Dinsdag 16/08/2022

The Sisters of Mercy stellen teleur in uitverkochte AB

De Britse gothic-darkwaveband The Sisters Of Mercy (HH) vierden vorig jaar hun dertigjarig bestaan en kronen die gebeurtenis met een Europese tournee. Maandag hielden ze halt in de Ancienne Belgique en dat bleek allesbehalve een onverdeeld succes.

Als je dezer dagen een kaartje koopt voor een Sisters-show weet je dat het geen makkie zal worden. Hun meest recente plaat dateert al weer van 1990, hun liveoptredens mogen op z’n zachtst gezegd uitdagend genoemd worden en frontman Andrew Eldritch verzuipt almaar meer in het door zichzelf opgetrokken creatuur van cynische, obscure kluizenaar. Eldritch blijft zich ook verzetten tegen de muziekmachine door wel nieuwe songs te spelen maar te weigeren die op plaat uit te brengen. Het neemt niet weg dat hij twee avonden op rij de AB wist uit te verkopen en naast zijn aloude fanleger zwartjassen ook een jong publiek aantrekt dat maar wat graag het eighties-monument live aan het werk wil zien. Wisten zij veel dat er de afgelopen jaar wel een en ander veranderde.

We hebben niets tegen bands die hun succesformule ten behoeve van de kunst in brokjes en beetjes afbreken om van daaruit een nieuw, uitdagender geheel op te bouwen. Maar wanneer ze met die bouwstenen een wankel World Trade Center optrekken dat ze dan ook nog graag even zelf de vernieling in terroriseren, durven we vragen hun drang om buiten de lijntjes te kleuren wat aan banden te leggen. Wanneer dan van tussen de postapocalyptische buizenconstructie, rookgordijnen en groene spots de kale kop van Eldritch opdook die prompt ‘Lucretia My Reflection’ inzette, wist de AB niet goed hoe te reageren. Wat aanvankelijk leek op een te ver achteruit gemixte stem met bizarre echo-effecten en ander weinig fraaie technische goochelarij, bleek een welgemeende middenvinger naar de huidige popmuziek die het hele concert lang dreigend omhoog gehouden werd.

Abstract en koud

Hun ‘nieuwe’ onuitgegeven songs als ‘Crash and Burn’ klonken hoogst abstract en koud industrieel. Daar tegenover stond wel dat de slotrede van ‘Alice’ plots door zowat heel de AB werd meegebruld als wilden ze het bevroren hart van Eldritch toch nog pogen te reanimeren. Het moet ook gezegd dat de Sisters zich in de bissen wel plots heruitvonden. Zo klonk ‘More’ haast even fris als twintig jaar geleden met strakke gitaren en drummachine Doktor Avalanche - de enige die de hele avond op niveau presteerde - die als een duivelse roede het ritme aangaf.

Toppunt van de avond was misschien wel de instrumental ‘Pipeline’ waarin Ben Christo en Chris Catalyst hun gitaren tot instrumenten van menselijk verderf herleidden alvorens af te sluiten met een verplicht ‘Vision Thing’. ‘That’s When I Reach For My Revolver’ van Mission of Burma schalde voor het optreden nog door de boxen, misschien moet Eldritch zijn Sisters ook maar het genadeschot geven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234