Zaterdag 31/10/2020

Review

The Jesus and Mary Chain even furieus als vitaal op Lokerse Feesten

The Jesus and Mary Chain.Beeld Alex Vanhee

Op de Lokerse Feesten stond gisteravond de gitaarpracht centraal. Die klonk bij het herenigde La Muerte razend, terwijl Mark Lanegan ze met zijn warme stem inpakte. Maar de Grote Kaai bleek toch vooral van The Jesus and Mary Chain, dat integraal het iconische 'Psychocandy' speelde. Na die bruisende furie kwam afsluiter Kaiser Chiefs maar over als een slap handje.

La Muerte: Wierook en duivelshoorns ***

Hels gebrul! Beukende drums! Grommende gitaren! La Muerte klonk nog altijd zoals je het je herinnerde uit de duistere jaren '80. De alt-metalband van Brussel is sinds kort opnieuw samen, en toonde zich in Lokeren in al zijn lelijke facetten.

Lelijk is goed, mocht u daar aan twijfelen. Frontman Marc du Marais stond een uur te zweten onder een juten zak over zijn tronie, en Dee-J begon het concert met feedbackende gitaar en een stevig paar duivelshoorns richting publiek. Rondom de twee boegbeelden van de groep waren drie nieuwe muzikanten verzameld, waaronder bassist Tino DeMartino (Channel Zero) die drie dagen eerder al in Lokeren stond.

Hun naam deed weinig belletjes rinkelen. Er stond maar weinig volk op de zonovergoten Grote Kaai voor deze Brusselse vijf. Wie toch in de trip stapte en zich mee suf liet beuken op 'I Lost My Hand' en 'I Would Die Faster', eindigde in een ronkende roes.

Frontman Marc du Marais (r.) met juten zak over het hoofd.Beeld Alex Vanhee

La Muerte maakte herrie voor een half leger, en had ook aan de aankleding gedacht. De rookmachine ging samen met de gitaren in overdrive, de geur van brandend wierook kwam je tegemoet en op de versterkers stonden brandende kaarsen en schedels. Ter contrast: op die van kersverse papa DeMartino lagen pluchen knuffels. Noise met een knipoog, meneer.

Marc Du Marais botste constant als spastische superheld over het podium, en trok ook nog eens een zwarte pruik over zijn masker. Dali meets The Stooges meets The Birthday Party. Als slotsong kwam een feedbackende cover van 'Wild Thing' (The Troggs). Deze band gedijt (nog steeds) het best in een stikdonkere kelder. Maar qua zomerse comeback toonden deze smerige oudjes dat ze hun streken nog niet verleerd waren.

Op de versterker van La Muerte: brandende kaarsen en schedels.Beeld Alex Vanhee
Ter contrast: op de versterker van kersverse papa DeMartino lagen pluchen knuffels.Beeld Alex Vanhee

Mark Lanegan toont een gamma aan emoties ***

Nog een rocker die het niet echt gewend is om zonlicht te verdragen, was Mark Lanegan. De Nonkel Van Grauwel van de rock speelde een set die groeide naarmate het uur vorderde. Lanegan had sportief een modieuze bril en een Clippers-baseballpet opgezet, en liet zijn grotendeels Belgische begeleidingsgroep een uurtje van de ketting.

Die startte meteen met het pompende 'The Gravedigger's Song'. Lokeren kreeg een gamma aan emoties voorgeschoteld, waarbij de focus op nieuwste plaat 'Phantom Radio' lag en het prachtige 'Blues Funeral' van drie jaar geleden. Met 'No Bells on Sunday' kwam de rust en het zomergevoel, waarna 'Gray Goes Black' er meteen opnieuw de pees op legde. Bandleider Aldo Struyf (Creature With the Atom Brain) zette op zijn kerkorgel 'Hit The City' in, en plots reed je samen een woestijnstad binnen.

Mark Lanegan, sportief met Cilppers-baseballpet en modieuze bril.Beeld Alex Vanhee

De zanger met de donkere stem leeft al een tijd zonder de drank en drugs die hij in 'Harborview Hospital' en slotsong 'Metamphetamine Blues' bezong, maar de demonen kwamen nog steeds uit zijn vege lijf.

De bende van Lanegan was goed ingespeeld op de duistere meester uit Seattle. Fred Lyenn toonde zich uiterst strak op de bas, en de Amerikaanse gitarist (een lookalike van Eric Melaerts) verzorgde knap de tweede stem.

Lanegan eindigde zijn set met twee straffe oudjes. Met 'Black Rose Way' van The Screaming Trees greep hij voluit terug naar zijn eigen grunge-verleden. Aldo Struyf sloeg liefst twee gitaren tegelijk aan, waar de trein op voortdenderde. En 'Revival' van Soulsavers werd innig opgedragen aan de Antwerpse tattoo-artist Tom Von Lucky, een vriend van de groep, die dit weekend veel te jong overleed.

Na de smerige vonk 'Metamphetamine Blues' werd Lokeren wandelen gestuurd, en vond je het jammer dat het concert dan al moest stoppen. Net toen de climax kwam.

Mark Lanegan.Beeld Alex Vanhee

Jesus and Mary Chain: Bruisend altaar om te aanbidden ****

Heel veel bewegen deed The Jesus and Mary Chain niet in Lokeren. Dat behoefde ook niet. De muziek vertelde het hele verhaal, de agressie en zweepslagen zaten in instrumenten en stem. De mythische alt-rockers uit Schotland waren met een missie naar de Grote Kaai gekomen: heel 'Psychocandy' spelen, naar de nieuwe traditie die 'rewind-concerten' heet.

Ook dertig jaar na die iconische plaat blijft Jim Reid een moeilijke jongen, dat imago bleek niet veranderd. Hij kankerde op de lichtman dat hij "het gevoel had in een huiskamer te spelen". Eens de witte lichten wat gedimd, toonde Reid zijn boosheid enkel nog in machtige songs. 'Never Understand' en 'Inside Me' wentelden zich in een heerlijke smerigheid. Elke kraak, elke piep leek juist te zitten. Gitarist William Reid (de broer van de zanger) ziet er tegenwoordig uit als een overjaarse Robert Smith, en 'Something's Wrong' klonk inderdaad als een jong The Cure. Maar dan wel nadat Phil Spector er zijn Wall of Sound onder had gezet.

Na de integrale plaat kreeg Lokeren nog vijf knappe extraatjes. Een mooi 'April Skies' opende de debatten, maar het was vooral de opbouw van 'Blues from a Gun' en 'Some Candy Talking' die je benen en armen meesleurden. 'I Wanna Just Die Like Jesus Christ!', zong Jim Reid bezwerend in slotsong 'Reverence'. Gisteravond toonde deze sjamaan dat het nog altijd erg de moeite was om hem te komen aanbidden aan het bruisend altaar van de rock.

The Jesus and Mary Chain.Beeld Alex Vanhee
The Jesus and Mary Chain.Beeld Alex Vanhee

Vermoeide Kaiser Chiefs missen spankracht **

Bij de Kaiser Chiefs verwacht je sprankel, spankracht en inzet. Maar die kwam er toch te weinig. Was de jarige klankman in slaap gevallen of heeft de groep zich deze zomer suf getoerd? Lokeren bleek voor de Britten uit Leeds al liefst het zevende concert in negen dagen, en dat liet zich voelen.

Natuurlijk, zanger Ricky Wilson toonde zich nog altijd een eeuwige spring-in-'t-veld, die graag ging balanceren op de basdrum. Maar zijn ogen en wankele stem verraadden vermoeidheid. De futloze frontman kreeg de massa aanvankelijk ook moeizaam op gang. Pas bij 'Everyday I Love You Less and Less' ging de Grote Kaai op zijn bevel meeklappen en -zingen.

Maar al snel stokte het wagonnetje opnieuw. 'Modern Way' liet op zich wachten door een onzinnig spelletje over wiens verjaardag het nu was, waarop toetsenist Peanut werd afgevaardigd om vooraan post te vatten en de maat aan te geven. Die maat vergat de groep helaas zelf tijdens een rommelig 'Na Na Na Na Naa' en - o ironie - 'Never Miss A Beat'.

Beeld Alex Vanhee

Gelukkig bracht 'Ruby' wel nog altijd het Lokerse feest, en aan het einde trok Kaiser Chiefs het gaspedaal open en bleek de geluidsbalans eindelijk gevonden. Na 'I Predict A Riot' volgde een potige cover van 'Pinball Wizard' (The Who), en er zat een mooie gelaagdheid in het fraaie 'Coming Home'.

Ricky Wilson zette tijdens de bisronde nog een laatste sprint in, maar die eindspurt kwam rijkelijk laat. Dit Kaiser Chiefs ging in Lokeren niet met de gouden medaille naar huis.

Kaiser Chiefs.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234