Zaterdag 28/03/2020

The Virgin Suicides

Regisseur Sofia Coppola

Een tienermeisje wordt net op tijd weggeplukt uit het warme bad waarin ze even voordien haar polsen heeft overgesneden. In het ziekenhuis strijkt een vriendelijke dokter haar even onder de kin en zegt dan: "Je bent nog niet eens oud genoeg om te weten hoe ellendig het leven kan zijn", waarop de jonge Cecilia rustig reageert: "Het is wel duidelijk, dokter, dat u nooit een dertienjarig meisje geweest bent".

Met die mengeling van hoofdschuddende melancholie, wereldwijze wanhoop en onderkoelde humor zet dit soort scène de toon van The Virgin Suicides, het opmerkelijke en bevreemdende regiedebuut van Sofia Coppola, dochter van. Zij baseerde zich daarvoor op het gelijknamige boek van Jeffrey Eugenides, waarin een man terugblikt en probeert de stukjes bij elkaar te puzzelen van een even tragisch als mysterieus gebeuren uit zijn jeugd, namelijk de zelfmoorden van de vijf mooie tienerdochters van het gezin Lisbon, in een rustige buitenwijk van Gross Point, ergens in de jaren '70. Het boek begint met: "De ochtend dat de laatste dochter van de Lisbons op haar beurt zelfmoord pleegde..." Ook de film maakt, al was het maar door zijn titel, geen geheim van de uiteindelijke afloop. Is er een verklaring voor die vreemde tragedie? Heeft het (alleen maar) te maken met de extreme, religieus geïnspireerde pogingen van moeder Lisbon om haar tienerdochters te beschermen tegen de boze buitenwereld? Hadden de verliefde buurjongens, die hen begluurden en ademloos bewonderden, iets kunnen ondernemen om hen vooralsnog te redden? Antwoorden worden niet echt gegeven, maar de film wil dan ook geen psychologische of sociologische analyse zijn. De sterkte van The Virgin Suicides zit veeleer in de bizarre en zeer persoonlijke mengeling van humor en poëzie, tienermysterie en volwassen weemoed. Met Kathleen Turner, James Woods, Kirsten Dunst, Josh Hartnett en Danny DeVito.

HHHHH

Sweet and Lowdown

Regisseur Woody Allen

Deze biografische film vertelt allerlei muzikale en andere anekdotes uit het leven van de fenomenale jazz-gitarist Emmet Ray, die in de swingjaren '30 furore maakte. Ray vond zichzelf de allerbeste gitarist, op één uitzondering na: Django Reinhardt. Dat was zijn enige, maar dan wel allergrootste held. Het volstond dat iemand, bij wijze van grap, vóór een optreden kwam vertellen dat Django Reinhardt in de zaal zat, of de zelfbewuste Emmet Ray sloeg helemaal tilt én op de vlucht!

Nog nooit van die jazz-gitarist gehoord? Kan moeilijk anders, want hij is helemaal fictief, maar wordt wél op schitterende wijze vertolkt door Sean Penn, die er trouwens een Oscar-nominatie aan overhield. Ook Samantha Morton, die in Sweet and Lowdown de rol speelt van Rays doofstomme vriendinnetje Hattie, werd voor haar verbluffende prestatie terecht genomineerd voor een Oscar voor de Beste Vrouwelijke Bijrol. Het is bijvoorbeeld opmerkelijk hoe zij, zonder een woord te zeggen, toch de aandacht van de kijker weet te trekken én vast te houden, zelfs in dia-loogscènes waarin Emmet Ray/Sean Penn voluit mag gaan.

Deze totaal fictieve, maar desondanks zéér overtuigende biopic reflecteert enerzijds Woody's muzikale jazzpassie via de reconstructie van die zogenaamde Swing Era en presenteert anderzijds een grappig portret van de Kunstenaar in al zijn arrogantie, egoïsme en eigenwaan, maar uiteindelijk ook in zijn virtuositeit en genialiteit. Met Sean Penn, Samantha Morton, Anthony LaPaglia, Gretchen Mol en Uma Thurman.

HHHHH

La Vie Sexuelle des Belges, opus IV

Regisseur Jan Bucquoy

Cineast Jan Bucquoy beleeft zijn midlife-crisis. Zijn politieke en amoureuze avonturen lijken steevast tot mislukken gedoemd. Om een duidelijker zicht te krijgen op zijn problemen beslist hij een film te draaien over liefde en lust. Tijdens de casting ontmoet hij twee vrijgevochten vrouwen, die als een katalysator zullen inwerken op Jan, die als het ware herboren wordt, klaar voor nieuwe liefdesavonturen.

Zo klinkt ongeveer de synopsis van deze (reeds) vierde aflevering van La Vie Sexuelle des Belges, die ook de ondertitel La Jouissance des Hystériques meekreeg. Deze samenvatting is uiteraard meer lineair en coherent dan de film zelf, maar die heeft dan weer het voordeel dat er op een interessante en soms verrassende, maar gelukkig ook erg grappige manier heen en weer gesneden wordt tussen fictie en realiteit, tussen improvisatie en enscenering, tussen film en video, tussen amoureus geklungel en politiek engagement. Bucquoy maakt weliswaar een film over Bucquoy, maar van zelfverheerlijking is nauwelijks sprake. Integendeel, bij verschillende scènes en situaties is er veeleer sprake van een hoge Peter van Straaten-factor. Zoals bij dat vrijpartijtje, waar een eerder berustende dan echt enthousiaste vrouw zich laat beloven "dat we straks iets interessants gaan doen". Of die sequentie waarin dochter Marie haar militante vader als de nieuwe hofnar van de door hem vermaledijde spektakelmaatschappij omschrijft. Zijn hoogstpersoonlijke plannen voor een revolutie op 21 mei 2005 blijken bij de filmploeg op weinig steun te kunnen rekenen, zodat hij uiteindelijk alleen achterblijft, ietwat beteuterd de camera inblikt en zucht: "Ik denk dat die staatsgreep een zeer eenzame bedoening zal worden". En dan besluit hij, met een uitstekend gevoel voor timing: "Maar laten we het toch maar doen". Met Jan Bucquoy, Aline Morocutti, Gail Verhasselt, Alice Ley, Marie Bucquoy en Michel Baudour.

HHHHH

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234