Maandag 14/06/2021

The Civil Wars - 'Barton Hollow' ****

Joy Williams en John Paul White van The Civil Wars brengen met het album 'Barton Hollow' een juweeltje uit. Beeld UNKNOWN
Joy Williams en John Paul White van The Civil Wars brengen met het album 'Barton Hollow' een juweeltje uit.Beeld UNKNOWN

The Civil Wars is een fenomeen in de VS. Het duo won onlangs twee Grammy's: beste folkplaat en beste country-act.

Adele noemt hen de beste liveband die ze ooit gezien heeft, en ook in Europa wordt er veel verwacht van Joy Williams en John Paul White. Met een jaar vertraging komt 'Barton Hollow' nu bij ons uit en het moet gezegd: het is een juweel van een plaat.

De twee singer-songwriters uit Nashville - geen koppel - trokken voor het eerst de aandacht toen één van hun nummers, 'Poison & Wine', prominent gebruikt werd in een aflevering van Grey's Anatomy. Dat was twee jaar geleden, en inmiddels is er een eerste volwaardige plaat die aan de overkant van de oceaan al bijna een half miljoen keer van eigenaar is gewisseld. Opmerkelijk, want The Civil Wars grossiert in understatement, en zweert bij begeesterende, spartaans uitgevoerde Americana. Zelfs de hoesfoto, in stemmig zwart-wit en zonder tekst (zelfs geen groepsnaam), is bewust sober gehouden. Zij draagt een zwarte jurk, hij een donker pak met das. Het beeld past perfect bij de ouderwetse folk waar Williams en White in handelen. Ouderwets, maar niet saai.

Het duo bewandelt de fragiele grens tussen de sensuele zuchtmuziek van Mazzy Star en de uitgepuurde schoonheid van Low. Het merendeel van de nummers doet zijn voordeel met de ingenieuze manier waarop beide stemmen met elkaar versmelten. De bezwerende, opzwepende titelsong is eigenlijk het enige moment waarop de ingetogen stemming even gebroken wordt. Maar het nummer klinkt zo goed dat je daar niet rouwig om kan zijn. Onmiddellijk nadien klopt het instrumentale 'The Violet Hour' aan als een sierlijk moment van bezinning: sobere piano, een paar plukken akoestische gitaar, en een cello die zachtjes in een hoekje staat te treuren. Zolang het een ander overkomt is tristesse zoveel mooier dan geluk.

'Girl With The Red Balloon' en 'Falling' houden dezelfde stemming aan, maar ook daar zingen White en Williams weer mooi tegen elkaar op. Zonder poespas, zonder muzikale kunstgrepen. Maar alles wat je hoort heeft een functie, alles wat overblijft is de essentie. Op de hele plaat is nauwelijks percussie te horen. Het duurt een paar beluisteringen voor je dat in de gaten hebt, dus missen doe je het niet.

De Europese uitgave bevat een handvol extra's die te goed zijn om links te laten liggen. Neem de bluesy akoestische versie van Michael Jackson's 'Billie Jean': zo vertrouwd, maar toch slagen ze erin om je toch weer de oren te doen spitsen. En 'I Want You Back', ook al uit het repertoire van Jackson, klinkt ook, ontdaan van spetterende discobeat, speels en lichtvoetig. Het van Leonard Cohen geleende 'Dance Me To The End Of Love' had daarentegen een eigen nummer kunnen zijn. Het sluit zowel qua toon als inhoud perfect aan bij wat The Civil Wars zelf in de aanbieding hebben. Lang geleden dat een Amerikaanse rootsplaat nog zo puur, zo sober en, vooral, zo ontroerend mooi heeft geklonken. Prachtplaat.

Op 27 maart staat The Civil Wars in de AB Club.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234