Dinsdag 11/08/2020

'The Next Day' voorbeluisterd The Next Day

Bowie vertelt over een middeleeuwse tiran, die door een menigte wordt opgejaagd. De song zelf kon dan weer een verloren zoon zijn van Ziggy Stardust (1972).

Dirty Boys

Funky, midtempo cabaret à la Kurt Weill, met een baritonsax die knipoogt naar 'Young Americans (1975).

The Stars (Are Out Tonight)

De nieuwe single is geen sterkhouder op de plaat. Toch een opwindende uithaal én ophemeling van de celebritycultuur. "We zullen nooit verlost raken van die sterren, ik hoop dat ze eeuwig leven."

Love is Lost

"What have you done?", echoot het in de coda. Een existentiële vraag? In de tekst lijkt de zanger zijn eigen vergankelijkheid te aanvaarden. Een orgeltje en een stevige beat bieden troost.

Where Are We Now?

De eerste single, en tegelijk de witte raaf op de plaat. Nergens anders klinkt Bowie zo zachtmoedig en triest, op 'Heat' na dan.

Valentine's Day

Glamrock komt met een swingende flair en beminnelijk vrouwelijk koortje. Het toont een bedrieglijk vrolijke Bowie.

If You Can See Me

Progrock, drum-'n-bass en opera. Deze experimentele song klinkt alsof Outside (1995) binnenstebuiten werd gekeerd. De meest verwarrende, maar ook spannendste Bowie op deze plaat.

I'd Rather Be High

Een soldaat komt terug van het front, en wil net zo lief gedrogeerd als dood zijn: "I'm trying to erase these thoughts from my mind." De psychedelische vibe van de song volgt één van zijn wensen.

Boss of Me

De prinsheerlijke bas van Tony Levin en baritonsax van Elson heersen over deze love-groove. "Wie durfde ooit dromen dat een leuk dorpsmeisje als jij de baas zou kunnen spelen over mij?", zingt hij.

Dancing Out in Space

Van de street met Mick Jagger naar de kosmos. Motown en psychedelische stoorzenders geven de maat aan.

How Does the Grass Grow?

De titel zou uit een lied komen dat soldaten zongen wanneer ze gedrild werden om gevoelloos te doden. Een militaristisch ritme wordt aangehouden, terwijl een falsetkoortje clasht met Bowie.

(You Will) Set the World on Fire

Met de stormram in huis. Een rocksong à la Tin Machine (1989), met een hanerige gitaarsolo en heroïsche uitspraken als "I can hear the nation cry". Artrock, maar dan bigger-than-life opgevat.

You Feel so Lonely You Could Die

De ritmesectie op het eind verwijst wel érg nadrukkelijk naar 'Five Years'. Maar verder volstaan strijkers en doo-wop om deze zelfmoordsong draaglijk te houden.

Heat

Melodramatische slotballade, waarin Bowie zijn vader vermeldt, en zichzelf een leugenaar en ziener noemt. David verlaat ons in dubio.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234