moord begaan. Ik zal dat niet doen, al steek ik er mijn hand niet voor in het vuur.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234