Woensdag 28/10/2020

ColumnIt's complicated

Tine Nys is tien jaar dood. Is dat überhaupt wel iemands schuld?

Partners in crime en in de liefde. Vincent Byloo maakt radio, Elke Neuville tv. Ze schrijven over alles wat hen beroert, in co-ouderschap: de ene week zij, de andere week hij.

Tine Nys is tien jaar dood. Wiens schuld is dat? En is dat überhaupt wel iemands schuld?

Al een hele week lang is die vraag rond haar euthanasie, tien jaar geleden, talk of the town. In elk radiobulletin, elk journaal en elk pushbericht voorafgegaan door ‘BREAKING’ krijgen we meermaals per dag de laatste stand van zaken straight from court.

Het is het eerste mediagenieke assisenproces sinds wij enkele maanden geleden met z’n anderhalf miljoenen nagelbijtend dat andere assisenproces volgden, waarbij Maaike Cafmeyer in het beklaagdenbankje zat. Of Frie Palmers, zo u wilt. Zonder mijn zwijgplicht te doorbreken: schooldirectrice Palmers – verzinnebeeld door een fenomenale Maaike Cafmeyer – staat in de zenuwslopende reeks De twaalf terecht voor een dubbele moord. Die op haar beste vriendin Brechtje en haar 4-jarig dochtertje Roos. ‘Is Frie schuldig?’ is de vraag die het hele najaar lang menige ontbijttafeldiscussie en koffiekamerconversatie beheerste.

Is het daarom dat ik dit assisenproces tegen drie artsen extra interessant vind? Omdat het proces zich afspeelt in diezelfde assisenzaal, in Gent? Of is het omdat de Rode Duivels van de Vlaamse balie – meesters Jef Vermassen, Joris Van Cauter, Walter Van Steenbrugge en Christine Mussche – samen op één affiche staan?

Maar ik ben heus niet de enige met een overmatige interesse. Alleen al in uw lijfkrant ging het om achttien artikels en updates de afgelopen week. Specialisten werden aan het woord gelaten, opiniemakers, advocaten, familieleden, ervaringsdeskundigen ook – in de mate van het mogelijke. In een bredere maatschappelijke analyse werd de euthanasiewet zelve tegen het licht gehouden, en op de getuigenbank werd het hele gezin Nys als een sok binnenstebuiten gekeerd. Want ook dat leerden we dankzij De twaalf. Elke steen wordt omgedraaid. Geen detail, geen sms wordt overgeslagen.

Toen donderdag Fernand Keuleneer, advocaat van de familie Nys, een stap opzij moest zetten omdat aan het licht was gekomen dat hij destijds nota bene zélf in de euthanasiecommissie zat waarvan hij de geloofwaardigheid nu aanklaagt, schudde ik meewarig het hoofd. Dat had je toch moeten zien aankomen, Fernand? Sofie Decleir, advocate van de vader van Brechtje, moest toch ook opstappen toen bleek dat ze een relatie had met haar cliënt?

Zelfs zonder beelden vanuit de rechtszaal in Gent – camera’s zijn daar ten strengste verboden, ook dat is nu algemene kennis – kennen we alle protagonisten en wat er ’s middags op hun broodje ligt. Alleen de jury blijft verbazend anoniem. Geen glimp, geen naam, geen gelekte quote. Zoals dat hoort.

En dat was misschien nog het meest geniale aan De twaalf. Want dankzij de reeks kun je nu eindelijk je eigen levensechte jury bij elk assisenproces verzinnen. De ultrakatholieke pilaarbijter die in 1993 mee ging betogen tegen abortus werd ongetwijfeld gewraakt nog voor het proces begon. De advocaat van de burgerlijke partij vond dan weer dat de moeder van vier zeker moest blijven zitten. ‘Stel u even voor, mevrouw, dat een van uw kinderen…’ Er zitten mensen tussen die veel liever ergens anders zouden zitten. Of die liever daar zitten dan opgesloten in een badkamer (shoutout naar die andere fenomenale Maaike!).

Eén aandachtige veertiger noteert minutieus elk detail en stelt vragen die hem een pluim van de voorzitter opleveren. Ze eten pizza in het lokaaltje naast de rechtszaal. Soms brengt er iemand quiche mee. En op het eind van het proces zijn ze tot elkaar veroordeeld. Om uit te maken wie nu schuldig is. En of er überhaupt wel iemand schuldig is. Helemaal zeker zullen we dat wellicht nooit weten.

Elke Neuville

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234