Vrijdag 04/12/2020

Film Fest Gent

Tien Belgische films op Film Fest Gent: het gaat beter dan ooit

In Gent werd vandaag de rode loper uitgerold voor het festival dat morgen van start gaat.Beeld Stefaan Temmerman

Tien Belgische films op het Film Fest Gent? Niet dat het niet beter kan met de Belgische film, maar onze filmmakers mogen zich wel eens op de borst kloppen, want zowel in kwaliteit als kwantiteit is er in tien jaar tijd bijzonder veel veranderd.

Ooit heette het festival van Gent nog het Filmgebeuren van Vlaanderen. Het was niet als aan de aankomst van de Ronde van Vlaanderen, dat de rode loper er werd afgerand met vlaggen van onze leeuw die klauwt en tanden heeft, maar iedere film van bij ons was een evenement waarvoor men graag buitenkwam.

De stemming op een première had altijd iets van een evenement waarbij een lint werd doorgeknipt. Als bij de ingebruikname van een nieuwe weg. Alleen ging de weg van de Vlaamse film meestal nergens naartoe. Dat de film van bij ons zelden verder geraakte dan bij ons, daar stelde niemand zich vragen bij. En dat de Franstaligen wel ergens kwamen, dat had met hun taal te maken, zei Calimero, toen al de woordvoerder van al wie zich op en top Vlaams voelde.

Beeld Stefaan Temmerman

Eigenwijs

Maar de inspiratie om verder te kijken kwam wel degelijk van over de taalgrens: toen bleek dat de Dardennes met hun sociale ellende ook landen aandeden waar geen Frans gesproken werd. Waardoor we ons ook nog gingen verfijnen in de kunst van het maken van films waar je misschien wel meer mens, maar zeker niet niet vrolijk van werd. Of er nu gezongen wordt, gelachen of gehuiverd, je zult er tegenwoordig nog niet ver naast zitten als je de film van bij ons onderbrengt in de categorie van het rauwe realistische drama, waarvan de tragiek soms zo diep in het vlees snijdt, dat je bij momenten nog nauwelijks het onderscheid kunt zien tussen wat echt en wat fictie is.

Geen wonder dat in Gent documentaires en fictiefilms door elkaar worden geprogrammeerd.

Maar net doordat we eerlijk zijn, door onszelf te tonen voor wat we zijn, zijn we meer gaan geloven in onszelf. We durven te tonen dat we anders zijn. Jawel, we zijn durvers geworden. Pik er de films maar uit. Wat Benny Vandendriessche met Drift deed, Fien Troch met Kid, Gust Van den Berghe met zijn films, of aan de andere kant Fabrice Du Welz met Calvaire en nu Alleluia, of Bouli Lanners met Les géants. We zijn eigenwijs en durven te vernieuwen.

Felix Van Groeningen, Erik Van Looy en Michaël Roskam zijn aan de Vlaamse kant de filmmakers die ons een on-Vlaamse zelfzekerheid hebben geschonken. Het grootste filmfestival van het land heet nu al enkele jaren Film Fest Gent. Dat valt makkelijker te twitteren. Klinkt moderner.

Onze filmmakers reizen (N, Lucifer), Vlamingen draaien in het Frans (Eau Zoo, Waste Land), werpen zich op genres die niet Belgisch zijn (Welp, Image) en filmen met acteurs wier naam je niet kunt uitspreken zonder je mond in een bijwijlen pijnlijke plooi te leggen.

Beeld Stefaan Temmerman

Kindjes in vele kleuren

Dat die rauwe realistische beeldvoering nog vaak onze films typeert, heeft enkel en alleen te maken met het feit dat het geld er niet is om dure machines in te schakelen. Maar je ziet wel degelijk een verschuiving. Niet alleen worden onze films beter, er zijn er ook almaar meer. Wellicht ook het gevolg van het feit dat we hier over het grootste aantal filmscholen per inwoner beschikken. Je krijgt geen kwaliteit zonder kwantiteit. Het is slechts door veel te proberen dat je raak schiet. Dat weet iedereen die ooit kindjes heeft gemaakt. En je hoort het regisseurs vaak zeggen als je vraagt welke van hun films hun voorkeur wegdraagt: "Ik kan niet kiezen, iedere film die ik heb gemaakt, is een beetje als een kind." Wel, we maken kindjes in alle kleuren. Diversiteit is onze sterkte aan het worden. We durven ons aan alles te wagen. De Belgische film is dan misschien nog niet groot, we voelen ons niet meer klein. En zo moet het zijn.

Tien keer Belgisch

• 'The Loft' (Erik Van Looy)
Hollywoodremake van Loft.

• 'Je suis à toi' (David Lambert)
Enige Waal in de selectie.

• 'Violet' (Bas Devos)
Al bekroond op het Filmfestival van Berlijn.

• 'Waste Land' (Pieter Van Hees)
Donkere policier met Jérémie Renier.

• 'Lucifer' (Gust Van den Berghe)
De regisseur van Blue Bird is nooit bang van wat experiment.

• 'Dance! Dance! Dance!' (Hendrik Willemyns en Ken Ochiai)
Muziekfilm van Arsenal

• 'Eau Zoo' (Emilie Verhamme)
Een eigen verhaal, verteld met minder dan geen geld.

• 'Maarten Van Severen: Addicted to Every Possibility' (Moon Blaisse)
Over het turbulente leven van designer Maarten Van Severen.

• 'N: The Madness of Reason' (Peter Krüger)
Vertelt het verhaal van de man die een poging ondernam om er de allereerste encyclopedie van een nieuwe wereld samen te stellen.

• 'Waiting for August' (Teodora Ana Mihai)
De jonge regisseuse gaat terug naar haar geboorteland Roemenië.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234