Maandag 29/11/2021

''The Perks of Being a Wallflower' liet me het beest in me bevrijden'

'Whatever happened to Fay Wray?' Wie die zin herkent, heeft vast ooit The Rocky Horror Picture Show gezien. Erachter komen welke rol die cultmusical speelt, is op zich al reden genoeg om naar The Perks of Being a Wallflower, de adaptatie van Stephen Chbosky's bestseller, te gaan kijken.

Actrice Fay Wray (1907-2004) werd indertijd wereldberoemd door haar vertolking van Ann Darrow, het gillende blonde meisje in de harige palm van de reusachtige gorilla in de oorspronkelijke King Kong uit 1933. Het inmiddels ook al iconische zinnetje "Whatever happened to Fay Wray?" wordt in The Rocky Horror Picture Show gezongen door het in sexy zwart korset en dito netkousen uitgedoste hoofdpersonage Dr. Frank-N-Furter (memorabele vertolking van Tim Curry). Waarom deze vlammende travestiet op hoge naaldhakken zo geïnteresseerd is in het wedervaren van Fay Wray blijkt duidelijk uit het vervolg van het smachtende liedje, namelijk "That delicate satin-draped frame / As it clung to her thigh / How I started to cry / 'Cause I wanted to be dressed just the same".

Bij de release in 1975 was The Rocky Horror Picture Show, waarin ook een jonge Susan Sarandon een hoofdrol speelde, niet bepaald een succes. Dat werd het pas toen de film als 'midnight movie' geprogrammeerd werd. Die middernachtvoorstellingen maakten van de musical een echt cultfenomeen. Het publiek kwam verkleed naar de bioscoop en deed tijdens de projectie enthousiast mee met de liedjes en de dansjes. Na verloop van tijd werden bepaalde vertoningen ook begeleid door een liveshow, waarbij een cast van al dan niet amateurs op een podium voor het scherm de film synchroon meespeelde. Naar verluidt gebeurt dat nu nog steeds.

Het gebeurt in ieder geval in The Perks of Being a Wallflower, waar het hoofdpersonage Charlie (rol van Logan Lerman) anno 1991 als zogenaamde freshman terechtkomt op de Mill Grove High School in Pittsburgh en zich daar in eerste instantie het muurbloempje uit de titel voelt. Gelukkig zijn daar de iets oudere Patrick (mooie vertolking van Ezra Miller, die eerder zo angstaanjagend goed was als de gestoorde tiener Kevin in We Need to Talk About Kevin) en zijn stiefzuster Sam (rol van Emma Watson). Zij behoren evenmin tot de incrowd, maar dan voornamelijk omdat ze dat zelf niet willen. Als excentrieke outsiders willen ze de timide en gevoelige Charlie wel in hun eigen coterie opnemen. Eén van de redenen waarom Patrick als een buitenbeentje wordt beschouwd, is dat hij weigert om zijn homoseksualiteit geheim te houden. En dat hij ook niet te beroerd is om als Dr. Frank-N-Furter in korset en netkousen op het podium te verschijnen. En zo zijn we dus opnieuw bij de vraag uit de inleiding aanbeland.

Whatever happened to Fay Wray?

Ezra Miller: "Yeah! (zucht van herkenning). Goede vraag trouwens. Wat ís er eigenlijk gebeurd met Fay Wray? (lacht). Ik heb twee oudere zussen. Toen ik een jaar of zeven was, fungeerde de oudste zus als babysitter voor mij en mijn andere zusje. Op een dag had de oudste zus ergens een videocassette van The Rocky Horror Picture Show geleend en we begonnen die samen te bekijken. Zelf had ze die film ook nog niet gezien. Het moet op het moment geweest zijn dat Frank-N-Furter zowel Janet als Brad begon te verleiden dat er golf van verhoogde paniek over haar gezicht gleed. Ze zette meteen de televisie af en ze liet ons allebei zweren - het was bijna alsof we een moord hadden gepleegd! - dat we mom en dad nooit iets zouden zeggen over de inhoud van de film. En zéker niet dat we naar die film gekeken hadden! Op dat precieze moment kreeg The Rocky Horror Picture Show in mijn hoofd de gebetonneerde status van opwindend taboe! Iets dat ongelooflijk interessant was, maar dat niet toegelaten was. Van zodra zoiets gebeurt in het hoofd van een kind, dan is er volgens mij geen weg terug! Je mag een kind nooit iets geven en dan zeggen dat het verkeerd of slecht is. Want als het eigenlijk iets formidabel is, zoals The Rocky Horror Picture Show, dan wordt het 'geheim' door de jaren heen alleen maar groter. In mijn eigen leven was het alsof Frank-N-Furter een soort 'beest' was dat steeds groter werd. Gelukkig heb dat ik 'beest' nu kunnen bevrijden door deze film te maken (lacht). Voor mij was het ook een soort eerbetoon aan Tim Curry."

Het plezier dat u beleeft aan de vertolking van Frank-N-Furter is niet alleen zichtbaar, maar bijna voelbaar.

"Dat was inderdaad een fantastische ervaring! De floorshow bij de vertoning van The Rocky Horror Picture Show is ondertussen in veel grote Amerikaanse steden een vaste en nog steeds populaire traditie geworden. Ook in Pittsburgh, waar we deze film gedraaid hebben. We hadden dus het voordeel dat we met de cast van The Perks of Being a Wallflower allemaal samen naar die floorshow konden gaan kijken, met een publiek in gekke kostuums, dat élke dialoog kende en élke dans kon meedoen. Uiteindelijk hebben we voor de film zelfs enkele leden van dat lokale gezelschap ingehuurd, zoals de kerel die gastheer Riff Raff speelt. Een perfecte keuze"

Klopt het verhaal dat u bij een bezoek aan een vriend in Los Angeles een scenario van The Perks of Being a Wallflower zag liggen en dat u dat toen kwaad tegen de muur hebt gekeild?

"Ja, ik was echt woedend. Er zijn zoveel verfilmingen van boeken die eigenlijk een vorm van mishandeling zijn. Of waarbij die boeken veel te lichtvaardig aangepakt worden door de mensen die er een film van maken. Op die manier wordt een deel van het publiek als het ware beroofd van de magie om dat literaire werk zonder vooroordelen en in zijn originele vorm te ervaren. Als je dan de titel van een boek, dat je gelezen hebt en waar je als tiener veel van gehouden hebt, plots op de cover van een scenario ziet staan, dan is het als eerste reactie niet meer dan normaal dat je ongerust wordt. Of, zoals in mijn geval, zelfs behoorlijk kwaad. Maar toen vernam ik dat de auteur van het boek ook de man was die dat scenario had geschreven. En dat hij van plan was om het ook zelf te regisseren. Zoiets gebeurt uiterst zelden, zeker bij een bestseller die garant staat voor een soort ingebouwd publiek. Het feit dat Stephen Chbosky dat voor elkaar gekregen heeft - vooral in de States en vooral bij een grote studio - kwam voor mij dus als een grote verrassing. Van zodra ik dat wist, was ik meteen ook bereid én enthousiast om auditie te doen voor deze film."

Stephen Chbosky's boek wordt semi-autobiografisch genoemd. Klopt dat?

"Dat zou je eigenlijk aan hem moeten vragen, maar ik heb er uiteraard met hem over gepraat en het is inderdaad zo dat er heel wat elementen in het personage van Charlie een reflectie zijn van Steve op die welbepaalde leeftijd. Ik denk dat veel ervaringen nogal rechtstreeks uit zijn eigen leven afkomstig zijn. Ik wil dat hier niet specificeren omdat de kijker - of de lezer - dat zelf maar moet ontdekken. En uiteindelijk is het ook niet erg relevant omdat het inmiddels een fictiewerk is geworden. Een prachtig werk trouwens. Maar ook in de andere personages zitten elementen die een zekere gelijkenis vertonen met de persoonlijkheid van Stephen. Een voorbeeld? Het typische gevoel voor humor van Patrick, mijn personage. Of ook nog dat zorgende aspect van Sam, het personage van Emma Watson. Meer algemeen zou ik zeggen dat de meeste personages een soort amalgaam zijn van verschillende mensen uit zijn leven, hemzelf inbegrepen."

Voor Charlie zijn Patrick en Sam een soort geschenk uit de hemel in de hel die de school voor bepaalde tieners kan zijn. Ziet u Patrick ook als iemand die u zélf had willen zijn? Of die u toen zelf als vriend had willen hebben?

"Hmm, interessant! Ik denk dat ik op school zeker opkeek naar jongens zoals Patrick. En dat ik hen, pakweg als veertienjarige, graag als vriend zou gehad hebben. Wat ik in het personage van Patrick bewonder, is onder meer zijn capaciteit om te rebelleren, ook en misschien vooral in naam van hen die op dat moment nog niet stevig genoeg in hun schoenen staan. Dat was een capaciteit waarover ik, in de context van zo'n high school, graag had willen beschikken. In het Amerikaanse onderwijssysteem is er vaak sprake van een vreemd soort neerbuigendheid en een specifieke vorm van sociale hiërarchie. Er is dus heel wat om tegen te rebelleren of weerstand te bieden. Ik heb dus veel respect voor het feit dat Patrick wél zo sterk in zijn schoenen staat. Hij bewijst dat bij voorbeeld door als oudere leerling voor een bepaald vak bewust in een klas met 'first graders' te gaan zitten. Hulpeloze kids die net kennismaken met die nogal verwarrende wereld van de Amerikaanse high school. Hun leraar is vrij hardvochtige en brutaal. En daar neemt Patrick dan als het ware de verdediging van de jongere leerlingen op door van zichzelf een soort zondebok te maken, het mikpunt van de spottende opmerkingen van die leraar. Ik vind dat een zeer nobele handelwijze."

The Perks of Being

a Wallflower

Drama

Regie: Stephen Chbosky

Met: Logan Lerman, Emma Watson, Ezra Miller, Mae Whitman, Dylan McDermott, Joan Cusack, Paul Rudd

Duur: 102 minuten

De wraak van de muurbloempjes

De titel alleen al suggereert een intrigerende paradox: de status van wallflower (muurbloempje) wordt doorgaans niet met perks (voordelen) in verband gebracht. Tweede verrassing: muurbloempjes worden meestal geassocieerd met meisjes/vrouwen, maar in dit geval is de omschrijving van toepassing op de vijftienjarige Charlie (rol van Logan Lerman), die met frisse tegenzin aan zijn eerste jaar aan de Mill Grove High School in Pittsburgh begint. Hij voelt zich een outcast en zo wordt hij als freshman ook wel behandeld, maar er zijn ook andere redenen waarom Charlie denkt/voelt dat hij er niet helemaal bijhoort.

Gelukkig maakt hij snel kennis met de flamboyante Patrick (glansrol van Ezra Miller) en diens stiefzusje Sam (rol van Emma Watson, in uitstekende post-Harry Potter vorm). Zij zijn, net als Mary-Elizabeth (rol van Mae Whitman) die zowel met punk als met het Boeddhisme dweept, iets ouder en ook wel outsiders, maar meer omdat ze dat zelf eigenlijk wel cool vinden. In dat non-conformistische kliekje voelt Charlie zich duidelijk meer op zijn gemak. Of zoals Sam, op wie hij binnen de kortste keren verliefd wordt, zelf zegt: "Welcome to the island of Misfit Toys".

Het verhaal situeert zich in het begin van de jaren 90, toen vrienden voor elkaar nog mixtapes met hun favoriete liedjes maakten en de radio nog dé plaats was om onbekende songs te ontdekken. Zoals 'Heroes' van David Bowie, waarna ze zich begeesterd afvragen waar die prachtige song zo plots vandaan komt en hoe ze die te pakken kunnen krijgen. Stephen Chbosky heeft zijn semi-autobiografische roman uit 1999 - een populaire bestseller in het zogenaamde YA-genre (Young Adult) - zelf geadapteerd en geregisseerd, zodat de adolescenten van weleer die in dat boek zo goed hun eenzaamheid, frustraties en andere groeipijnen herkenden (of dat nu nog steeds doen) zich niet teveel zorgen hoeven te maken over mogelijk verraad.

Als eerlijke coming of age-kroniek is de film een goed geobserveerde en geslaagde evenwichtsoefening tussen vertrouwd terreinen - tienerleed, experimenten met seks, drank en drugs - en onverwachte, meer dramatische of zelfs traumatische plotelementen, zoals zelfmoord, psychiatrie, misbruik, enz. Er hangt ook een zweem van warme nostalgie over de perikelen van Charlie en de andere Misfit Toys, met de troostende gedachte dat de status van outsider best cool kan zijn. De geloofwaardige, charismatische vertolkingen en de spitse, vaak grappige dialogen - "Patrick, you put the ass in class!" - zorgen voor een mooie mix van vrolijkheid en ernst, extase en pijn. Ze maken probleemloos duidelijk dat vriendschap tussen outsiders inderdaad zijn voordelen heeft, die nog lang na de vervaldatum van de adolescentie gekoesterd kunnen worden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234