Woensdag 21/10/2020

InterviewLust en liefde

‘Tijdens zijn orgasme begon hij plotseling wartaal uit te slaan en werd hij bang’

Beeld thinkstock

Na haar scheiding ontmoette Charlotte (52) een man bij wie ze hoopte begeerd en bemind te worden. Maar elke keer als zij behoefte voelde aan intimiteit, deinsde hij om onduidelijke redenen terug. ‘Ik kon alleen maar denken: hij vindt me niet aantrekkelijk.’

“Op het sportveld kwam ik in 2008 een tennisser tegen die ik nog kende van vroeger. Met opgetrokken wenkbrauw vroeg hij: ‘Sorry, help me even?’ Ik lachte: ‘Vijfentwintig jaar geleden hebben we met elkaar in bed gelegen.’ Hij belde nog diezelfde avond. En ik viel al snel voor deze man, die heel anders leek dan mijn ex. In mijn eentje zorgde ik voor drie kinderen en dat ging me heel goed af. Maar bij deze grote man die bewoog met een zekere natuurlijke autoriteit, kon ik weer vaker achteroverleunen. Hij was degene die bijvoorbeeld in een restaurant de kleine klachten doorspeelde naar de keuken en niet mij erop afstuurde. Ik hoefde niet langer continu alle muizenissen zelf te regelen.

“Hij had nooit een vaste relatie gehad. Moeite met intimiteit, dat wist zijn hele vriendenkring. ‘Ik ben er toch’, zei hij toen ik hem na een paar maanden voorzichtig vroeg of we nu iets hadden of niet. Of: ‘Dat merk je toch’. Op een avond vroeg een van zijn vrienden: ben jij de nieuwe vriendin van Vince? En ik antwoordde: dat zal dan wel. Veel zorgen maakte ik me niet, want wat niet was, kon nog komen. Hij had nu mij ontmoet, alles werd anders. Maar vrijen deden we alleen bij hem thuis, want wat moest hij bij mij? ‘Het lijkt of je voortdurend bezig bent je eigen eilandje te verdedigen’, zei ik, en dan zei hij: ‘Jij bent steeds bezig mijn landje te pikken’.

“Intussen raakten we steeds meer verknocht. Mijn kinderen zagen hem graag, we gingen met zijn allen op vakantie. Dat was allemaal meer dan leuk, en toch ontbrak het aan wat ik verbinding noem. In het begin was vrijen fijn, maar toen er exclusiviteit in de relatie sloop, waardoor seks niet alleen maar lust was maar betrekking kreeg op liefde en intimiteit, ging het steeds moeizamer. Als we op de bank zaten en ik kriebelde hem over zijn rug, zei hij vaak dat hij dat niet prettig vond, stond dan op en liep weg. Het deed hem letterlijk pijn als hij op zijn beurt met zijn vingers mij probeerde te strelen. Een keer zei hij: au, je huid voelt als ruw karton, ik kan dit niet. En ik begreep het niet. Ook al benadrukte hij dat het niets met mij te maken had, hij vertelde me ook niet wat dan wel de oorzaak was en ik kon alleen maar denken: hij vindt me niet aantrekkelijk.

“Als we ’s avonds in bed lagen en een film keken, lag hij steevast een halve meter van me vandaan met zijn armen over elkaar. Ik dacht, hoe kan je van een ander houden en toch niet willen vrijen? Het stereotype misverstand dat mannen ‘altijd zin hebben in seks’ speelde me parten. Hij was degene die hoofdpijn veinsde en dus was ik zijn type vrouw niet, hij vond me vast niet mooi. Ik vroeg weleens, is er ooit iets traumatisch gebeurd, maar dan zei hij niets. Zelfinspectie vond hij onzin, laat staan dat hij de hulp van een therapeut inriep.

“Eén keer gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten, het was op een avond. Voor het eerst in de paar jaar samen voelde ik zijn echte overgave, dat echte samenzijn waardoor seks beminnen wordt, je elkaar voelt tot, ja, bijna tot in je ziel. Maar tijdens zijn orgasme begon hij plotseling wartaal uit te slaan. Het leek of hij afasie had, woorden die niet de zijne waren verlieten zijn mond en hij werd bang. Die ene uitzonderlijke keer dat hij zich werkelijk ontblootte, en dat seks zich niet afspeelde volgens een geijkt zichzelf overschaduwend patroon, raakte hij in totale paniek. Die enige keer dat hij de controle uit handen gaf en zich overgaf aan het echte voelen en verbinden ging het helemaal mis.

“Sindsdien is hij die overgave uit de weg gegaan. De afstand tussen ons werd zo groot dat ik het uiteindelijk, maar veel te laat, heb uitgemaakt. Want ik zocht geen man om seks mee te hebben en ik zocht ook geen beste vriend. Ik zocht beide in één man. We hebben destijds wel gesproken over de mogelijke oorzaak van zijn paniek. Maar hij had zei dat hij die unieke verbinding helemaal niet ervaren had, dus toen hield alles op. Zijn koele afwijzing van wat mij tot vrouw maakt, de afwijzing van een bepaalde volledigheid, maakte me onzeker en het duurde even voor ik begreep dat ik die afwijzing zelf opzocht. In wezen was ik natuurlijk even gemankeerd als hij, door maar te blijven hopen.

“De laatste twee jaar van onze relatie pijnigde ik mezelf met onze onuitgesproken platonische relatie. Ik heb professionele relatiebemiddeling gedaan bij anderen, maar wat mezelf betrof zag ik pas laat in dat ik er ook niks van bakte. Met mijn kinderen kan ik goed grenzen stellen, maar deze man liet ik tegen beter weten in steeds weer dichtbij komen om vervolgens te merken dat mijn levenslange ­zoektocht naar totale liefde vruchteloos bleef. Want ook toen hij andere vriendinnen kreeg met wie hij wel kon vrijen omdat die liefde daar niet was, bleven we elkaar zien.

“Enkele jaren geleden belandde hij na een ongeluk met een psychose in een ­kliniek en even leek het erop dat zijn behandeling ook zijn onnoembare verleden zou raken. Opnieuw kreeg ik hoop. Hij liet zelfs doorschemeren dat hij wilde trouwen. Maar ­uiteindelijk greep hij het ongeluk aan als excuus om het leven niet in alle pijnlijke volheid te hoeven ­leiden. Het slachtofferschap verkiest hij boven de confrontatie.

“En ik? Ik heb weleens gezegd: ik kan alles alleen, behalve samen zijn. Ik wil heel graag begeerd én bemind worden door eenzelfde man, maar blijf in diezelfde valkuil lopen. De mannen op mijn pad, ook de vader van mijn kinderen en ook die ene man die ik onlangs leerde kennen, zijn supersociale mannen, maar op persoonlijk vlak kunnen ze zich niet binden. Dat zegt alles over mij.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234