Zaterdag 28/11/2020

Review

The War on Drugs in Vorst Nationaal: masterclass in melancholie

Adam Granduciel van The War on Drugs in the Glass House in Los Angeles, California.Beeld Getty Images North America

Hun songs walsen de blutsen zachtjes uit je ziel, laten de nevel in je bovenkamer opklaren, maar installeren meteen ook weer een bedwelmende roes in je hoofd. Als de 'war on drugs' effectief een verloren zaak zou zijn, geven wij ons na zaterdagavond alvast helemaal gewonnen.

The War on Drugs rijden al jaren een smokkelpaadje af, via muzikale dealers als Bruce Springsteen, Tom Petty en Dire Straits. Met die sound kreeg de groep rond Adam Granduciel ook een legioen fans op de been in Vorst Nationaal. Jong én oud schoolden samen in Brussel. Voor een frontman die ego noch charisma hoog in het vaandel draagt, dan nog wel. Maar één die wel grossiert in het belangrijkste handelsgoed van elke dealer: good stuff. De songs van The War on Drugs klinken zelden grensverleggend, laat staan origineel. Maar ze grijpen in al hun dwingende degelijkheid wél nadrukkelijk naar je keel. 

Eerlijk gezegd hadden we er vooraf onze bedenkingen bij, toen de groep toezegde voor een concert in de echoput van spanbeton die Vorst aanbiedt. In de beslotenheid van de AB zou iedere fans hen vast nog véél liever gezien hebben. Of desnoods bij een milde zonsondergang tijdens een overbevolkt zomerfestival. Maar Vorst Nationaal bij de lurven grijpen? Was dat sowieso niet té veel gevraagd van de terminaal schuchtere Adam Granduciel?

Houterige hark, grauw uitzicht

Mogelijk wel. De frontman sprak het publiek nauwelijks aan, en door de bank genomen bleef het publiek op zijn beurt vrij stoïcijns hangen in de zitjes op de balkons. Zelfs op de parterre zag je nauwelijks deining. Maar toen ‘Under the Pressure’ door de zaal werd gejaagd, moest zelfs de houterigste hark zich finaal overgeven. Wát een legendarische versie, trouwens!

“When it all breaks down and we're runaways

Standing in the wake of our pain

And we stare straight into nothing

But we call it all the same”

Zelden spoelde zo’n euforisch saamhorigheidsgevoel over je heen bij een song over grauwe uitzichtloosheid. De teksten van Granduciel brengen fans natuurlijk al een paar jaar in vervoering - op plaat welteverstaan. Live missen zijn liedjes soms diezelfde spanning of sensatie. Niet het minst omdat de frontman meestal gemummificeerd in flanel achter zijn microfoonstandaard blijft staan, en méér aandacht heeft voor zijn gitaarspel dan omstanders. Een masterclass in melancholisch kabbelen: dát is waar de groep een patent op lijkt te hebben.

Maar in zijn rood-zwart geruit houthakkershemd ploegde Granduciel zich zaterdag dus door een ronduit verbluffend ‘Under the Pressure’, met haast vanzelfsprekende sterallures: zoals Tame Impala ‘Let It Happen’ live doet uitgroeien tot een psychedelisch disco-epos, waarbij de ontlading volgt na het middenstuk, bouwde The War on Drugs deze song snugger op tot een explosieve climax.

Stiefmoeder aan de haard

Om dat emotionele hoogtepunt nog wat langer aan te houden, liet Granduciel de song nadien zachtjes overvloeien naar ‘In Reverse’ waarbij het podium baadde in haardvuurkleuren en rook. “We have a great time,” herhaalde hij achteraf uw gedachten.

In Brussel werd ook duidelijk dat The War on Drugs stiefmoederlijker dan ooit met haar eigen verleden omspringt. Wagonwheel Blues (2008) en Slave Ambient (2011) zetten indertijd heel voorzichtig de bakens uit voor de doorbraakplaat Lost In The Dream (2014) en de prachtige opvolger A Deeper Understanding (2017). Die laatste twee albums veranderden de indie-groep van Adam Granduciel in één van de meest gerenommeerde gitaarbands van vandaag. In Vorst werden de eerste twee platen evenwel voor het gemak zo goed als genegeerd.

Met een gespierde versie van ‘In Chains’ opende de groep het concert, waarbij Granduciel zijn blik strak op een batterij effectpedalen gericht hield. Solerend bleef hij op zijn best, maar we moeten toegeven: toen hij na drie kwartier nog eens zijn trademark-“woeh” opdiepte in ‘Red Eyes’ voelde elke fan zich helemáál overtuigd tot The War on Drugs. Voordien moest je je vooral tevreden stellen met virtuoos gitaarwerk en heerlijk Dylaneske frasering ('Holding On'!). 

Molensteen en spookhand

Eerder op de avond klonken de liedjes meestal zwaarbeladen - zowel emotioneel als instrumentaal - maar ze voelden nooit aan als cold turkey, laat staan als een molensteen om je nek. Zélfs niet wanneer een song als 'Thinking of a Place' tot een kloek kwartier werd opgerekt, en synths door een schier eindeloze jam worden geadopteerd. Alleen jammer dat de baritonsax in heel wat songs niet ééns opviel in die mix. Lag het aan Vorst, vaderland, of luie technicus?

Winnen zonder strijd. Dat was het doel van de kunst van het oorlogvoeren, lazen we ooit bij Sun Tzu. Op eenzelfde manier gaf ook u zich gewonnen tijdens dit concert van The War on Drugs. Een zachte roes was het collectieve drukkingsmiddel. Gestaag werd je zo door de groep ingepalmd. 

Zou Tom Petty, gitaar in de spookhand, meegekeken hebben in Brussel? We geloven het niet, maar hopen het wel. 

The War on Drugs speelt op 29/11 in de Lotto Arena, Antwerpen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234