Zaterdag 19/10/2019

'Tijd om egoïstischer te worden'

Jaag die modellencarrière toch maar na, fluisterde een stem in het hoofd van de destijds 18-jarige Elise Crombez. Vijftien jaar later denkt de modellenwereld over de lancering van een Uber voor modellen en zoekt het topmodel stilaan naar een ander bestaan. 'Er zal wel weer een stemmetje opduiken dat me vertelt wat ik echt moet doen.'

Die ochtend aan de Belgische kust. Elise Crombez wordt er wakker in haar ouderlijk huis en beantwoordt nog voor ze aan de ontbijttafel zit al drie vragen. Wat wil je vandaag bereiken? Wat deze week? En wat binnen het jaar? Daily activation heet dat dan en Crombez doet het sinds augustus. Vermoeiend? "Ik vind het een leuke manier om wakker te worden", glimlacht ze. "Ik ben een ochtendmens." Over het antwoord op die vragen hoeft ze bovendien niet te twijfelen. "Een echte thuis maken voor mezelf, dat wil ik voor het eerst in mijn leven."

Niet de meest modale droom voor een 33-jarige vrouw, maar Crombez had tot nu toe dan ook niet het meest modale leven. Als topmodel werkte ze al voor Prada, Chanel, Alexander McQueen en Vogue en woonde ze onder andere in New York. "Toen ik naar daar verhuisde, kon ik helemaal mezelf zijn", herinnert ze zich. "Want als je op de ene hoek iemand gekleed in krantenpapier ziet en op de andere hoek een man met hoge hakken, waarom zou Elise dan niet gewoon Elise kunnen zijn? In New York was ik niet langer de nerd van school, zoals in Koksijde wel het geval was."

Crombez vertelt het toch nog altijd met een West-Vlaamse tongval, het haar los op de schouders. Als ze nadenkt, draait ze het samen en legt ze het in haar nek. De locatie voor het interview is niet het ouderlijk huis, maar een viersterrenhotel in Gent. "Heel lang was ik verslaafd aan hotelkamers", verklaart Crombez. "Ik vind hotels nog altijd boeiend, maar ik wil stilaan ook een deur kunnen openen en mijn eigen wereld zien. Mijn Gents appartement draagt mijn stempel nog niet voldoende."

En dan is er nog dat detail dat Crombez ook deeltijds in L.A. woont. Hoewel het topmodel enkele jaren geleden even voltijds naar België terugkeerde omdat ze vrienden en familie te hard miste.

"Alles of niets, het bleek niet de juiste aanpak voor mij. Vrienden en familie hebben me echt moeten uitleggen dat ik ook dicht bij hen kan zijn, terwijl ik in L.A. mijn ding doe. Ik zal in de toekomst dus vaak in België zijn, maar L.A. altijd als een tweede thuis beschouwen. Ook daarin een balans vinden, is een van de zaken die ik wil bereiken. Net zoals ik wil dat het boek goed loopt."

Dat boek is Model. Your Body, een terugblik op de carrière van Crombez tot nu toe, maar evengoed een bundeling van eet- en beweegtips. "Het is niet zo dat je na het lezen van dit boek meteen model kunt worden. Dat is ook niet de bedoeling", zegt Crombez. "Het is wel het boek dat ik in handen had willen krijgen toen ik 18 was. Het had me een zoektocht van een paar jaar bespaard."

Wat had u op uw 18de dan al willen weten?

"Dat je hoofd en je lichaam moeten samenwerken. Dat je jezelf niet moet haten terwijl je sport of dat je jezelf geen dingen moet ontzeggen terwijl je honger hebt. Dat je jezelf niet moet straffen, ook. Kijk, iedereen wil altijd het perfecte maatje, maar wat als dat perfecte maatje maakt dat je zwart voor je ogen ziet? Je ziet er dan misschien wel goed uit, dat betekent nog niet dat je ook goed in je vel zit.

"Toen ik in 2007 in Parijs woonde, zei iedereen bijvoorbeeld dat ik er prachtig bijliep, maar eigenlijk was ik zo ongezond bezig dat de situatie onhoudbaar was. Mijn vriendin Sabine, een fitnesscoach, wees me erop dat mijn vetpercentage even laag was als dat van een topsporter. Terwijl die maar voor een korte periode op dat gewicht blijft, hield ik dat gewicht op dat moment al maanden aan. Zo'n levensstijl zorgt er wel voor dat sommige modellen al vroeg osteoporose krijgen of later geen kinderen meer op de wereld kunnen zetten. Toch worden die gevolgen nog te vaak weggestopt. Waarom? Omdat er designers zijn die zeggen dat kleren het mooist zijn als ze op magere meisjes hangen."

Waarom deelt u dat nu met de wereld?

"Lange tijd heb ik me afgevraagd waar ik mee bezig was. Een leven als model voelde heel goed aan voor mij, maar ik was het warm water niet aan het uitvinden en geen levens aan het redden.

"Er waren bovendien veel momenten in mijn carrière dat het enige waarvan ik zeker was, de stoel was waarop ik zat. Daardoor leerde ik wel dat je niet te veel kunt plannen, dat je moet vertrouwen dat je bent waar je moet zijn en dat de juiste zaken wel op je pad komen. Een heel vredige houding is dat. Door mijn verhaal te vertellen, hoop ik ook anderen te helpen om zo naar de wereld te kijken. En om te kiezen voor een levensstijl waarbij je hoofd en je lichaam samenwerken.

"In de modellenwereld zag ik bijvoorbeeld ook veel meisjes die gewoon niet aten en drugs namen. Als hun agentschap hen zei dat ze beter wat zouden sporten, gingen ze een kwartier op een fiets zitten. Zelf trainde ik zo hard dat andere sporters dachten dat ik een atlete was. Dit boek gaat over het juiste evenwicht vinden."

Want zo hard trainen was ook overdreven?

"Ik had de klik nog niet gemaakt dat je je eetschema moet afstemmen op je sportschema. Als je veel sport en niet eet, gaat het ook de verkeerde kant op. Dan hou je vocht op en zwellen je spieren. Topsporters eten daarom ook voldoende. Pas toen ik dat begreep, werd het heel gemakkelijk om op een gezonde manier een gezond gewicht te behouden. Je hoeft heus geen maaltijden te wegen en na een restaurantbezoek de helft van je gerecht mee naar huis te nemen in een doggy bag.

"Let op, ik heb dat allemaal gedaan, maar nu hou ik rekening met heel andere zaken. Ik volg bijvoorbeeld de combinatieleer, waardoor ik geen pasta met vlees combineer en let op de glycemische index (het effect van voeding op de suikerspiegel; SJS) van producten."

Voedingsdeskundigen maken regelmatig brandhout van modediëten. Hoe kunnen lezers zeker zijn dat uw tips betrouwbaar zijn?

"Wat ik deel in het boek, is mijn ervaring. Ik heb wel cursussen gevolgd om mezelf te informeren, maar wat voor mij werkt, werkt misschien niet voor een ander. Ik ben tenslotte geen life coach, kok of diëtiste. Ik kan alleen maar meegeven wat ik al probeerde en leerde. Op basis daarvan kunnen lezers uitzoeken wat hen het beste ligt."

U vergelijkt topmodellen met topsporters. Is het voor een model dan even moeilijk om na een eerste carrière een nieuw leven op te bouwen?

"Natuurlijk. Jarenlang vlieg je van de ene naar de andere opdracht, sport je en bereid je je voor op afspraken en zit je uren op de set. Geen twee dagen zijn dezelfde. Als dat allemaal wegvalt, is het moeilijk om je helemaal te smijten voor iets dat lange tijd je aandacht vraagt. Een maand lang een cursus volgen, kan ik bijvoorbeeld nog wel aan. Maar vier jaar studeren? Modellen zijn altijd op zoek naar het wauw-moment. Ik geniet zelf ook heel hard van die afwisseling en het is niet eenvoudig om die in een andere baan te vinden.

"Toch is het tijd dat ik stilaan afstand neem van de modellenwereld. Ik werk nu soms met fotografen die jonger zijn dan ik en dat voelt toch vreemd.

"Maar het grootste verschil is dat modellen tegenwoordig worden gekozen op basis van hun aantal volgers op sociale media. Er is zelfs sprake van een Uber-app voor modellen. Klanten geven gewoon in waar en wanneer ze wat voor model nodig hebben. Modellen kunnen dan zelf reageren. Terwijl wij nog met onze hoge hakken in onze tas en een zwaar portfolio onder de arm de castings moesten aflopen, komen de modellen nu aan alsof ze al gekleed zijn voor de show en met hun iPad in de hand. Dan denk ik: I'm done."

Wat brengt de toekomst dan?

"Aha. (lacht) Ik heb de luxe dat ik kan testen en aanvoelen of iets klikt of niet. Zo ging het ook nadat ik in 1999 Miss Mannequin werd. Het bleef even stil, maar een stemmetje in mijn hoofd zei me om een of andere reden dat ik een carrière als model toch maar moest najagen. Daar schrok ik zelf van, want daarvoor was ik niet iemand die zichzelf ging promoten.

Ook nu wacht ik weer op dat stemmetje. Ik volgde wel al een cursus om script supervisor te worden en ik werkte daarna mee aan enkele kortfilms. Omdat ik een obsessief oog heb en het echt boeiend vind om de continuïteit in films te bewaken. Er duiken dus al af en toe stemmetjes op, het is spannend om te zien of het iets kan worden." (lacht)

In 2004 zei u in 'De Morgen': 'Mijn grootste angst is dat ik niet mag zijn wie ik vanbinnen ben'. Is dat nog altijd zo?

"Nee en ik denk dat dat een gevolg is van ouder worden. Ik ben net 33 en een vriendin noemde die leeftijd het keerpunt als individu. Dat voel ik wel. Ik heb nu genoeg bewezen aan de mensen die mij dierbaar zijn dat ik een goed mens ben en dat ik goede bedoelingen heb. Nu moet ik mijn weg volgen en mijn ding blijven doen."

U wilt egoïstischer worden?

"Ja. Dat klinkt wel wat pejoratief, maar zelf vind ik het ook leuk als mensen ietwat egoïstisch zijn. Het is best cool dat ze zeggen wat ze willen voor zichzelf.

"Daarom vraag ik me af waarom het voor mij toch zo moeilijk blijft om hetzelfde te doen. Door het modellenwerk werd ik natuurlijk lange tijd een beetje geleefd. Ik ging me zelfs afvragen of ik wel zelf beslissingen kon nemen. Ik weet ondertussen dat ik het kan, maar ik vertrouw er nog niet altijd op. Al ben nu veel zelfzekerder over wie ik ben, met dank aan de leeftijd dus."

Wat is nu dan wel uw grootste angst?

(blijft lang stil) "Ik zeg niet dat ik nergens bang van ben, maar echte angst voelen? Als je jonger bent, ben je zo bezig met introspectie. Of ik toch. Door te groeien, merk je dat het soms beter is om net niet alles zo uit te pluizen. Ik ben bijvoorbeeld niet bang voor hoe mensen zullen reageren op het boek, ik ben niet langer bang van wat ze van me denken.

"Wat zou het trouwens helpen dat ik thuis zit met een schuldgevoel omdat er toch vrouwen zijn die zich slecht voelen door mijn job als model? Daar heeft niemand iets aan. Ik kan alleen maar zeggen dat het gras altijd groener lijkt aan de andere kant. Ja, ik was topmodel en heb gewerkt met topmensen. Daar ben ik trots op, maar het betekent niet dat het altijd gemakkelijk was. Ik heb bijvoorbeeld meer dan tien jaar de warmte en het vangnet van vrienden en familie moeten missen. Uren zat ik alleen, op de trein of het vliegtuig. Mijn dagboek was op die momenten echt mijn maatje waaraan ik alles kwijt kon. Smartphones en Skype waren toen nog geen optie."

Kon u als kind al goed alleen zijn?

"Ja, ik had denkbeeldige vrienden en zo. (lacht) Nee, dat is niet waar, maar ik zat tussen twee broers en moest dus vaak alleen spelen. Gelukkig had ik altijd al een levendige verbeelding. Nu denk je zeker dat ik wel denkbeeldige vrienden had. (lacht)

"Die verbeelding heeft me vaak geholpen in mijn carrière. In mijn persoonlijke leven probeer ik namelijk wel balans te vinden, maar zodra ik een studio binnenstap, laat ik nog altijd Elise van Koksijde buiten staan. Dan word ik een canvas, dan uit ik de emoties die de fotograaf op dat moment zoekt."

Zet u in het echte leven Elise uit Koksijde soms ook buitenspel?

"Het omgekeerde is waar. Ik durf ook buiten de studio veel meer sinds ik model ben en ontdekte dat ik veel meer facetten heb dan ik als tiener dacht. Er zit bijvoorbeeld ook een vamp in mij. Ook sommige complexen verwaterden dankzij mijn carrière. Groot en slank zijn, bleek bijvoorbeeld toch niet zo erg als ik ooit dacht. Al leek het bij de start van mijn carrière soms alsof de studio's me nieuwe complexen wilden aanmeten. Ik vond bijvoorbeeld nooit dat er iets mis was met mijn neus, maar toen bleek die plots verkleind met behulp van Photoshop. (lacht) Mijn oren werden dan weer van vorm veranderd en tegen mijn hoofd geplakt, mijn gebit werd 'bijgevuld'.

"Maar het is uiteindelijk met je blik dat je emoties toont zonder je stem te gebruiken. De verhalen die je zo kunt vertellen, maakt model zijn voor mij zo boeiend. Toen ik tijdens een show van Jean-Paul Gaultier met een zigeunerlook de catwalk opging, zag ik bijvoorbeeld geen mensen. Ik zag een veld waarin de man waarop ik verliefd was viool speelde."

Wat met de mensen die nu denken: dat zal wel, een model moet gewoon op en neer lopen?

"Dat zij het maar eens doen. We kennen allemaal het ongemakkelijke gevoel om ergens alleen aan te komen, of het nu in een café of op de speelplaats is. Dat gevoel zocht ik vaak op, want het leerde me dat je je ego soms door het raam moet gooien. Zo leer je jezelf beter kennen.

"Ik besefte dat ik wel een heel emotioneel persoon ben, maar geen vogeltje dat uit zijn nest is gevallen. De trein is indertijd door mijn dorp gereden en ik ben erop gesprongen. Dat dorp was sowieso te klein, ik zou er bijvoorbeeld ook zijn vertrokken om zeehonden te gaan redden of zo. Ik wilde gewoon de wereld zien. Model worden bleek de manier.

"Mijn ouders waren wel even bang dat ik als een citroen uitgeperst en weggegooid ging worden. Oké, de modellenwereld is hard, maar echt nog niet zo hard als sommige andere sectoren. De klappen die ik kreeg, vind ik niets vergeleken met wat mensen die heel hard werken voor hun job soms meemaken terwijl ze daar niets voor terugkrijgen. Bovendien voelde ik meestal goed aan wie of wat ik kon vertrouwen."

Met dank aan de Vlaamse klei?

"Belgische modellen hebben inderdaad een goede reputatie omdat ze 'gegrond' zijn. Wij weten vanwaar we komen, hebben niet de mentaliteit dat we daar zeker nooit naar terug willen. West-Vlaanderen is nog altijd veilig. Omdat we beseffen dat we kansen krijgen, blijven we ook respectvol tegen iedereen. Dat is een waarde die mijn ouders me altijd hebben meegegeven.

"Je weet trouwens ook nooit wie je tegenkomt. Het zal je maar overkomen dat je de man die je schoenen bindt een schop geeft en hij de designer blijkt te zijn. Zulke zaken zag ik gebeuren, ja. Bij de Tunesische ontwerper Azzedine Alaïa bijvoorbeeld. Hij draagt altijd een simpel zwart pak. Een van de modellen kwam tijdens zijn show binnen, eiste van hem meteen een glas water en zei dat ze de designer zocht. De ontwerper bracht haar het water, liet haar het glas leegdrinken, stelde zich toen voor en wees haar de deur."

En dan toch die Vlaamse klei deeltijds verruilen voor Los Angeles, een stad die volgens het cliché nogal oppervlakkig is.

"Ik heb het al opgegeven om mensen van het tegendeel proberen te overtuigen. De sfeer is er soms zwaar en triestig omdat er zo veel mensen met gebroken dromen rondlopen.

"Heftig, maar tegelijkertijd merk je dat er ook een tegenreactie is. Ik heb er bijvoorbeeld een vriendenkring van mensen die heel creatief zijn en zoeken naar een manier om gewoon zichzelf te kunnen zijn. Ik was dus aangenaam verrast om er al die spirituele mensen te ontmoeten. En stel je daar geen ongeschoren hippies bij voor, want dat zijn ze niet.

"In L.A .wonen, is dus een cadeau. Net zoals mijn modellencarrière dat was. Ik zou er zeker opnieuw voor kiezen."

Model. Your Body, Elise Crombez, Uitgeverij Lannoo, 176 pagina's, € 24,99, in de boekhandel vanaf 29 oktober

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234