Maandag 18/01/2021

'Toch kan ik na vijftien maanden nog geen afscheid nemen'

Meer dan een jaar geleden verdween de 26-jarige Tamara Morris van de ene dag op de andere. Haar vriend Frank Verbiest vermoedt dat het om een misdrijf gaat, maar elk bewijs ontbreekt. Sinds kort kunnen vermiste personen na vijf jaar dood verklaard worden, maar daar is Frank nog lang niet aan toe. 'Ik hoop nog altijd op een teken van leven.'

door Janine Meijer

BRUSSEL l 17 maart 2006. Een gewone vrijdagochtend. Frank Verbiest (27) vertrekt omstreeks 8.40 uur naar zijn werk. Zijn vriendin Tamara Morris (26) ligt nog te slapen. Ze heeft een vrije dag genomen. Het koppel heeft een druk weekend voor de boeg en Tamara is van plan die ochtend alvast de boodschappen te doen.

Vlak voor Frank de deur achter zich dichttrekt, gaat hij nog even naar boven om te zeggen dat hij van Tamara houdt. Een kus en een laatste groet. Ze zouden elkaar snel terugzien. 's Middags hebben ze in een nabij gelegen cafeetje afgesproken om samen te lunchen, maar Tamara komt niet opdagen. Sindsdien ontbreekt elk spoor van haar.

"Tamara had beloofd om rond 11.30 uur even te bellen om de afspraak te bevestigen", vertelt Frank. "Ze was altijd heel stipt. Als ze zei dat ze ging telefoneren, kon je daar de klok op gelijk zetten. Toen ik niets van haar hoorde, besloot ik zelf te bellen. Maar haar gsm was uitgeschakeld. Op weg naar het lunchcafé ben ik langs ons huis gepasseerd. Haar auto stond voor de deur, maar zelf was ze niet thuis."

Frank vindt dat vreemd. Tamara gaat bijna nooit ergens naartoe zonder auto. Ze is ook heel netjes en doet alles volgens een vast stramien. Als ze opstaat, dekt ze meteen het bed op. Nadat ze in de badkamer is geweest, ruimt ze de vuile handdoeken op. In de keuken drinkt ze elke ochtend een glas sojamelk en eet ze een yoghurtje of twee crackers met kaas.

Maar het bed is niet opgedekt, de badkamer een rommeltje en in de keuken is er geen enkel spoor te bekennen van een vuil glas of gebruikt bord. Frank blijft kalm en belt eerst wat vrienden en familieleden om te vragen of Tamara een afspraak met hen had die ze misschien was vergeten. Tevergeefs. Niemand heeft iets van zijn vriendin gehoord.

"Eigenlijk wist ik onmiddellijk dat het fout zat", herinnert Frank zich. "Als je meer dan zeven jaar een relatie hebt en alles samen deelt, kun je vrij goed voorspellen hoe die persoon reageert. Het was gewoon niets voor Tamara om halsoverkop van huis te vertrekken en mij niets te laten weten. We belden elkaar regelmatig overdag, vaak om de banaalste dingen te bespreken."

Toch gaat de automonteur om 13 uur terug naar zijn werk. Om 15 uur komt Franks baas vragen of hij al iets van Tamara heeft vernomen. Als die hoort dat Tamara nog altijd niets heeft laten weten, stuurt hij Frank onmiddellijk naar huis.

"Pas toen heb ik de dienst 100 gebeld, de politie en de moeder van Tamara", zegt Frank. Er wordt een proces-verbaal opgesteld en diezelfde avond nog maakt Belgian Missing Persons flyers. Op die manier wordt iedereen die Tamara heeft gezien, verzocht om zich bij de organisatie te melden.

Het enige spoor is een signaal van haar gsm dat opgevangen werd in de buurt van Linden, zo'n 20 kilometer van Tamara's huis in Aarschot. Frank en zijn vrienden organiseren een zoekactie in een nabij gelegen bos, maar vinden niets. Daarna blijft het lange tijd stil.

Even hoopt Frank dat de ontknoping dichtbij is als Tamara's portefeuille wordt gevonden in Holsbeek. Onderzoek wijst uit dat de geldbeugel slechts één dag voor het gevonden is op de plek in het bos werd neergelegd. Een doorbraak blijft uit.

Hetzelfde gebeurt als Tamara's gsm in maart dit jaar, ruim twaalf maanden na de verdwijning, opnieuw opduikt in Namen. De simkaart is eruit gehaald en de gebruiker blijkt het toestel op een markt te hebben gekocht.

"De vondst van de portefeuille en de gsm bewijzen voor mij dat er sprake is van een misdrijf", aldus Frank. "Ik vermoed dat er op die fatale vrijdagochtend iemand heeft aangebeld. Iemand die beweerde dat er iets met mij aan de hand was, want anders had Tamara mij meteen gebeld. Ze heeft zich snel aangekleed en is met die persoon meegegaan. Het moet een bekende geweest zijn, anders was ze wel in haar eigen auto gestapt. Wat er dan gebeurd is, weet ik niet."

Frank is al die maanden blijven zoeken naar zijn vriendin. Twee weken geleden heeft hij nog flyers uitgedeeld aan de stembureaus in Linden, vlak bij de plek waar een gsm-zendmast Tamara's laatste teken van leven heeft opgevangen. "Het is een heel onwerkelijke situatie. Tamara is niet dood, maar waarschijnlijk leeft ze ook niet meer. Administratief is dat een heel ingewikkelde zaak. In juni kreeg ik nog een stembrief voor Tamara. Dan moet ik met een papiertje van de rechtbank naar het gemeentehuis om te bewijzen dat ze niet kan komen stemmen. Zulke situaties doen zich regelmatig voor."

Toch geeft Frank de moed niet op. "Ik kan geen afscheid nemen. Haar foto's staan hier nog en haar kleren hangen nog in de kast. Je verstand zegt dat de kans klein is dat ze nog leeft, maar je blijft toch altijd hopen op een wonder. Het telefoonabonnement heb ik nooit kunnen opzeggen. Af en toe bel ik nog naar haar voicemail om haar stem te horen. Ook de bijdrage van de ziekenkas betaal ik nog trouw. Stel dat ze toch weer opduikt. Dan is het toch handig dat ze nog verzekerd is."

Vermisten kunnen na vijf jaar dood verklaard worden

Voortaan kunnen vermiste personen in België na minstens vijf jaar dood worden verklaard. De nieuwe wet bevat twee grote onderdelen. Voor personen van wie zeker is dat ze overleden zijn, maar van wie geen identificeerbare resten zijn teruggevonden, kan nu zeer snel een gerechtelijke verklaring van overlijden worden opgesteld.

De grootste verandering betreft de vermisten. De nieuwe wet voorziet in een regeling waarbij een vermoeden van afwezigheid wordt uitgesproken. Dat duurt minstens vijf jaar. "Dan kan al een bewindvoerder worden aangesteld om de goederen van de vermiste te beheren", zegt afscheidnemend parlementslid Fons Borginon (Open Vld). Na die vijf jaar kan een gerechtelijke verklaring van afwezigheid volgen die gelijkstaat met een overlijden. Wie de eerste fase van het vermoeden overslaat, moet zeven jaar wachten.

De nieuwe wet maakt het mogelijk dat nabestaanden de zaak administratief kunnen afsluiten. Eerder kon het dertig jaar of langer duren voor de nalatenschap van een vermiste kon worden afgehandeld of voordat de achterblijvers een einde aan het huwelijk konden maken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234