Vrijdag 07/05/2021

straatblog

Tobbackgrad is een stad van kleinburgers

null Beeld Geert Simonis
Beeld Geert Simonis

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat. Hij bericht tijdens de schoolvakantie vanuit studentenstad Leuven. "Het besef dat er geen Leuvens equivalent voor de Gentse Feesten bestaat, vervult mij met een diepgaande rust."

Bekentenis Die Mij Mogelijks Het Hoofd Kan Kosten: ik ben geen fan van de Gentse Feesten. Ik gun iedereen zijn leute maar voor mij hoeft het niet. Het besef dat er geen Leuvens equivalent bestaat, vervult mij dan ook met een diepgaande rust. Tobbackgrad is een stad van kleinburgers met "Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg" als voornaamste levenswijsheid. Vandaar de grote verschillen tussen de Gentse Feesten en de Beleuvenissen. Het één tien dagen op rij waarin grenzen noch regels bestaan. Het ander vier brave vrijdagavonden en alles afgelopen voor middernacht.

Het was op die Beleuvenissen dat ik afgelopen vrijdag naar Raymond van het Groenewoud stond te kijken tussen mensen met suikerspinnen en mensen met ijsjes. Het was de dag dat J.J. Cale was overleden maar dat wisten we nog niet. Ook de discussie 'Hoax Of Geen Hoax' moest nog komen.

Ergens op vijfenzeventig procent van zijn optreden vatte Raymond 'Zoals Gewoonlijk' aan. Ter inleiding vertelde hij dat het oorspronkelijke lied, 'Comme d'Habitude' van Claude François ook al onder handen was genomen door Paul Anka. Diens volledig nieuwe tekst leverde natuurlijk 'My Way' op, u bekend van Sinatra en karaoke. Met enige trots beklemtoonde Raymond dat zijn 'Zoals Gewoonlijk' wel degelijk een vertaling was en niet louter een bewerking.

Deze korte monoloog op het drielandenpunt tussen liefde voor muziek, liefde voor nuance en liefde voor grondigheid deed mij gloeien tot in het diepste van mijn nopjes. Ik ben dan ook zo'n muzieknerd die de driedubbele hinderlaag van 'High Fidelity' - in chronologische volgorde: de film van Stephen Frears, het boek van Nick Hornby, het lied van Elvis Costello - nooit te boven is gekomen.

Het heeft van mij een betwetertje met een kort lontje gemaakt. Ik kreeg bijna een infarct toen ik op televisie te horen kreeg dat 'Big Yellow Taxi' een nummer is van Counting Crows of in de krant las dat 'Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam' van the Melvins is. De juiste antwoorden zijn natuurlijk Joni Mitchell en the Vaselines. Ik besef dat ik op die manier niet erg oud ga worden maar ik bekijk het positief. Ik ben al te oud om lid te worden van de 27 Club. Tevens te weinig rock-'n-roll.

Enkele weken geleden was ik met een niet nader genoemde sociale middenveldorganisatie van christelijke signatuur op kamp op het Spaanse platteland. Als lid van de kookploeg was het mijn taak een horde minderjarigen op tijd en stond een bordje warm eten voor te schotelen. In een poging het jonge grut een beetje muzikaal bij te scholen, hadden we voor de laatste dag een playlist opgesteld rond het thema afscheid. 'Bye Bye Till The Next Time' van TC Matic, 'Hey That's No Way To Say Goodbye' van Lenny Cohen, 'Glad To See You Go' van Ramones, dat soort dingen. Slechts één lied triggerde enige respons bij de kinderen: 'Leaving On A Jet Plane' van John Denver.

Dat kwam hard aan. Van zo'n ervaringen kan je als popfanaat serieus moedeloos worden. Volgens mijn dokter is de enige oplossing mezelf minder serieus nemen. Kortom, volgende zomer slik ik mijn trots in en neem ik de trein naar de Gentse Feesten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234