Zaterdag 08/08/2020

Tien jaar Europees Jeugdparlement

'Tegen de avond zijn het de beste vrienden'

'Wij hebben idealen en we dagen iedereen uit

om het ook eens te proberen'

Het Europees Jeugdparlement - dat graag door het leven gaat als the world's coolest parliament - viert zijn tienjarig bestaan. In Brussel kwam de voorbije twee weken een 250-tal jongeren uit 25 Europese landen samen. Om over politieke thema's te praten. Om Europa beter te begrijpen door elkaar te leren kennen. Maar er werd ook aardig wat gefeest en gevrijd. DeMix deed mee.

Teambuilding

Een muntstuk ligt op de buik van een Finse schoonheid te blinken, een jonge Tsjech legt er zich bovenop. Voorzichtig rollen ze door het gras, de omstanders krioelen. Het muntstuk plakt nu op de buik van de Tsjech. Een bonk van een Griek houdt zich klaar als volgende. Het lijkt de jamboree wel, maar hier is wel degelijk het European Youth Parliament (EYP) aan het werk. De wat lullige scoutsspelletjes zijn uiterst doeltreffende teambuilding-technieken. Tenminste dat beweert Tim, een Brit met 23 EYP-sessies achter de kiezen en teambuilder van beroep: "'s Morgens kennen ze elkaar van toeten noch blazen en 's avonds zijn het de beste vrienden. Dat is niet altijd even makkelijk. Voor sommige nationaliteiten is lichamelijk contact de natuurlijkste zaak, terwijl anderen zich een bult schrikken als je nog maar een hand op hun schouder legt. Het komt er op aan die verschillen en gevoeligheden te vinden en te respecteren", zegt Tim. "Het creëren van een sterk groepsgevoel via teambuilding is minstens zo belangrijk als onze politieke activiteiten", legt Frank Top, een van de organisatoren, uit. "Iedereen gaat na afloop naar huis met twee boekjes. Het boekje met alle goedgekeurde resoluties komt in de kast te staan om nooit meer in te kijken. Maar dankzij het adressenboekje heb je contact met heel Europa. Waar ik ook op reis ga, ik word overal schitterend ontvangen."

De eerste dag van het EYP staat volledig in het teken van die teambuilding. Met een arsenaal trucs en spelletjes worden vrienden gemaakt. Maar artificieel of niet, de verbroederingstechnieken werken echt. Wanneer we 's avonds op de trein staan te wachten die speciaal werd ingelegd om het EYP naar de Gentse Feesten te te brengen, zondert geen enkele nationaliteit zich af. Noren, Zwitsers, Ieren, Denen, Letten of Hongaren, ze staan allemaal door elkaar te praten. De meest gehoorde vragen zijn: "Kennen jullie dat ook? Hoe zit dat in jouw land? Is het waar dat...?" Wanneer de trein binnenkomt, staan de Britten wel versteld wanneer Belgen, Italianen, Grieken en Spanjaarden geen rij vormen maar proberen om allemaal tegelijk op te stappen. Muziek is een geliefd onderwerp. Christina: "Wat haat ik het dat Zweden qua muziek nog altijd vastgepind wordt op Ace Of Base." Louise: "Ach, wij, Denen, zijn niet beter af. Hoewel My Sister het lang niet slecht doet de laatste tijd." Stella, een Griekse: "Ik geloof dat ik net nog in het hotel een song van hen hoorde. Geen idee van waar ze over zingen, maar ik weet zeker dat de muziek gepikt is van een traditioneel Grieks deuntje." Vooroordelen en clichés worden getoetst. "Is het waar dat Zweedse meisjes gemakkelijk zijn", wil Alex weten. Of: " Maar nee, Griekenland is helemaal niet achtergebleven." Zo gaat het een hele week lang.

Een bleke Schot in kilt en een Siciliaanse met ravenzwarte ogen, poseren samen in de portiek van Gent Sint-Pieters met een verliefde smakkerd voor de camera's van twee Aziatische toeristen. Op het eind van de week vertrouwt een organisator me toe dat er weer heel wat afgevrijd is. Verbaast me niks. Dag één, op de Gentse feesten, liep al menig Europees koppeltje hand in hand en werden de kamernummers hitsig uitgewisseld.

Plechtigheden

'Het moet plezant blijven, hé'

"Ze zeggen dat de kroonprins 36 jaar oud is en nog nooit een lief heeft gehad. Ik vind anders dat hij er wel mag wezen", giechelt de Turkse Azru tegen Maria uit Griekenland. De protocolverantwoordelijken van EYP staat het zweet in de handen. In aanwezigheid van prins Filip wordt de tiende verjaardag van EYP officieel geopend in het Belgisch parlement. Dezelfde beschonken Schotten die gisterennacht in Gent nog een mini-Eurosongfestival uitvochten met de Italianen en de Grieken, nestelen zich in de pluchen zetels van de Kamer alsof het dagelijkse kost is. Jeansbroeken en T-shirts zijn omgeruild voor piekfijne kostuums en strenge mantelpakjes. De helden van gisterennacht zijn nauwelijks te herkennen. Op de receptie vraagt Azru of we niemand van de Turkse pers hebben gezien. "Ze hadden beloofd te komen, maar niemand is komen opdagen", zegt ze teleurgesteld. De Belgische pers is wel op post. "Het is nu maar te hopen dat ze voor ons gekomen zijn en niet voor de prins", zucht organisator Frank Top. Dat blijkt 's anderendaags in de kranten wel mee te vallen.

Niet alle deelnemers zijn gelukkig met de plechtigheden en de rist redevoeringen die met de verjaardag gepaard gaan. "Ontvangen worden in het Belgisch parlement is wel cool. Maar wat hadden we gisterenavond in het stadhuis van Gent te zoeken? Waarom moesten we opstappen in de stoet van de Gentse Feesten terwijl het in de cafés zo veel plezanter was? Tien jaar EYP, dat mag gevierd worden en daar mogen wat geplogenheden bij komen kijken, maar het moet plezant blijven hé", uit Alexander zijn ongenoegen.

Commissiewerk

'Geen big fun maar wel... euh... leerrijk'

Dinsdag 21 juli in de klaslokalen van een Brusselse Hogeschool. "Dit is niet wat je onder big fun kan verstaan, maar het is wel... interessant en euh... leerrijk", zegt de Griekse Lydia in een moeilijk moment. Lydia is een van de drie Grieken die samen met twee Belgische meisjes, een Spaanse, een Italiaanse, een Franse en een Ierse in de commissie Culture, Youth, Education And The Media 2 B zetelt. In de voormiddag brainstormen ze met veel enthousiasme over de rol van kunst en cultuur in het onderwijs. 's Namiddags proberen ze hun ideeën in een wettekst of resolutie te gieten. Dat is niet gemakkelijk. Sommigen klappen dicht en nemen nauwelijks nog aan de discussie deel. Anderen hebben de smaak te pakken en ruziën doodleuk of er nu requests, calls for of supports moet staan in de tekst. Wanneer de commissie tien minuten lang naar het juiste woord zoekt, klaagt Kyriakos: "Dit heeft iets weg van een zomercursus Engels." Op elke tafel ligt een woordenboek. Officieel hanteert het EYP twee talen: Frans en Engels. In de praktijk gebeuren bijna alle mededelingen en debatten in het Engels met het gevolg dat de Engelstaligen in alle commissies het voortouw nemen. "Niet alleen de taal speelt in hun voordeel", zegt Alexia Bertrand, de Belgische voorzitster van de commissie 2 B. "De Britten moeten doorheen een strenge selectie als ze willen meedoen en bovendien merk je dat hun onderwijssyteem meer aandacht heeft voor de kunst van het debatteren en het spreken."

De pees wordt er opgelegd. Van halftien 's morgens tot halfzeven 's avonds werken ze aan hun resolutie. Meer dan een uurtje lunch en twee koffiepauzes kunnen er niet van af. Wat begint met Lydia's vraag "Hoe kunnen we kinderen de smaak voor kunst bijbrengen?", eindigt na veel vijven en zessen in clausule 2: "The European Youth Parliament encourages the introduction of art to children from an early age through alternative pedagogical methods in order to make them familiar with and sensitive to art and culture", leest Kyriakos voor. De commissie gunt zichzelf een applaus.

Na een hele dag slopend resolutiewerk polst Alexia of DeMix het wel boeiend genoeg vond. "Want, voor echt spectaculaire debatten moet je de commissies Algerije of Cyprus volgen. '2 B' bestaat bijna uitsluitend uit muzikanten en ze zijn het roerend eens over het enorme belang van kunst en cultuur. Hun ideeën zijn misschien wel verschrikkelijk utopisch, maar daarom zijn het nog geen slechte ideeën. 't Probleem is dat de Europese Unie helemaal niet bevoegd is voor kunst en onderwijs waardoor deze commissie nergens kan op terugvallen." Op de gang staat Kyriakos nog steeds te argumenteren. Zelfs een politiek debat van negen uur stilt zijn politieke honger niet.

Algemene Vergadering

'Wij zijn de toekomst van Europa'

Zaterdag 25 juli, 9 uur 's morgens. Het EYP paradeert in maatpak door de Brusselse Leopoldwijk. "Merk je het geroezemoes en de nervositeit? De algemene vergadering is dan ook het hoogtepunt van elke sessie van het EYP", poogt Fransman Thomas de opwinding te verklaren. "Alle resoluties zullen na een debat gestemd worden. En geloof me, het kan er bijzonder fel aan toegaan. Sommige mensen zijn in staat om op een paar seconden tijd een briljante speech af te steken die geen spaander heel laat van de resolutie waar je een hele week aan hebt zitten zwoegen. Ik kijk vooral uit naar de Cyprus-resolutie: de aanwezigheid van Cyprioten, Grieken en Turken moet vuurwerk opleveren", voorspelt Thomas.

De strenge veiligheidscontrole waaraan we allemaal onderworpen worden, zet het extra in de verf: in het echte Europese parlement en nergens anders houdt het EYP zijn algemene vergadering. "Goed dat ik mijn fototoestel bij heb. Nu zullen ze me in Polen wel moeten geloven", glimlacht Katarzyna. De dappersten laten zich fotograferen in de zetel van de parlementsvoorzitter. Die wordt nadien ingepalmd door de Turkse Esra Bulut, die de algemene vergadering voorzit.

De burgemeester van het Franse stadje Fontainebleau, waar het EYP tien jaar geleden werd gesticht, opent de algemene vergadering met een toespraak die lang niet het niveau haalt dat vele EYP-leden later op de dag zullen halen. "Zijn er nog vragen?", besluit de burgemeester en meteen gaan enkele handen de lucht in. Deze politieke generatie is duidelijk niet op zijn mond gevallen. "Welke invloed kan het EYP hebben? Zullen we gehoord worden?", roept iemand. Alle goedgekeurde EYP-resoluties worden immers verzameld in een witboek en opgestuurd naar het Europees parlement, meestal zonder gevolg. "Mijnheer de burgemeester, als Fransman ben ik heel tevreden over mijn opleiding waarin de Europese gedachte een belangrijke plaats innam. De voorbije week heb ik echter meermaals mogen vaststellen dat onze typisch Franse, zeg maar cartesiaanse manier van redeneren en denken, soms botst met de Angelsaksische traditie. Hoe los je dat op?", vraagt een Franse jongen. "Verscheidenheid aan culturen is de rijkdom van de Europa", antwoordt de burgemeester, "en daarom: laten we allemaal onze specifieke culturele eigenheid koesteren en bewaren." Het eerste gemeende applaus van de dag breekt los.

In de loop van de dag stellen de commissies een voor een hun resolutie voor. EYP-voorzitster Esra Bulut onderbreekt vinnig iedereen die de toegezegde spreektijd overstijgt. En dat zijn er heel wat. Een ex-EYP'er uit Hongarije, die er bij is komen zitten, legt uit hoe dat komt. "De algemene vergadering is de ultieme gelegenheid om op te vallen, om je talent als spreker en politicus te laten gelden."

Tijdens de debatten regent het dure namen - Chomsky, Bismarck, Orwell, Goethe, Descartes en een paar Chinese filosofen - en zinnen als: "Droom met ons mee van de fonkelende toekomst van een eengemaakt Europa", of, hou je vast, "Nu we aan de dageraad van een nieuw millennium staan." Minder begenadigde sprekers aarzelen niet om de emotionele toer op te gaan en zijn niet vies van een beetje demagogie. "Vrienden, stem om op onze fantastische resolutie, want ik weet dat elk van jullie deze kindermoord niet op zijn geweten wil hebben", zegt een lid van de commissie Kinderarbeid. Een van de commissies wordt hard aangepakt op het idee om alle staatsleiders gezamenlijk traditionele folkliedjes te laten zingen op een Wereldfestival. Maar de commissie bijt van zich af: "Jullie lachen met dit voorstel. Jullie noemen ons naïeve dromers. Maar zijn jullie dan vergeten dat we enkele dagen geleden nog allemaal samen Imagine van John Lennon zongen? Wij hebben idealen en we dagen iedereen uit om het ook eens te proberen! "Shoot for the moon and if you miss, perhaps you get a star." Spontaan applaus in de zaal.

De commissie 2 B die we van nabij volgden, komt als laatste aan beurt. Kyriakos' idee van een gemeenschappelijke Europese culturele basisopvoeding kan maar op weinig begrip rekenen. Een Duitser protesteert: "Sta me toe mijn scepsis te uiten tegenover al jullie voorstellen om meer culturele uitwisseling te promoten. Neem nu het EYP zelf: een mooie zaak, maar of we nu in Barcelona, Tessaloniki of Brussel vergaderen, al onze feestjes vinden plaats in een Irish pub. Kunnen we in het vervolg niet beter lokale kroegen bezoeken?" De zaal lacht. De meeste jeugdparlementsleden zijn allang met hun gedachten bij het galabal dat de Brusselse EYP-sessie afsluit en wellicht ook de traantjes die menig Euro-koppeltje tijdens het afscheid zal huilen. De resolutie wordt goedgekeurd.

Maar de anticlimax is groot: de slotceremonie wordt afgelast en een noodresolutie wordt gestemd. Blijkt dat ten gevolge van een frauduleus project waar EYP niets mee te maken heeft, de beloofde subsidies van de Europese Commissie voorlopig niet worden uitbetaald, zodat EYP een groot deel van zijn inkomsten verliest. Het nieuws slaat in als een bom. "EYP veranderde de manier waarop ik naar de wereld kijk!", roept iemand ontroerd in de zaal. "Het EYP is al tien jaar lang een baken van hoop, die de kloof tussen de verschillende landen en de kloof tussen jongeren en politiek overbrugt. Dit kunnen ze ons toch niet aandoen? Wij zijn de toekomst van Europa. Wij zijn de mensen die het in de toekomst voor het zeggen zullen hebben", klinkt het zo mogelijk nog emotioneler. "EYP heeft ons leven veranderd, aan ons nu om iets terug te doen." De zaal is verbolgen. Het geeft aan hoe belangrijk het Europees Jeugdparlement is voor geëngageerde jongeren uit heel Europa die gruwen van het Generation X-etiket dat ze opgeplakt krijgen.

Enkele dagen later blijkt dat de dramatische apotheose overbodig was. De beloofde EU-subsidies komen er toch. Het EYP gaat de volgende jaren gewoon door.

Niels Rull

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234