Maandag 30/01/2023

The White Sox in Wonderland

De Morgen verbleef drie dagen op de Gay Games in Amsterdam, trok naar worstelwedstrijden en bodybuilding, ballroomdancing en gewichtheffen, fietsen of voetbal - en gooide zich in de avondlijke feestdrukte. Fotograaf Dieter Telemans maakte er beelden van. Journaliste Marijke Libert ging dan weer met het Gentse vrouwenteam The White Sox op stap, dat in het kolkende Amsterdam wedstrijden verloor, geblesseerd raakte, verliefd werd en in opperste verwondering sfeer verzamelde voor het thuisfront. The White Sox stootten niet door naar een podiumplaats, maar daarvoor waren ze ook niet gekomen. Coach Kathleen, 'Fox': 'Voor we vertrokken heb ik de ploeg bijeengeroepen en gevraagd: gaan we om te winnen of om te spelen? We kozen voor het laatste.'

TEKST Marijke Libert/ Foto's Dieter Telemans /Drie dagen lang op de Gay Games

Allez, the White Sox, Allez The White Sox, afpakkèèèèn!' Geschreeuw, een ratel, toeters in de Wibaut-sporthal in Amsterdam. Een van de enthousiaste supporters, medespeelster Barbara, draait zich om bij matchbal. "Oei, we hangen weer." Ze slaat haar vingers voor haar bril. Opslag, wat gewriemel voor het net en... punt binnen voor de Zwitserse meisjes aan de overzijde. The White Sox verliezen hun tweede match van die dag. Voor de tweede keer met twee-nul. Carine komt van het plein gepuft. "We're born losers," sist ze en ploft neer op de Zweedse bank. Aanvoerster en coach Kathleen komt bedaren. "Meiden, we hebben gespééld, we hebben plezier en we hebben er allemaal gestààn. Is dat niet fantastisch?" De negen anderen knikken. Kathleen moet de moraal opkrikken, want vanmiddag volgen nog twee matchen en de negen speelsters zijn al op sterven na dood. Knielappen worden naar beneden geschoven, op de bovenbenen worden blauwe plekken zichtbaar. Pijnlijk vertrokken gezichten kijken op. "Kom, we gaan er een drinken," stelt Kathleen voor. Ze strompelen, de armen over elkaars schouder, naar de kantine. The Gay Games zijn voor The White Sox geen sinecure. Oké, ze spelen in de laagste reeks, C-level, en ze kwamen vooral voor de lol naar Amsterdam, voor de ambiance, de fuiven en de meiden. En toch: toen de sportkledij en schoenen aangetrokken waren, de wedstrijdbal in de hand rolde en het fluitsignaal weerklonk, hadden ze iets van: "Stel, stel dat we winnen..."

Cola, thee, een enkele pint. Kathleen, Hedwig, Anne-Mie, Veerle, Carine, Brenda, Natalie, Barbara, Sigrid en Tita toasten. Kathleen stoot Carine aan. "En? Ben je er al een beetje bovenop?" Carine heeft de voorbije nacht amper geslapen. Rond middernacht is ze gebeld door haar zus, in een opperste staat van opwinding. "Ma en pa, tante en nonkel hebben je op tv gezien," klonk het luid vanuit Gent. Bij de openingsceremonie van de Spelen vorige zaterdag had het VRT-journaal ingezoomd op de 250-koppige Belgische delegatie. En wie viel daar vooraan in het oog van de camera? Carine, jawel. Pontificaal in beeld zat ze in het middag- en avondjournaal. "Stel je voor, mijn hele familie heeft dankzij het VRT-nieuws vastgesteld dat ik lesbisch was. Fraaie coming-out is dat. Zo had ik het me niet echt voorgesteld. Bon, mijn ouders weten wel iets van mijn geaardheid, ze wisten ook dat ik een weekje met vakantie was in Amsterdam. Ik had echter nagelaten te vertellen dat ik naar de Gay Games ging. Dat ik zelf meespeelde kon ik al helemaal niet vertellen. Bon, nu weten ze het. Ik merk het wel als ik thuiskom."

Een gemengd Duits-Frans team stelt zich aan de overkant op. Een speelster komt in het Engels vragen hoe de Sox gespeeld hebben die dag. "Don't be afraid," zegt Carine "We have already lost all our games." Barbara trekt nerveus het plein op, met nummer dertien op de shirt. Een geluksgetal? Ze lacht. "Ik heb die shirt met nummer dertien omdat het de enige extra large was."

"Te simpel om dood te doen. Kill ze." De stemming slaat om bij het Sox-team en zijn handvol supporters. Een verschil van 14-10 op het bord, setpunt voor de Gentenaars. Ze geloven het zelf niet. Punt binnen. Beduusd en blij springen ze samen in een kring en laten ze hun kreten horen "Black or White, we're dynamite" of "Black or white, we'll fucking fight". Ze hebben ook een derde kreet voor speciale momenten, maar die zijn niet voor de oren van buitenstaanders bestemd. De tweede set halen ze ook binnen, niet moeiteloos. Voor elk punt moet of gevochten worden, of er komt een dosis geluk bij kijken. De ontlading bij een winnende match is dan ook groot. Tien vrouwen knuffelen en kussen elkaar, gooien elkaar in de lucht, trekken daarna joelend naar de kantine. "Er is toch een verschil tussen een lesbische volleyclub en een gewoon vrouwenvolleyteam," zegt Kathleen. Zowel zij als haar vriendin Hedwig hebben nog in de gewone competitie gespeeld. "Dit is leuk, precies omdat het lesbisch is, vriendinnen samen, dat geeft een extra band. Daarom ook koos ik ervoor om alle vrouwen, van welk niveau ook, tijdens de matchen op de Games te laten spelen. Wanneer een speelster het plots slecht doet en drie keer na elkaar de bal misslaat, zal ik toch nog op de volgende fout wachten. Een gewone coach zal meteen vervangen. Ik niet, ik wil dat de mensen die gespeeld hebben niet met een kater naar huis gaan. Stel je voor, sommigen hadden het al zo moeilijk om zich hier te outen en dan zouden ze door een banaal spel nog buiten de groep vallen? Dat kan niet. Het is misschien de reden waarom wij minder goed spelen, het kan me echter geen barst schelen. Wij amuseren ons."

De ketelbinkies. Hun naam laat hun uitzicht lichtjes vermoeden. Groot, sterk, dik, kampioenen drieband (te oordelen naar de vetlagen op de buik). Echte trekpaarden hebben ze afgevaardigd uit lesbisch Rotterdam. The White Sox, die nogal frêle zijn en klein, kijken rond halfvijf maandagavond, vlak voor hun laatste match, even op. "Jeezes," Natalie is er niet gerust op. "Daar gaan we weer. Die kloppen ons gewoon van het plein af." Maar het is niet altijd wat het lijkt. De Ketelbinkies missen coördinatie en, of course, de gepaste souplesse. Na drie kwartier moeten ze de worstendikke duimen leggen. The White Sox hébben het niet meer. Drie gewonden en vier matchen verder hebben ze al de helft gewonnen! In België verliezen ze nagenoeg altijd. Hedwig hinkt met de ploeg richting douches. "Ik ben kapot, op. Ik ben nog steeds een beetje vermoeid. De eerste nacht heb ik geen oog dichtgedaan. Ik heb met mijn kleren aan geslapen, was doodsbang." The Sox van Fox hadden een appartement gehuurd in een buitenwijk die zeer onveilig bleek te zijn. "Onze buurvrouw zei dat het de meest criminele buurt van Amsterdam was, dat er meteen messen werden getrokken en dat auto's hier zo snel werden gestolen als ze waren geparkeerd. De eerste nacht was ik helemaal van de kaart van de angst. Zaterdag hebben we dan een nieuw appartement gekregen, in een betere buurt."

In de Sleep In Arena is het al vanaf tien uur ambiance. 'Rainy day' van The Weather Girls, de hit van de Gay Games, haalt zelfs de potigste pot bij de bar vandaan. Voor de rest weerklinkt veel techno, doorspekt met oude disco. Vanavond is volleybal-bal in Amsterdam. Volley is werkelijk dé sport op de Games, dat merk je ook aan het massale aantal bezoekers van de fuif. The White Sox kijken hun ogen uit. Hoe zijn ze gerecupereerd na de vier matchen van vandaag? Natalie: "Gewoon, niets. We zijn bij Burger King gaan eten in het Centraal station en dan naar huis gegaan om onze shirts te wassen, zodat we ze overmorgen weer kunnen aandoen." Mogen de atletes vanavond dan echt flink uit de bol gaan? Kathleen lacht: "We zijn in roze Amsterdam, op een enig evenement. Dat fuiven hoort erbij. Maar intomen moet ik ze niet, het is meer het omgekeerde. Vanavond lagen ze met z'n allen lui op de bank naar de tv te kijken. Ik heb ze naar deze fuif moeten slepen. Vreemd hé, voor een coach?" Rond een uur of één timen negen Sox de tongkus van het tiende lid, dat plots een ongewoon grote interesse voor een Deense biljartster betoonde. Negen minuten, klokt Fox. De bende schatert het uit en vertrekt bedwaarts. De verzustering tussen volleybal en pooling zal nog de hele nacht duren. Rond halfzeven 's morgens duikelt een tot over haar oren verliefde White Sox het appartement binnen.

De eerste Belgische medaille. Om elf uur dinsdagochtend kan de pret op de wielerbaan aan het Zuiderpark niet op. Karen D'Hondt heeft zilver gehaald op het wielercriterium. Karen is dikke maatjes met Fox. De hele bende Sox - nog duf van de korte nacht - viert de zege mee. Over twee uur moeten ze weer aan de bal. Even langs de flat om de verse shirts op te halen. Halftwee bijna en er dient gespeeld, maar er staat nog geen Sox op het veld. Tram gemist, getreuzeld, hinkend stappen ze binnen. Niet één speelster die gewoon op beide benen loopt. "We zijn gebroken," zegt Carine terwijl ze een dikke band ijs rond haar linkerknie plooit. "We lagen pas rond vier uur in bed en moesten er om acht weer uit om voor de andere Belgen te supporteren. We hebben gisteren vier matchen gespeeld. We zijn dat niet gewoon. Nu nog twee. Ik sterf bijna. Onopgewarmd, stijf en kreunend van de pijn geven ze de zege weg aan het Duitse volleybalteam. Weer twee-nul. De Belgische vlag wordt stilletjes gestreken. "Pas op het einde kwamen we erdoor," zegt Carine. "Dat is zo typisch voor ons. De eerste set halen we nooit binnen, de tweede meestal ook niet, maar aan het einde van die tweede beginnen we plots punten te pakken en komen we in vorm." Een drankje voor de volgende en laatste match. Een speelster - zwarte randen onder de ogen - gaat aan de zoveelste bak koffie. "Hé, zware, vergeet het niet straks! Hier wordt volley gespeeld hé, geen biljart," roept iemand van de ploeg. Betrokkene heeft vuurrode wangen. "Mag ik vanavond even alleen op het appartement?" vraagt ze aan Kathleen. "Even met de groep overleggen," antwoordt die.

Op het Leidse plein wurmen homo's en lesbo's, allen door elkaar. Een friend van de Gay Games-organisatie troont ons mee naar de Dam. De vorige dag is directeur Marc Janssens van de Games ontslagen wegens financiële malversaties. Het hele bestuur is razend op Janssens. "Ik zal hem steunen," zegt onze begeleider. Hij stopt en kijkt ons aan. "Ik heb al jaren aids. Mark heeft me door dik en dun geholpen, hij liet me als vrijwilliger werken voor de Games en staat me dagelijks bij in mijn bange strijd." We verliezen de man in de mensenmassa uit het oog. De bazin van lesbo-café Vivelavie gooit ons eruit om drie uur 's nachts. Sluitingstijd. Doordouwers trekken naar vrouwencafé Sarein, naar het COC. Op de exclusieve fuif in de Marcanti Plaza dansen we 14 uur later aan de zijde van de Nederlandse tv-coryfee Remi van der Elzen. In een groot ballenbad van tien bij tien meter kronkelen professionele danseressen in tangaslip. Om vijf uur 's morgens wordt het bad één grote darkroom voor lesbo's. Met een hoofd vol beeld gaat het richting bed.

Vier uur later. Kathleen bespreekt de speltechniek. "Meiden, we geven ons, voor de laatste keer. Het heeft geen belang of we verliezen, we moeten wel ons best doen." De tien vrouwen geven elkaar een knuffel. "Black or white, we're dynamite" klinkt het. De pas gewassen shirts worden uit de zakken gehaald. "Gasten, hebben we een strijkijzer mee?" vraagt Anne-Mie.

P.S: Donderdag speelden The White Sox hun laatste match op de Games. Ze verloren. Maar ze zetten door, want nu al lonken de Gay Games van Sidney in 2002. The Sox starten hun training midden september en daarna elke woensdag in de sporthal van Sint-Denijs-Westrem. Samenkomst in café Pallieter. Sinds goed een week hebben ze er een nieuw lid bij: 1 m 77, 70 kilogram, libero én aanvalster.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234