Donderdag 20/01/2022

Tinseltownflan op zijn Vlaams

"The future's so bright, I got to wear shades", zong Mark Knopfler met Dire Straits. Zo'n vaart loopt het vooralsnog niet met de Belgische filmindustrie, maar een gematigd optimisme lijkt wel op zijn plaats. Op dit ogenblik draait de originele Film1 van Willem Wallyn in de zalen. Binnenkort kunnen we ons verheugen op Gouden Palm-winnaar Rosetta en De Man van Staal van Vincent Bal. Deze week bevestigt Erik Van Looy zijn kunnen met de meer dan leuke film Shades.

Binnen het genre - een commerciële studentenfilm - was zijn debuut Ad Fundum niet zo'n miskleun als men in de pers liet uitschijnen. Werkend met behoorlijk platvloers materiaal slaagde hij er toch in een zekere sfeer te scheppen en een aantal sterke scènes neer te zetten. Ditmaal behandelt hij een meer volwassen materie die hij in interviews durft omschrijven als een cocktail van The Player, La Nuit Américaine, Living in Oblivion, Natural Born Killes en The Silence of the Lambs. Laat ons het erop houden dat Shades gaat over film in de film en dat er een belangrijke rol is weggelegd voor een seriemoordenaar.

Binnenkort kan men uit Amerika een kleine rage van film in films verwachten, met onder andere titels zoals Bowfinger en Being John Malkovich. Shades levert in ieder geval de meerwaarde van een Vlaamse verankering, zoals een ex-minister president dat zo graag placht te noemen. "Produceren is arrangeren, zoals alles in dit land", oppert een bitsige Gène Bervoets als Max Vogel. Hij tracht een Vlaams-Amerikaanse coproductie van de grond te krijgen, maar de wet van Murphy en een eigenzinnige hoofdacteur denken daar anders over. Dylan Cole, gespeeld door een matige Andrew Howard, is een nogal fanatieke aanhanger van the method en wil met andere woorden helemaal in de huid kruipen van zijn personage Freddy Lebecq. Daarvoor zoekt hij contact met de échte Freddy Lebecq, sterk vertolkt door een woeste Jan Decleir. Deze seriemoordenaar (zie ook Horion en een beetje Dutroux) hoopt op een vervroegde vrijlating door zijn medewerking aan de film. Zijn ontsnapping levert nieuwe adrenaline op het moment dat de film aan bloedarmoede dreigt weg te kwijnen.

Net als in Film1 spelen de media geen erg fraaie rol, hier in de gedaante van Mike Verdrengh. Deze nevenplot wordt verder gevitaliseerd door een opmerkelijke bijrol van Tom Van Bauwel. De aandacht concentreert zich echter vooral op het gekissebis van producent Vogel, hoofdacteur Cole en regisseur Paul S. Sullivan, gespeeld door niemand minder dan Mickey Rourke. De transatlantische ambities van de échte producent Paul Breuls, die opteert voor Vlaams-Amerikaanse Tinseltownflan in plaats van Europudding, levert alvast een vergane glorie op die zichzelf grandioos parodieert in zijn dialogen. "Your liver must be unique in the history of medicine", "He's a great actor, but has a bad attitude", "Face it, we have to be glad to be working here in Belgium", zijn slechts een greep uit een uitgebreid gamma uitspraken die op de voormalige halfgod Rourke van toepassing zijn. De man bleek zich ook terdege bewust van zijn mythe, als hij Van Looy tijdens de draaidagen nog maar eens liet voelen wat zijn personage Paul Sullivan tijdens een crisismoment duidelijk stelt: "I'm the big Wiener Schnitzel here".

De voertaal in de film is - zoals reeds mocht blijken uit de citaten - voornamelijk Engels, met uitzondering van enkele Vlaamse dialogen. Het scenario van Guy Lee Thys biedt daarvoor een geloofwaardig uitgangspunt, maar toch komt die mengeling af en toe wat geforceerd over. De personages spelen daar op in door hybride uitdrukkingen zoals "inderdeed" en "fucking klootzak" in de mond te nemen.

Hoewel Shades heel wat actie en snelle montages te bieden heeft, lijkt Van Looy opnieuw erg bekommerd om de sfeer. Met hulp van cameraman Danny Hiele werden de film-in-de-filmfragmenten gedompeld in een gele schijn. De sfeer wordt verder bepaald door de muziek, gecomponeerd door Alex Callier van Hooverphonic en aangevuld met nummers van onder andere Soulwax, Soul Sucker en DAAU. De patroonheilige van de Vlaamse filmrevival is echter zonder twijfel La Esterella, die in Film1 de Agusta-helikopters laat dansen op haar "Zachtjes, zachtjes". Hier luistert ze het absolute dieptepunt van de hoofdacteur op met een hartverscheurend "Do you know what it means to be lonely". Met een scheef oor meen je eventjes een kortademige Jimmy Scott te horen, met een scheef oog lijkt Lynch niet erg ver weg.

Gène Bervoets in de rol van filmproducent Max Vogel. (Foto RV)Andrew Howard als acteur Dylan Cole en Jan Decleir als moordenaar Freddy Lebecq. (Foto RV)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234