Donderdag 29/10/2020

Review

The Flaming Lips: kosmisch carnaval, fatalistisch feest *** 1/2

Beeld Alex Vanhee

Heeft-ie nu een baby vast? Is dat écht een alien? En komt dit flamboyante ruimteschip wel in vrede? In het Koninklijk Circus dolden The Flaming Lips zowel met je hoofd als je heupen. Alleen voor de mentale meltdown nadien, waarschuwden deze zotskappen niet.

The Flaming Lips mag je gerust beschouwen als de ouderdomsdekens van het festivalspektakel. Jarenlang buitelde Wayne Coyne als een hamster in een opblaasbare bal vooraleer Major Lazer datzelfde trucje dunnetjes zou herhalen. Tijdens de extravagante shows van de Flaming Lips draaien ook confettikanonnen en reuzenbalonnen al eeuwenlang overuren, terwijl dansende Teletubbies, buitenaardse wezens, gigantische knuffeldieren en psychedelische creaturen reeds op de loonlijst stonden voor Miley Cyrus en consorten zich in die gimmick zouden verdiepen.

Wat kunnen de Flaming Lips anno 2014 dan nog uit de kast halen om je te doen duizelen?

Eenvoudig: de spelregels veranderen.

Wayne Coyne toonde zich zaterdagavond nog steeds een dolenthousiaste ringmeester van een cirque du psychedelia, maar midweg ontspoorde zijn kosmische carnaval tot een donkere LSD-droom. Eén waarin machinale ritmes, krautrock en een dreigend decor de hoofdrol kaapten.

En terwijl het allemaal zo onschuldig was begonnen!

Reusachtige vlinders met een kroon, een huppelende alien en een breedlachs zonnetje mogen in het begin van de show opdraven, terwijl ze onbeholpen dansen rond Wayne Coyne. Hijzelf komt op in een vleesrood duikpak, waarmee de zanger het midden houdt tussen een superheld en een wandelend relikwie uit Körperwelten. "Elke keer wanneer we een serieuze song spelen, komen die drie dronken Belgen op ons podium," gromt hij gespeeld verontwaardigd naar het trio kleurrijke figuranten. "Het is een wonder dat onze hele show niet in duigen valt."

Om zich sowieso te garanderen van een vliegende start, trappen The Flaming Lips dan maar af met crowdpleasers als 'Do You Realize??' en 'She Don't Use Jelly'. Goed, de groep begint weliswaar een kwartier te laat aan haar set, en stond voordien voor de ogen van haar publiek nog doodleuk te soundchecken. Maar die schoonheidsfouten ben je dan op slag vergeten wanneer de heerlijk pesterige riff van 'She Don't Use Jelly' door de zaal klieft.

Wayne Coyne zingt nog steeds alsof hij in permanente ademnood verkeert, maar dat deert slechts af en toe. Bij momenten durft zijn stem zelfs al eens net zo onbeholpen over te slaan als bij een koorknaap na de eerste uitbraak van acné. Maar in 'Yoshimi Battles The Pink Robots, Pt. 1' verleent zijn weinig toonvaste stem die song net grotere emotionaliteit. Volgens Coyne zélf verandert de betekenis van het nummer ook wanneer het publiek meezingt. Om die reden moet de song opnieuw ingezet worden: onze publiekelijke karatekreet in het eerste couplet klinkt nét niet overtuigend genoeg volgens de frontman.

Maar na dat uitbundige zangkoor neemt de show een drastisch andere gedaante aan.

Wég is de joie de vivre en het euforische carnaval. De achterwand kleurt wit en zwart, en vormt blokken waarvan het middelste deel naar voren schuift. Het blijkt een verhoogd spreekgestoelte voor Coyne. Het decor hangt ook vol lichtsnoeren, als serpentines tijdens een uitbundig feestje. Maar feestelijk klinkt de weerbarstige krautrock van 'Look...The Sun Is Rising' allerminst. Een agressief lichtspel in blauw en rood onderstreept die dreiging.

Wayne Coyne, drie meter boven het publiek, oreert daarbij in een strak en glimmend kostuum. Met een babypop in zijn armen.
"Fear is all you hear," zingt hij.

Een naargeestig fatalisme sluipt zo in het spektakel met 'The W.A.N.D.' en 'Silver Trembling Hands'. Alleen bij 'Race For The Prize' mag het feest nog eens op gang trekken. Eén van de groepsleden vraagt om een fles whisky, terwijl Coyne als een dolleman trekt en sleurt aan zijn publiek: "C'mon motherfuckers, you gotta get into this!"

Opmerkelijk genoeg overtuigt de groep méér met haar show in meltdown-modus, waarbij de backdrop een lava van abstracte beelden spuwt. Het tweede deel van deze voorstelling zindert, ritselt en dwingt.

En kennelijk moet ze ook dienen als een catharsis: "You've got to get some of your screams out," instrueert Coyne zijn toehoorders. Die schreeuwtherapie gaat nadien over in ' A Spoonful Weighs a Ton' waarmee de set besluit: een slinkse slow, die lieflijk begint, maar dan de nek wordt omgewrongen door valse zang en een industriële break.

Aan het eind verschijnt "L O V E" in dikke gele letters tegen een zwarte achtergrond. Een robotstem blijft datzelfde woord als in een mantra herhalen.

Die liefde wordt evenwel pas tastbaar tijdens de bis. Terwijl de zaal zijn dak verliest, worden The Beatles met een pompeuze maar machtige cover van 'Lucy in the Sky With Diamonds' bedacht.

Eind oktober moet namelijk With A Little Help From My Fwends verschijnen. Een interpretatie van de Beatles-plaat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band door The Flaming Lips. Volgens het muziekblad Rolling Stone zou voormalig Disney-prinsesje Miley Cyrus en Moby onder meer te horen zijn in 'Lucy...'. Die song stelt het in het Circus zonder de hulp van één van beide Fwends. Maar hun aanwezigheid zou sowieso niet opgevallen zijn: een bombastisch aangezet refrein en spuwende confettikanonnen beperken het zicht en verhullen elke nuance.

Maar goed: is nuance niet zowat het lààtste wat je bij the Flaming Lips mag verwachten?

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234