Donderdag 28/01/2021

Review

The Temperance Movement in AB Club: het verleden heeft toekomst ****

Beeld Alex Vanhee

Begin juli staat The Temperance Movement op de affiche van Rock Werchter. Om het water te testen deed deze rockende groep Britten gisteravond alvast een eerste keer een volgelopen AB Club aan. Twee elementen domineerden tijdens het concert: een weergaloze zanger en een grote voorliefde voor de jaren 70.

De AB Club leek gisteravond met de teletijdmachine van professor Barabas terug naar de seventies geflitst. Op het podium stonden vier jonge Britten en een Schot die hun roots en inspiratie duidelijk uit de gouden jaren van de classic rock haalden. Zanger Phil Campbell bezat een rasperige en warme stemkleur waar je zowel Paul Rodgers, Rod Stewart als een jonge Robert Plant in meende te herkennen. Wie mee in de muzikale trip stapte (en dat deed de hele zaal na minder dan vijf minuten) hoorde vooral een gouden strot.

Parmantige pauw
De vuisthoge zanger uit Glasgow bleek bovendien geboren voor het podium. De kleine Schot opende 'Ain't No Telling' parmantig als een pauw, toonde zich de koning van de tamboerijn en zong met de hand op de heup. De twee rockende gitaren van Luke Potashnick en Paul Sayer richtten zich, net als de bas van Nick Fyffe (ex-Jamiroquai), eveneens op de heupslag.

Met succes. Hoe vaker de zanger langs zijn groepsleden begon te dansen, hoe meer ook de zaal zich liet gaan. De droge drum en psychedelische gitaren van 'Battle Lines' gaven het juiste ritme aan, de mondharmonica in 'Take it Back' gold als locomotief om een stomende bluestrein op de rails te houden, en van die schijnbaar in whisky gedrenkte zangstem droomde je alsmaar meer weg richting Mississippi-delta.

Verliefd en verloren
De liedjes van The Temperance Movement handelden lang niet over de lieflijke, vrolijke kant van het leven. In een krachtig en massaal meegezongen 'Only Friend' betoogde de zanger wanhopig of dat mooie meisje hem ooit eens recht in de ogen zou kijken, om tijdens 'Chinese Lanterns' te bekennen dat hij niet langer wachten wou op een onmogelijke liefde.

De AB Club werd intussen toch stiekem verliefd op Phil Campbell, en hij duidelijk ook op Brussel: "Het weer is hier zoveel beter dan bij ons, en ik hou heel erg van jullie café-cultuur", smachtte de zanger. Het ingetogen 'Smouldering', dat met een mooi streepje slide-gitaar volgde, leek passend gekozen om dat betoog te onderstrepen.

Faces en Black Crowes
Met de Faces-cover 'Stay With Me' gaf Phil Campbell aan het einde van de set zijn affectie voor Rod Stewart ronduit toe. En bij het tot de bissen opgespaarde 'Pride' (wat ons betreft het beste nummer uit hun titelloze debuut) bleken The Black Crowes nooit veraf. Waarna het vijftal nog één keer alle kleren uit de kast haalde in een woest rockend 'Midnight Black'.

The Temperance Movement verdiende geen nobelprijs voor originaliteit, maar speelde anderhalf uur lang met het hart op de tong en liet je nooit onbewogen. Geen wonder dat Jimmy Page deze bende zijn stempel van goedkeuring geeft. Op zaterdag 5 juli staat de groep op het veel grotere podium van Rock Werchter. En bekoren ze daar hopelijk even erg als gisteravond in de AB Club.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234