Woensdag 21/10/2020

concertverslag

The Libertines in de AB: bloedbroeders in bloedvorm

Peter Doherty, bleek en pafferig, maar verder ongewoon gezond.Beeld Alex Vanhee

Zo onvoorspelbaar als de hoogdagen wordt het vast nooit meer. Al is dat misschien maar goed ook. Vrijdag en zaterdag kozen de ongeleide projectielen van The Libertines om zonder omwegen een triomfantelijke doortocht te maken in de AB. Wij waren erbij op dag twee, en zagen de bloedbroeders in bloedvorm.

Zou het toeval zijn dat David Bowies 'Diamond Dogs' de concerten van The Libertines inleidt tijdens hun nieuwste tour? In die song dwaalt Bowies persona Halloween Jack rond in een post-apocalyptisch Manhattan.

Ook de groep rond Peter Doherty en Carl Barât staarden ooit de gewisse ondergang recht in de ogen, én overleefden hun hoogsteigen apocalyps. Zo'n tien jaar geleden spatte de groep na twee superieure platen uit elkaar. Die explosieve breuk viel terug te voeren op hedonistische bacchanalen, die uitmondden in drugsperikelen en bittere vetes: op het toppunt van hun roem moesten zelfs lijfwachten ingehuurd worden om beide kemphanen uit elkaar te houden.

De jaren nadien zou Doherty, gechroniqueerd door de tabloids, balanceren tussen een verblijf in de gevangenis, een ontwenningskuur in een Thaïs klooster, de goot en de wurggreep van zijn dealers.

In afwachting van het onvermijdelijke maakte hij nog wel platen, maar Doherty werd eerder getaxeerd op het leven dat hem nog beschoren was, dan op zijn muzikale mérites. Dat behoorde duidelijk tot de verleden tijd in de AB. De geplaagde frontman maakte zowaar een cleane indruk. Goed, hij oogde wat pafferig en bleek, maar verder zag hij er ongewoon gezond uit.

Carl Barât.Beeld Alex Vanhee

Aandoenlijke nonchalance

Nog vitaler klonken The Libertines zelf. De groep speelde zeldzaam strak, al zwoer Doherty nog steeds bij een aandoenlijke nonchalance. Liever dan dat écht te spelen, priegelde hij wat, of liet hij zijn gitaar zwalpen alsof die een slok teveel op had. 'Heart of the Matter' zette Engelands voormalige knuffeljunk dan weer in als een schorre kraai, terwijl hij in 'The Good Old Day' ter plekke leek te zoeken naar het juiste akkoord of tempo.

Met die achteloze charme kwamen The Libertines evenwel weg, omdat de ritmesectie strakker stond dan een gebalde vuist, en Carl Barât de belangrijkste gitaarpartijen voor zijn rekening nam. Ook de Britse spionkop in de zaal stond op scherp: werkelijk élke song gaf de aanzet tot spontane samenzang, en vanaf de tweede song 'The Delaney' kliefden bierbekertjes door de lucht - zonder verschaalde geur in je kloffie kwam je deze veredelde kroeg niet buiten.

Het duurde vijf songs vooraleer Barât het publiek leek op te merken - een schuchter "merci" kon er net vanaf. Maar vanaf 'The Milkman's Horse' merkte je dat ook de groep plots ook in de gaten kreeg dat het wel eens een érg goede avond kon worden. Tussen de songs door dolden de leden wat met elkaar en de bromance tussen Doherty en Barât laaide hoger dan weleer op: in 'Vertigo' cirkelden ze om elkaar heen, besnuffelden ze elkaar en deelden daarna dezelfde microfoon. Daar stonden "the likely lads" dan: lip tegen lip.

Beeld Alex Vanhee

Mentale littekens

Die broederlijke intimiteit leek één meisje vooraan teveel te worden tijdens 'Death on the Stars' - zij viel in katzwijm. Wij werden op onze beurt vooral licht in het hoofd tijdens 'What Katie Did', waarin Barât grote sier maakte als een vaudeville-crooner. In 'You're My Waterloo' verschanste hij zich dan weer achter de piano, terwijl Doherty hun ontluikende vriendschap voor de geest haalde.

Kon het nog beter? Blijkbaar wel: een wellustig dubbende bas kronkelde zich doorheen 'Gunga Din', dat de neergang en de demonen van het duo verhaalde. Nog méér mentale littekens volgden in 'Fame and Fortune', waarna 'Can't Stand Me Now' de bittere twisten van vroeger in woord en wederwoord herhaalde.

We hadden op een weegschaaltje kunnen afmeten wat zwaarder had moeten doorwegen bij The Libertines: de explosieve opwinding die hun beginjaren tekende of de kracht van een gerodeerde band. Maar eigenlijk wist u het antwoord al voor het buitengaan: deze survivors van de rammelrock zijn niet langer onvoorspelbaar, maar eens zoveel beter geworden met de jaren. Live fast, die young hoeft niet op alle rock-'n-roll van toepassing te zijn.

Bekijk hier de volledige fotoreeks van The Libertines.

Ook het publiek zag dat het goed was.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234