Zaterdag 04/02/2023

Thuis bij ster-dj Fatboy Slim

'Als je uit kutplaten samplet, is de kans veel kleiner dat iemand het herkent. En als die plaat twintig jaar geleden maar tien stuks heeft verkocht, zal ik er wellicht niet voor moeten betalen'

'Dj's kunnen gerust oud en vet worden'

Fatboy Slim is de populairste dj ter wereld. Hij verkoopt miljoenen cd's, draait op de opening van het WK voetbal en gaf een paar maanden geleden nog een strandfeest in Rio waarvoor 350.000 Brazilianen kwamen opdagen. Maar het voorbije jaar is Norman Cook, de mens achter de artiest, door de hel gegaan. Zijn huwelijk met Zoe Ball, radiopresentatrice, maakte een crisis door en op zoek naar het exclusieve verhaal daarachter zat de Britse roddelpers hem maandenlang op de hielen. Zelfs zijn telefoon werd afgetapt. In die omstandigheden nam hij een nieuwe cd op. 'Ik moest me in de koffer van mijn auto verstoppen om de deur uit te raken.'

Brighton

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Norman Cook woont in een anoniem steegje. Er staan nauwelijks auto's, het is er niet overdreven proper en op geen enkele deur staat een naam vermeld. Die discretie blijkt ingegeven door veiligheidsoverwegingen: hier wonen Paul McCartney, Emma Bunton van de Spice Girls en de populairste dj ter wereld naast elkaar. Wanneer ik op nummer 11 aanbel, doet Norman Cook zelf de deur open.

Hij ziet er ontspannen uit en is naar zijn teint te oordelen net terug van vakantie. Hij geeft me een rondleiding door zijn minimalistisch ingerichte huis, dat aan de andere kant rechtstreeks uitgeeft op het strand van Brighton. Hier, in een studiootje van drie bij acht, volgestouwd met apparatuur en honderden onontwarbare kabels, heeft de funksoul brother wereldhits als 'Praise You', 'Right Here, Right Now' en 'The Rockafeller Skank' in elkaar geknutseld, en werd ook het nieuwe Palookaville opgenomen.

"Eigenlijk wonen we hiernaast", legt Cook uit. "Hier zit ik 's nachts aan mijn muziek te knoeien. Overdag krijg ik niks gedaan. Te veel afleiding. Dan wil mijn zoon aandacht, de telefoon rinkelt voortdurend. Maar eens hij in bed ligt, kom ik naar hier, en zit ik in mijn eigen wereld."

In die wereld is weer plaats voor echte songs. Tot voor kort maakte je vooral dancetracks.

"De structuur van een Fatboy Slim-nummer was vroeger meestal dezelfde: herhaal, herhaal, herhaal, break, weer naar een climax bouwen, en dan opnieuw herhaal, herhaal, herhaal. Op Palookaville staan weer nummers, met strofes en een refrein."

Nu wek je haast de indruk dat je eigen dancemuziek een sleur was geworden.

"Dat was ook zo. Vroeger vond ik altijd dat herhaling mijn grootste wapen was. Maar je kunt geen leven lang hetzelfde blijven doen, hé. Als je tien keer dezelfde grap na elkaar vertelt, lacht op de duur ook niemand meer. Vier platen geleden leek het een leuke gimmick, maar het werd stilaan tijd voor iets anders."

Wist je meteen wat?

"Met The Housemartins had ik al klassiek gestructureerde songs gemaakt, dus ik wist dat ik de knowhow had om opnieuw iets in die stijl te doen. Ik heb in de aanloop naar deze plaat een heleboel dingen uitgeprobeerd: halve ideeën, flauwe experimenten, geniale vondsten waar ik een week nadien toch alweer op uitgekeken was. Van de 34 songs hebben er uiteindelijk twaalf de plaat gehaald.

"In principe zou ik Fatboy Slim na twee cd's al ontbonden hebben, net als bij mijn vorige groepen, maar bij een soloproject ligt dat om praktische redenen niet voor de hand. Ik en mezelf, we zitten met elkaar opgescheept. Dat heeft ook voordelen. Ik hoef bijvoorbeeld aan niemand verantwoording af te leggen. De plaat had vorig jaar al kunnen uitkomen, maar er was geen haast bij."

Dat de rioolpers je op de hielen zat, zal daar ook niet vreemd aan zijn geweest.

"Ja, maar de ironie is dat al die misère de plaat uiteindelijk ten goede is gekomen. Ze stonden me hier aan de hoek van de straat op te wachten, ik zat als het ware gevangen in mijn studio. Het was onmogelijk de deur uit te gaan, dus toen ben ik maar heel gefocust aan de nieuwe plaat gaan werken."

Ik heb me laten vertellen dat sommige journalisten op den duur zelfs je telefoon lieten aftappen.

"Op het moment dat de telefoongesprekken die ik met mijn beste vrienden voerde de dag nadien haast letterlijk in de krant stonden, wist ik wel hoe laat het was. En toen hing Zoe natuurlijk aan de lijn, die dacht dat ik onze problemen zomaar aan de pers had zitten rondbazuinen, waardoor onze relatie er zeker niet beter op werd. Doorgaans wist ze het wel wanneer de kranten iets verzonnen hadden. Maar deze keer herkende ze mijn manier van praten, mijn manier van redeneren. Toen heb ik er de politie bij gehaald. Ik voelde me opgejaagd wild."

Heb je je dan nooit afgevraagd of al je geld, al je succes dat allemaal wel waard was?

"Mja, maar het feit blijft dat Zoe en ik voor dit soort job hebben gekozen en dat we de consequenties kenden. (stil) We hebben gewoon de fout gemaakt in het openbaar ruzie te maken. Vaststellen dat je huwelijk in een crisis zit, is één ding. Daar elkaar over in de haren vliegen terwijl er tientallen buitenstaanders op staan te kijken, is een kapitale blunder. We hadden beter moeten weten. Ik ben dus niet bitter, maar wel paranoïde. Ik heb het gevoel dat achter elke struik een journalist verborgen kan zitten."

Je woont hier in een privé-straat. Ze kunnen in ieder geval niet op je stoep komen zitten.

"Mijn studio en mijn kantoor liggen naast mijn huis, dus ik kon 's ochtends ongestoord naar mijn werk vertrekken zonder dat de paparazzi daar foto's van konden nemen. Het enige wat ik moest doen, was mijn vrienden om boodschappen sturen, omdat er anders foto's van me in de krant zouden verschijnen waarop je kon zien hoe ik mijn prei en selder kocht. Een jaar lang kwam ik zelden of nooit de deur uit. En toen Zoe en ik ons dan eindelijk verzoend hadden, werd het eigenlijk nog erger. Toen wilden ze allemaal foto's van ons tweeën met ons zoontje."

Maar voor je eigen welzijn moet je toch af en toe de deur uit. Anders wordt je fijne strandhuis een luxueuze gevangenis.

"Dat is het eigenlijk ook. Maar als ik de keuze heb tussen in mijn gevangenis zitten, of overal waar ik ga achterna gezeten te worden door fotografen, dan weet ik het wel. En als ik echt weg wilde, kon ik me gewoon in de koffer van mijn wagen verstoppen."

En? Heb je dat gedaan?

"Meer dan eens. Andere keren reed ik zelf, en kwam het erop aan zo wild te rijden dat ik de paparazzi van me af kon schudden. Daar ben ik het voorbije jaar echt een specialist in geworden. Ik ben de James Bond van de dance geworden. (lacht) Al heeft het niet veel geholpen. De weinige keren dat ik naar de pub kon ontsnappen, hadden ze daar wel een informant die precies kon beschrijven wat ik dronk."

Je werd onlangs veertig, een kaap die nogal wat mannen als een drama ervaren. Heb je daar wakker van gelegen?

"De dag zelf viel het allemaal wel mee, maar de weken ervoor heeft het wel door mijn hoofd gespookt, ja. Als een soort onderdrukt trauma. Ik had het gevoel dat ik op een kruispunt in mijn leven was aanbeland, dat ik aan de vooravond van een drastische omwenteling stond. Alleen, toen ik die bewuste dag wakker werd, voelde ik me niet wezenlijk anders. (overdreven vrolijk)

Probleem opgelost! Ik ben wel gestopt met roken."

Heb je je in die periode wel eens afgevraagd of je op die leeftijd nog wel een hippe dj kunt zijn?

"Dat was inderdaad een van de bedenkingen. Het ging me ook niet louter over dat dj'en alleen. Ik vroeg me gewoon af ik op mijn veertigste nog wel een geloofwaardige artiest kon zijn. Maar alle top-dj's behoren tot mijn generatie: Pete Tong, Paul Oakenfold, Carl Cox... Als we elkaar tegenkomen, gaat het daar wel eens over. Onze conclusie is dat je als dj probleemloos oud, vet en kaal kunt worden. Als artiest ligt dat anders. Dan moet je je voortdurend laten fotograferen, iets waar ik sowieso een hekel aan heb. Foto's confronteren je met je eigen aftakeling, en daar sta ik niet om te springen."

Merk je dat je lichaam niet meer zo goed mee kan? Heb je met ouder te worden je levensstijl wat moeten aanpassen?

"Ik kan nog steeds een hele nacht op stap gaan, maar het duurt achteraf wel twee dagen voor ik gerecupereerd ben. Grappig dat je daarover begint, een paar dagen geleden had ik het daar nog over met Carl Cox. Hij was net gestopt met drinken, en mijn dokter heeft me onlangs gezegd dat ik qua alcohol ook beter wat zou inbinden."

En ik die dacht dat hippe dj's als jullie alleen drugstips uitwisselden.

(lacht) "Sorry, maat. Het enige waar we over praten, is onze gezondheid. We zijn een boel saaie venten bij elkaar. Saaie venten die bovendien niet meer tegen de drank kunnen."

In de hoesnota's van A Break from the Norm, een compilatie die jij samengesteld hebt, stel je dat samplen eigenlijk niet meer is dan fragmentjes stelen uit onwaarschijnlijk slechte platen. Krasse uitspraak voor iemand die zelf niks anders doet.

"Het punt is: als je uit kutplaten samplet, is de kans veel kleiner dat het publiek weet waar je die passage vandaan hebt gehaald. Bovendien, als het over een plaat gaat die twintig jaar oud is en waar er destijds maar tien van werden verkocht, is de kans reëel dat ik er nooit voor zal moeten betalen."

Het betekent ook dat je naar een hoop rommel moet luisteren.

"Dat is helaas de keerzijde, ja. Voor ik aan een nieuwe cd begin te werken, moet ik me eerst door kratten vol platen worstelen die ik het jaar voordien tijdens mijn reizen van overal ter wereld heb meegebracht. Allemaal spullen die ik voor 49 cent in de uitverkoop heb gevonden. Platen met een leuke psychedelische hoes neem ik mee. En als er een multiraciale groep op de cover staat waarvan de muzikanten er stoned uitzien, ben ik ook verkocht.

"Eigenlijk is het simpel: ik koop alleen platen uit de periode 1969-76. Daarvoor klonken ze niet goed genoeg, en nadien ging iedereen platte disco maken. Wat niet wegneemt dat de eerste maand platen luisteren echt een hel is. Al put ik er veel voldoening uit wanneer ik dan eindelijk een fragment gevonden heb waarrond ik een nieuw nummer kan bouwen."

In zekere zin is het: stront tot goud bewerken.

"Tot platina zelfs, als ik er de verkoopcijfers van mijn laatste platen op na sla." (lacht)

Je bent kleurenblind. Blijft er dan nog wat over van het adembenemende uitzicht dat je hier hebt? Het witte strand, de helblauwe zee...

"Het is een beetje als dyslexie: ik zie wel een verzameling letters, maar ik kan ze niet benoemen. Alleen als de kleurvlakken groot genoeg zijn, lukt het me om ze van elkaar te onderscheiden. Om die reden is popart bijvoorbeeld de enige kunst die ik echt kan waarderen. Warhol, Lichtenstein en Haring gebruiken sprankelende, primaire kleuren. En je hebt gelijk: aan dit uitzicht heb ik alleen wat bij helder weer. Gisteren was het een zonnige, wolkenloze dag. Dan kan ik het blauw van de lucht en de zee perfect onderscheiden. Maar doorgaans zie ik alleen grijstinten."

Palookaville van Fatboy Slim verschijnt op 4 oktober bij Sony.

IDENTIKIT WIE Pseudoniem voor Norman Cook, een rasmuzikant die eerder al deel uitmaakte van succesvolle popgroepen als The Housemartins, Freak Power en Beats International. Daarnaast is hij een buitengewoon succesvol dj en gereputeerd remixer voor onder meer Cornershop, Missy Elliott en de Rolling Stones. Hij fungeerde bovendien als producer op de laatste cd van Blur. AFKOMSTIG UIT Hull, Groot-Brittannië, maar woont tegenwoordig in Brighton. DISCOGRAFIE Better Living Through Chemistry (1996) You've Come a Long Way, Baby (1998) Halfway Between the Gutter and the Stars (2000), Palookaville (2004).

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234