Woensdag 23/09/2020

Theater Aan Zee u Havennomaden 1 leidt publiek door theaterlandschap

Een geleide tocht door de hellewarme maritieme site van de badstad. En o ja, er was ook nog theater

De gids is beter dan de bestemming

Oostende

Van onze medewerkster

Liv Laveyne

Onze Oostendse Vergilius was dit jaar weer present op Theater aan Zee. Gids Tom met zijn matrozenmuts, oude duikbril op zijn kop en badeendje rond zijn nek leidde ons, havennomaden, door de hellewarme maritieme site van de badstad. Langs het kleinste natuurgebied van de kust, het Mieze Motje, langs de vuistdikke sleeptouwen op de kade, tot bij de geur van vis en zeepsop in de Oude Vismijn. En o ja, we zouden het bijna vergeten. Er was ook nog theater.

In Havennomaden 1 was een eerste selectie van jong theaterwerk te zien. Eye Am werd aangekondigd als een schrijfopdracht van Theater aan Zee aan Fauve Lybaert, maar eigenlijk was de tekst al een vroeggeboorte binnen het prefab-project van jeugdtheatergezelschap fABULEUS. In de intieme (lees: gevuld met als sardines op elkaar gepakte theaterbezoekers) erker van het Fort Napoleon bracht actrice Bauke Lievens een monoloog over het innerlijk van een meisje. Daarbij denken we meteen aan een roze dagboek met slotje en geparfumeerde bladen doorweekt van op hol geslagen kalverliefdes. We zaten er niet ver naast. Eye Am is een puberale zelfreflectie waaruit heel af en toe een mooi woord of beeld vloeit, maar waar je meestal van denkt 'is er al niet genoeg stroop in dit tranendal?' Gekonfijte kers is een ergerlijke vormgeving die bulkt van de pathetiek. De actrice geeft iemand in het publiek een keitje ("Als iedereen naïef zou zijn is dan alles opgelost?" vraagt ze), ze leunt melancholisch tegen de muur, strijkt met haar hand over de wand, pulkt aan de bakstenen van het beschermde monument om vervolgens op haar hurken de Lolita uit te hangen. Lichtpunt: de relativerende teksten die worden geprojecteerd als commentaar bij de performance. "Ik hou van het theater en ik hoop dat het theater ook van mij gaat houden." Liefde op het eerste gezicht was het in elk geval niet.

Na die prille ontboezemingen was Kopstuk, geschreven door de afgestudeerde Rits'er Tom Dupont, een verademing. In een donkere loods worden de deuren opengetrokken en komt een bed binnengereden, met daarin een vrouw (Alejandra Theus). Ze vraagt de toeschouwers om onder hun stoelen te tasten. Een feesthoedje voor iedereen! Haar dochter is jarig en dat moet worden gevierd. Tussen haar benen plopt een kopje (Katleen Geens) tevoorschijn. De moeder heeft het kind nooit willen loslaten en bijgevolg bungelt het na drie jaar nog steeds half uit de schoot. Om de controle compleet te maken heeft ze een achteruitkijkspiegel aan het bed bevestigd zodat het kind haar alziende oog altijd gewaar is. Kopstuk bevat een leuke vondst, een overtuigende vertolking van Theus en een tekst die de fucked up moeder-kindrelatie op een absurde maar ook gevoelige wijze schetst. Dupont kan die sfeer echter niet tot het einde vasthouden, daarvoor heeft dit Kopstuk te weinig body.

De mooiste locatie is de Vismijn. Femke Bouma, afgestudeerd aan de Amsterdamse Kleinkunstopleiding, speelt er Thea Dorns Bombsong in een voormalige diepvrieskamer. De ramen met zicht op de skyline van Oostende zijn met rode transparante folie afgeplakt. Een streep zonlicht tekent zich scherp af op de vloer, de vrouw in mantelpak kijkt naar de boot die uitvaart. Het had een hyperrealistisch schilderij van Hopper kunnen zijn. Bouma is een rijke jonge vrouw die alles heeft, maar wier haat tegen de wereld grenzeloos is omdat ze nooit heeft moeten strijden. Ze roept God aan, smeekt om een Apocalyps. "Liefst in het Westen, dan gebeurt hier eindelijk ook eens wat en moeten we niet als motten aan de televisie kleven om over het leed van anderen te geilen." In haar koffertje tikt een bom. Morgen neemt ze de trein. Bouma moet ondanks haar microfoontje opboksen tegen de geluiden van de af en aan rijdende vrachtwagens buiten, maar doet dat overtuigend. Bombsong bezorgde ons als enige stuk een rilling. Of was het de gedachte aan een koelkamer? Het mooiste bommenverhaal troffen we aan bij de Duitse bunkers aan de sluizen. De grootvader van onze gids Tom hielp destijds met het verwijderen en onschadelijk maken van niet-ontplofte bommen na de Tweede Wereldoorlog. Tijdens die actie bleef opa met zijn duikershelm vasthangen aan de propellor van een bom. De man kwam met de bom als een ballonnetje boven water. Tom: "Mijn grootvader zei altijd: was die bom toen ontploft, ge waart er nooit geweest, vintje." Dat ware jammer geweest, want van Havennomaden 1 bleven ons vooral zijn anekdotes bij. Als de gids beter is dan de bestemming, is de reis dan geslaagd?

Havennomaden 1 was deze week te zien tijdens Theater aan Zee. Vandaag is nog de stadswandeling Stadsnomaden 1 te volgen. Morgen: Havennomaden 2.

Info: www.theateraanzee.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234