Dinsdag 29/11/2022

Tien op een rij

De succesformule van thrillerechtpaar Nicci French

Nicci French

Tot het voorbij is

Oorspronkelijke titel: Until It's Over

Vertaald door Irving Pardoen

Ambo/Anthos, Amsterdam, 352 p., 19,95 euro.

Tot het voorbij is, de nieuwe Nicci French, kwam op 6 augustus uit en stond dezelfde dag al aan de top van de bestsellerlijst. Nicci French blijft scoren - en nergens zo hoog als in Nederland en Vlaanderen. Door Bart Holsters

Einde augustus was het feest in Utrecht, waar uitgever Anthos kosten noch moeite spaarde om de tiende thriller van Nicci French te vieren. Het schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French, alias Nicci French, kwam zelfs speciaal voor de gelegenheid naar Nederland, als eregasten op een diner met tweehonderd trouwe fans. De promotiemachine draaide op volle toeren, om nog maar eens te bewijzen dat een nieuwe chick-thriller van French niet zomaar een boek is, maar een evenement.

Zoveel hype kan weleens contraproductief werken, maar in dit geval hoeft de uitgever niets te vrezen: Nicci French is en blijft een kip met gouden eieren. De kip met twee koppen werd geboren toen Nicci Gerrard en Sean French, zij journaliste bij The Observer, hij freelancer voor onder meer The New Statesman, in 1990 een stel werden. Hun eerste thriller, The Memory Game, verscheen in 1997 en werd meteen een succes. Nicci French had niet alleen een sterke, klare stem, maar stampte ook een nieuw subgenre uit de grond: de twee linkse journalisten schreven geen maatschappijkritische misdaadroman naar het voorbeeld van dat andere schrijvende stel, Sjöwall en Walhöo, maar kozen een totaal andere aanpak: een verhaal rond een moderne jonge vrouw met herkenbare problemen die met een misdaad geconfronteerd wordt en zelf gevaar loopt. The Memory Game was het ei van Columbus, een spannend verhaal op maat van het publiek dat een jaar vroeger Helen Fieldings Bridget Jones Diary had verslonden.

The Memory Game (Het geheugenspel) sloeg niet alleen in het Verenigd Koninkrijk aan maar werd ook over de grenzen fel gesmaakt. En nergens was het zo populair als in Nederland, dat sindsdien verslaafd lijkt aan Nicci French. Dat gigantische succes - momenteel prijken negen van de tien Frenchthrillers op de top zestig bestsellerlijst en overschrijdt de totale verkoop de 4,5 miljoen stuks - is niet alleen aan de onweerlegbare kwaliteit van de romans te danken maar ook aan de inzet van Anthos. De boeken worden immers erg mooi uitgegeven en, het mag gezegd, voortreffelijk vertaald, French heeft twee Boekenweekgeschenken mogen schrijven, krijgt een eigen en ook al erg knappe website (www.niccifrench.nl). De uitgever heeft de boeken bovendien het label 'literaire thriller' meegegeven, een etiket dat meestal niets voorstelt maar ons wel de kans geeft om spannende boeken te lezen zonder ons schuldig te moeten voelen.

If it works, don't mess with it: Nicci Gerrard en Sean French hebben de les goed onthouden en zijn hun succesformule trouw gebleven. Nummer tien in de reeks is daar de perfecte illustratie van. Het decor is Londen, meer bepaald Hackney, een wat verlopen buurt die beetje bij beetje trendy wordt. In Hackney staat een huis en in dat huis daar woont een tof vriendenclubje. Het gezelschap zou niet misstaan in Friends of Notting Hill: late twintigers of vroege dertigers die slechts één ding gemeen hebben, de onwil om de stap naar een conventioneel burgerleventje te zetten. Miles, de eigenaar, verdient goed geld in de City, Pippa is advocate, Mick was militair maar komt nu aan de kost als klusjesman, Davy is bouwvakker, Owen probeert als fotograaf door te breken, Dario lummelt maar wat rond. En Astrid, de vertelster en heldin van het verhaal, heeft samen met Miles en Pippa gestudeerd, is daarna op wereldreis vertrokken en werkt nu als fietskoerier, in afwachting tot ze beslist wat ze met haar leven wil doen.

Heel die bende leidt een onbekommerd, studentikoos leventje met veel wijn en meeneemmaaltijden, tot er onaangename dingen gebeuren. Het begint met een dom ongevalletje: op de terugweg van haar werk fietst Astrid tegen het autoportier van een buurvrouw aan en maakt ze een lelijke val. Schijnbaar een banaal incident, maar de volgende dag wordt het lijk van de buurvrouw gevonden, vermoord. Toeval, denkt iedereen, maar een poosje later wordt Astrid opnieuw 'toevallig' bij een moord betrokken.

Iedereen staat voor een raadsel. Astrid is (dat spreekt vanzelf) onschuldig en kent de slachtoffers niet of nauwelijks, maar toch moet er een verband bestaan. De politie, die bij Nicci French nooit bijster slim is, begrijpt er niets van. Astrid evenmin. Tot overmaat van ramp wordt de sfeer thuis compleet verpest wanneer Miles aankondigt dat hij met zijn dure vriendin Leah gaat trouwen en zij het huis met hun tweeën willen gebruiken, zodat de vrienden elders een onderkomen zullen moeten zoeken.

Na nog wat plotverwikkelingen en een derde lijk krijgen we een snelle ontknoping en lijkt het mysterie opgelost. Maar we zijn nog maar op bladzijde 220 van de 352! Het tweede bedrijf kan beginnen: deze keer komt degene die de moorden gepleegd heeft aan het woord, net als Astrid in de eerste persoon, en lezen we zijn/haar kijk op de dingen. Nog een snelle ontknoping, deze keer de echte, een epiloogje en we zijn rond: het is weer goed geweest, en spannend.

Want jawel, Tot het voorbij is, is een goede thriller en een spannende. Vernuftige plots zijn nooit het sterke punt van de Frenchen geweest en ook deze keer hangt de intrige met haken en ogen in elkaar, maar dat stoort niet. Vooral in het eerste deel, waarin Astrid aan het woord komt, is de toon zo sterk en overtuigend dat je vanzelf meegenomen wordt in het verhaal en het boek liefst in één ruk uitleest (wat kan, want het gaat erg snel, zoals altijd bij French).

De fans krijgen alle ingrediënten die ze wensen en verwachten: interessante personages, een mooi mysterie, herkenbare situaties en vooral een hoofdpersoon die uit het goede hout gesneden is en, zoals altijd in de thrillers van het echtpaar, het boek maakt. Astrid heeft het allemaal: ze is mooi, sportief, zelfverzekerd, sociaal en even populair bij vrouwen als bij mannen - maar toch ook een beetje eenzaam en uiteraard op zoek naar de ware liefde. Ze leeft in een wereld met twee soorten mannen, watjes en psychopaten (soms overlappen ze elkaar) en twee soorten vrouwen, bitches en vriendinnen. Ze is typisch en zelfs archetypisch: roodkapje dat met de boze wolf naar bed gaat maar hem later de rekening presenteert, de bruid van Blauwbaard die koste wat kost wil ontdekken wat de verboden deur verbergt, het verplichte meisje uit de Britse jeugdreeksen van lang geleden, dat altijd toffer, dapperder en avontuurlijker was dan alle jongens samen. En, wat essentieel is voor een Frenchheldin, ze heeft subtiele masochistische trekjes en wordt steevast aangetrokken tot foute mannen.

Met zijn overtuigende heldin - en natuurlijk vlotte stijl, scherpe typeringen en leuk getekende personages - is dit een onvervalste Nicci Frenchthriller. Geen literatuur (als we een echte literaire thriller mogen aanbevelen: Kate Atkinsons Een goede daad, waarover later hopelijk meer) maar gewoon een lekker spannend boek waarvan je het jammer vindt dat het voorbij is. Zo mogen er best nog tien komen.

Met zijn overtuigende heldin - en natuurlijk vlotte stijl, scherpe typeringen en leuk getekende personages - is dit een onvervalste Nicci Frenchthriller

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234