Zaterdag 06/03/2021

Tien Belgische muzikanten over spelen op Rock Werchter

'Een uur lang God zijn'

Door tienduizenden mensen toegejuicht worden, jezelf in een uur tijd de eeuwige roem in spelen en achteraf de groupies in trosjes van je begeerde lijf moeten schudden: het is de natte jongensdroom van elke Belgische muzikant. Helaas is het maar weinigen gegund om hun rêverieën ook werkelijkheid te zien worden. De Morgen vroeg tien ervaringsdeskundigen of een optreden op Rock Werchter te vergelijken valt met een orgasme en polste naar het decadentiegehalte van de vermaarde backstage. Vincent Byloo

Beter dan

een orgasme?

Nathalie Delcroix

(Laïs, 2000 en 2001)

"Dat lijkt me wat overdreven, mijn orgasmen zijn doorgaans toch net iets beter. Het is sowieso niet vanzelfsprekend om te genieten als je voor zo'n grote massa staat te zingen. Ik zag er die eerste keer trouwens enorm tegen op. Ik vreesde, eerlijk waar, dat ze ons met tomaten zouden bekogelen. Uiteindelijk viel het allemaal best mee, want het publiek reageerde nog enthousiaster dan op Dranouter. Ik was nochtans niet zo tevreden over onze eerste keer, ons tweede optreden was beter."

Jo Lemaire

(met Flouze, 1980)

"Ach, een orgasme kun je overal krijgen. Optreden op Torhout-Werchter is in die zin toch iets unieks. Zeker voor ons, want in 1980 was het nogal ongewoon dat een Waalse band op het grootste festival van Vlaanderen stond. Ik weet nog dat we heel vroeg moesten vertrekken om pas om 11 uur te spelen. Ik droeg een lichtgele broek en een witte blouse - dat kon nog in die tijd. (lacht) En onze saxofonist had maar één microfoon, namelijk om saxofoon door te spelen. Voor de achtergrondzang moest hij bijna op zijn knieën gaan zitten. Na 1980 ben ik nooit meer naar Rock Werchter gegaan. Ik hou er niet van om in een massa mensen te staan en ik ben er evenmin de persoon naar om zomaar een backstagepasje aan te vragen."

Arno

"Van mijn eerste keer op Werchter weet ik niks meer. Ik herinner mij alleen nog dat ik in de backstage naast Elvis Costello heb staan pissen en dat ik dacht: 'Amai, die heeft een klein pietje.' En vorige week heb ik op TW Classic nog tegen een van die gastjes van Duran Duran gezegd dat ze een goeie coiffeur hebben. Ze konden er niet mee lachen. En heb je Lenny Kravitz gezien? Volgens mij doet die zijn haar met een strijkmachien."

Guy Swinnen

(The Scabs, 1983 en 1992)

"Ik was vooral doodnerveus. Ik herinner mij nog dat onze drummer de rest van de groep kwam vertellen dat hij een aanbod van Schueremans had afgewimpeld omdat hij het nog te vroeg voor ons vond om op een groot festival te spelen. Maar we zijn er nogal eens snel achteraan gegaan en hebben er toch gespeeld. Ik weet dat ik voor het optreden nog een paar mensen uit Diest heb bijeengezocht om van op het podium toch enkele vertrouwde gezichten te zien, zo nerveus was ik."

Tom Barman

(dEUS/Magnus, 1994, 1995, 1997, 2002 en 2004)

"Niets wat op een podium gebeurt, komt nog maar in de buurt van een orgasme. En zonder blasé te willen klinken: Werchter is eigenlijk nooit een droom van mij geweest, want ik ben sowieso geen festivalmens. Eén keer ben ik naar Werchter geweest en ik heb de hele dag geslapen omdat ik de nacht voordien in een pitazaak had gewerkt. We hebben met dEUS dus niet echt de dagen afgeteld voor ons eerste Werchter-passage. Voor ons was het gewoon een tussenstop tijdens onze toer."

Dirk Swartenbroekx

(Buscemi, 2001 en 2003)

"Je waant je toch even God op dat podium. In 2001 was het nog geen gewoonte om veel Belgische groepen op Werchter te programmeren. Dat wij er toen wel mochten spelen, was dus een hele grote eer. Zeker dat eerste optreden heeft heel veel voor mij betekend. Het klinkt misschien wat pathetisch, maar als je zo'n hele wei meekrijgt, geeft je dat toch een soort gevoel van eenheid. Ik heb nog weken na dat eerste concert op Werchter op wolkjes gelopen. Een leuke bijkomstigheid is ook dat heel wat mensen die nog nooit van je gehoord hebben, plots je naam kennen en misschien zelfs in je muziek geïnteresseerd raken. Ik ben in de eerste weken na Werchter zelfs aangeklampt door bewonderende huismoeders."

Stijn Meuris

(Noordkaap/Monza, 1999, 2001 en 2005)

"Ach, het is een beetje zoals een wielrenner die al jaren de koers onder de kerktoren rijdt. Die wil op een bepaald moment ook eens aan de Tour de France meedoen. Werchter is en blijft dus een ambitie voor elke Belgische groep. Voor de centen moet je het zeker niet doen. Als je al een gewone gage krijgt, is Herman tijdens de onderhandelingen in een goede dag geweest. De echte magie is er onderhand misschien een beetje af, maar ik herinner me nog heel goed hoe ik in 1983 als snotneus de weide betrad. Alleen al dat monsterlijke geluid van de PA werkte erg opwindend."

Bent Van Looy

(das pop, 2001 en 2003)

"Beter, dat zou ik nu ook weer niet zeggen. Ik heb het altijd, nu ja, bevredigender gevonden om in kleine zaaltjes te spelen. Daar komt iedereen speciaal voor jou en kun je de sfeer in de zaal als groep helemaal zelf bepalen. Op een festival ben je eigenlijk maar een van de vele kleuren op een staalkaart. Je moet er dus echt voor aandacht vechten en daar word je behoorlijk nerveus van. Maar ja, je moet rocken met de riemen die je hebt. Ons eerste optreden op Werchter viel in het midden van onze toer. De avond voordien zijn we met onze mobilhome vertrokken uit een of ander klein Frans dorpje. Als je dan het trailerpark van Werchter oprijdt, is het toch moeilijk om die nacht de slaap te vatten."

Nikolas Vanderveken

(Janez Detd, 2003)

"Misschien is het wel beter, in die zin dat je op Werchter toch algauw een hoogtepunt van een klein uur meemaakt. Er waren nochtans veel slechte voortekens. Ik had 's ochtends al een kop koffie op mijn broek gemorst en ik had de klink van de badkamerdeur afgebroken en zo mijn vriendin opgesloten. Toen we met de groep in Werchter aankwamen, zijn we ook nog eens langs de verkeerde kant het festivalterrein opgereden. Dus we waren allemaal bloednerveus. Ik heb iedereen ingeprent dat ze er vooral niet mochten bij stilstaan dat alle Belgische muziekjournalisten daar voor onze neus zouden staan. Maar we hebben alleen maar lovende recensies gekregen."

Koen Buyse

(Zornik, 2002 en 2004)

"Als je geluk hebt, kan het een orgasme overtreffen. Ons eerste aantreden op Werchter was een mislukking, maar de tweede keer werd mijn grootste high ooit. Toen ben ik echt opgeladen en euforisch van het podium gestapt. Alleen raak je daarna toch even in een dipje, wanneer de adrenaline daalt. En dat heb je bij een orgasme toch niet, geloof ik. Waar ik sindsdien heel erg voor op mijn hoede ben, is de peptalk van managers en mensen van de platenfirma. Ze kloppen dat ene optreden op tot belachelijke proporties en daar word je als muzikant alleen maar bang van. Daarom zijn we die eerste keer volledig geblokkeerd. Maar we hebben er lering uit getrokken en ons tweede optreden ging al veel vlotter."

En de backstage?

Jo Lemaire

In 1980 bestond de backstage uit weinig meer dan een verzameling tentjes. Veel luxe hadden we eigenlijk ook niet nodig, een toog om aan te blijven plakken volstond."

Arno

"Ik vind Rock Werchter het best georganiseerde festival ter wereld. Serieus, hé. En ik heb er al een zak gedaan, hoor, over de hele wereld. De backstage, dat is godverdomme een vijfsterrenhotel. Je hebt er een douche met koud én warm water. En dat op een wei! In het artiestenrestaurant hebben ze vier verschillende vegetarische menu's, een plat met wit vlees en een met rood vlees. En zeker 450 desserts. Ik zou eigenlijk in Werchter willen wonen."

Guy Swinnen

"Van ons eerste optreden herinner ik mij dat Bono en Annie Lennox backstage gewoon heel vriendelijk goeiedag zeiden als je ze tegenkwam. In 1992 was Bryan Adams dan wel heel andere koek. Toen ik in de backstage naar het toilet wilde, hebben twee van zijn bodyguards me tegengehouden omdat mister Adams net aan het plassen was. Hij was waarschijnlijk bang dat we zouden zien dat hij een kleintje heeft."

Stijn Meuris

"Ik kan niet ontkennen dat het aangenaam is om je kroketjes te zitten verorberen naast Lenny Kravitz. Of om met eigen ogen te mogen vaststellen dat Michael Stipe inderdaad maar een klein mannetje is. Ik herinner mij ook nog dat de Black Crowes op een keer al hun vriendinnen meegebracht hadden, stuk voor stuk topmodellen. Het leek wel Cannes in het klein."

Dirk Swartenbroekx

"Zonder me aan iemand te willen opdringen, heb ik er toch met enkele bekende muzikanten een praatje kunnen slaan, zoals de jongens van Basement Jaxx. Ik heb er ook twee dagen lang maxi's van Buscemi staan uitdelen, moet ik toegeven. (lacht)"

Bent Van Looy

"Heel sfeervol, die artiestenruimte, maar lang niet zo decadent als wordt beweerd. Het is dus niet zo dat iedereen het daar de hele dag met iedereen doet op een grote berg overgoten met witte wijn."

Koen Buyse

"De backstages die we al gezien hebben in Duitsland en Oostenrijk vallen in het niets te vergelijken met die van Werchter. Vorig jaar hebben we een feestje gebouwd in de backstage van Placebo. Zij hadden acht containers gekregen, wij moesten het stellen met één."

Tom Barman

"We hebben achter het podium de eerste jaren schandalig decadente feestjes ingericht. We nodigden dan dertig mensen uit, van wie we er minstens tien niet eens kenden. Maar het waren wel die tien die in onze plaats bij de organisatie gingen klagen dat er te weinig wodka was."

Nathalie Delcroix

"Ik herinner me dat ik op een keer stond aan te schuiven aan het buffet in het artiestenrestaurant. Toen ik me stond te bedenken dat er voor mij wel een schattig blond ventje stond, kreeg ik opeens door dat het Beck was. Sindsdien weet ik dat hij ook vegetariër is. (lacht) Toen was ik daar nogal van onder de voet. Maar hoe arrogant het ook klinkt, dat raak je al snel gewoon. Het is er namelijk best wel saai."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234