Donderdag 22/04/2021

Filmrecensie

‘The Last Face’: Sean Penn gaat hard op zijn gezicht

Still uit ‘The Last Face’ Beeld RV
Still uit ‘The Last Face’Beeld RV

De nieuwste film van Sean Penn werd vorig jaar luidop uitgelachen in Cannes. Is het dan echt zo erg? Ja.

Toegegeven, het publiek in Cannes overdrijft graag. Je moet als filmmaker echt niet veel fout doen voordat er iemand in de zaal heel luid “boe” begint te roepen. Maar wanneer de helft van de aanwezigen luidop zit te lachen tijdens je bloedernstig bedoelde oorlogsdrama, dan weet je dat er iets heel erg mis is gegaan.

Sean Penn maakte het vorig jaar mee met The Last Face. Dat was de acteur niet gewend, want de langspeelfilms die hij in het verleden geregisseerd had (Into The Wild, The Indian Runner), werden doorgaans goed onthaald. Maar met The Last Face gaat hij toch wel heel pijnlijk op zijn gezicht. Tabloids verspreidden al snel het gerucht dat hoofdactrice Charlize Theron – tevens Penns toenmalige verloofde – hem verliet nadat ze een vroege versie van de film zag, en voor een keer klonk dat niet eens zó ongeloofwaardig.

Wansmakelijk

Theron en Javier Bardem spelen twee hulpverleners in een West-Afrikaans conflictgebied. De precieze locatie wordt niet genoemd, omdat ze Penn ook niet interesseert. Ja, hij slaat ons om de oren met de gruwelijkste oorlogsbeelden en –verhalen, maar die dienen enkel als bloedig decor voor de getormenteerde romance tussen Theron en Bardem. Alsof je een stationsromannetje zou situeren in Auschwitz. Wansmakelijk.

The Last Face had dan ook even goed The White Face kunnen heten. Het lijden van de lokale bevolking blijft op de achtergrond. Afrikanen worden hier gereduceerd tot lijdend voorwerp. Terwijl de oogverblindend mooie blanken en hun liefdesperikelen ongestoord de show mogen stelen. We geloven graag dat Penn nobele bedoelingen had – de psyche van hulpverleners in crisisgebied verdient ook aandacht – maar de manier waarop is te misplaatst voor woorden.

Lamentabele dialogen

Bijna even erg is dat Penn geen idee heeft wat hij met zijn camera moet doen. Of we nu naar een brutale slachtpartij kijken, of naar Javier Bardem die zijn voeten wast in de lavabo: het wordt allebei in dezelfde esthetiserende slow-motion gefilmd.

De lamentabele dialogen geven de genadeslag. Zelden hoorden we mensen zo stuntelig tegen mekaar praten. Een eervolle vermelding gaat in deze context naar Jean Reno, die in de film – we verzinnen dit niet – Dr. Love heet. Over het huwelijk spreekt hij de volgende gevleugelde woorden: “It’s not grabbing, it’s loving”. Facepalm!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234