Woensdag 05/08/2020

'Tja, die coma, ik had het niet anders gewild'

Als Emily Gordon tien jaar geleden geen twaalf dagen buiten westen was geweest, dan was zij nu niet getrouwd met de Pakistaans-Amerikaanse komiek Kumail Nanjiani. En hadden ze er geen 'comacomedy' over gemaakt die getipt wordt om een Oscar te winnen.

Dat The Big Sick een fenomeen zou worden, hadden Kumail Nanjiani en Emily Gordon nooit durven dromen toen ze eraan begonnen. Dit was hun eigen, kleine projectje: het verhaal van hoe ze elkaar leerden kennen, een koppel werden, uiteengingen, en elkaar terugvonden nadat Gordon door een mysterieuze ziekte in een kunstmatige coma belandde. Dat topproducer en -regisseur Judd Apatow (u kent hem van komedies als The 40 Year Old Virgin) vijf jaar geleden bereid was om hen geld toe te stoppen om het scenario uit te werken, vonden ze al te gek voor woorden. Nanjiani, die intussen een grote naam is in de Amerikaanse comedyscene en al vier seizoenen meedraait in de HBO-serie Silicon Valley, was op dat moment namelijk nog quasi onbekend. "Judd heeft een grote gok gewaagd door toen met ons in zee te gaan", weet Gordon. "We hadden nog nooit een film geschreven en Kumail was toen een nobody."

Maar Apatow heeft een neus voor talent, en zijn gok draaide goed uit: het Amerikaanse publiek ging deze zomer en masse kijken. En dat terwijl gigantische robots en onsterfelijke mummies elkaar voor de voeten liepen in de bioscoop. Specialisten tippen The Big Sick nu zelfs voor de Oscars.

Een mens zou bijna dankbaar zijn dat zijn vrouw ooit in coma lag.

Nanjiani: (lacht)"Ik zal niet zeggen dat ik blij ben dat het gebeurd is, maar ik zou ook niet willen dat het anders gelopen was. Jij, Emily?"

Gordon: "Nee! Absoluut niet."

Kumail, het was jouw idee om jullie verhaal te verfilmen. Zag Emily dat meteen zitten?

Nanjiani: "Ze vond het geen probleem dat ik het wou verfilmen, maar ik heb haar wel moeten overhalen om het samen te doen. Ik ben het als stand-upcomedian gewend om mijn privéleven te grabbel te gooien voor het publiek, maar Emily heeft daar toch iets meer moeite mee."

Gordon: "Ik heb inderdaad even getwijfeld. Ik had zelf al een paar essays geschreven over mijn ziekte, maar ik was niet zo zeker of ik er wel een film van wou maken. Maar uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan: alleen wij twee hadden dit verhaal kunnen verfilmen."

Het grootste deel van het verhaal heb jij zelf niet meegemaakt: je lag namelijk in coma. Was dat geen handicap bij het schrijven?

Gordon: "Ik was tegelijk een outsider én een insider. Ik had het allemaal meegemaakt, maar toch ook niet. Dat was een heel uniek perspectief. Ik ben ter voorbereiding wel met mijn ouders gaan praten over de periode waarin ik in coma lag. Ik had het daar eigenlijk nog nooit echt met hen over gehad, dus ik was blij dat ik dankzij de film een goed excuus had."

Kumail, de film gaat ook over de moeilijke strijd die jij met je familie uitvocht: je ouders wilden dat je met een Pakistaans meisje trouwde, maar jij koos voor Emily. Zijn zij blij met de film?

Nanjiani: "Ja! Ze zijn heel trots op me. Vannacht sms'te mijn vader nog om me te zeggen dat hij de film voor de derde keer ging zien."

Een Pakistaanse moslimfamilie die centraal staat in een Amerikaanse film: dat zie je niet vaak.

Nanjiani: "Veel te weinig, inderdaad. Als er al mensen met mijn huidskleur meespelen, dan zijn het steevast de slechteriken. Dat heb ik voor het eerst beseft toen ik als tiener naarTrue Lies keek. Een film die ik nochtans heel graag heb gezien. Pakistaanse of Indiase acteurs moeten in Amerika steeds dezelfde rollen spelen: de computernerd, de taxichauffeur of de terrorist."

Op Twitter beschreef je hoe ontroerend je het vond om Riz Ahmed, die net als jij Pakistaanse roots heeft, een van de goeien te zien spelen in Rogue One: A Star Wars Story. Hoop je zelf ook die impact te kunnen hebben?

Nanjiani: "Ik had daar op voorhand nooit over nagedacht, maar als jonge moslims zich kunnen optrekken aan een acteur die er zoals zij uitziet, dan ben ik daar natuurlijk wel heel blij mee."

Gordon: "Kumail was als tiener een enorme Hugh Grant-fan. Maar wat als Hugh Grant een Pakistaan was geweest? Wat had dat kunnen betekenen voor Kumails zelfbeeld?"

Er wordt ook heel wat gegrapt over 9/11 en terrorisme. Wat kan deze film betekenen voor de perceptie van moslims in Amerika?

Nanjiani: "Ik weet niet hoe het hier zit, maar in de VS denkt men bij het woord 'moslim' meteen aan extreem strikte, humorloze mensen. Daarom is het belangrijk om te tonen dat er evenveel verschillende soorten moslims zijn als er mensen zijn. Er zijn strenge, lollige, domme, slimme, ouderwetse en ook coole moslims."

Voor die laatste bestaat zelfs een woord: 'mipsters'. Welke reacties krijgen jullie zoal van moslims?

Nanjiani: "Tot nu toe vooral zeer positieve. De eerste avond zaten de zalen in New York vol met groepen jonge moslims - mipsters! - en hun respons was hartverwarmend. Ook op Twitter krijg ik geregeld reacties van mensen die zeggen: 'Ik heb precies hetzelfde meegemaakt met mijn familie.' Dat raakt mij diep."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234