Woensdag 15/07/2020

The Bronx

The Bronx deed Pukkelpop graag geloven dat ze konden vliegen. Dan toch zeker frontman Matt Caughthran, die bij aanvang meteen de massa in dook als een gorilla in een porseleinenkast. Nu ja, zo dik bezaaid stond het publiek niet. The Bronx waren pal tegenover NIN geprogrammeerd en de hardcoreveteranen uit Los Angeles moesten het met een halfvolle tent stellen.

Wie de weg naar deze uithoek toch gevonden had donderdagavond zag een uitstekende liveband. De vijf zijn lang op tour geweest met The Hives, en weten sindsdien nog beter hoe je een publiek bespeelt. Door 'Too Many Devils' op te dragen aan satan zelve en iedereen voortdurend op te zwepen, ging het adrenalinepeil steeds hoger. Caughthran zong treiterig een stukje 'Hello' van Lionel Richie, en dook daarna opnieuw de massa in om de laatste twijfelaars te overtuigen. Een uitstekend 'Youth Wasted' en 'Ribcage', opgedragen aan Nine Inch Nails en andere goeie muziek, klaarden de klus. De zanger applaudisseerde als afscheid voor het publiek. Het respect op Pukkelpop was wederzijds.

CHUCK RAGAN

Club - 13.05 uur

Singer-songwriter Chuck Ragan gaat richting veertig toe en timmert na een verleden bij punkrockers Hot Water Music nu volop aan de eigen weg. De Amerikaan behoort tot de stal van The Gaslight Anthem, waar hij regelmatig mee tourt. In Hasselt stond de kleine frontman vrijdagmiddag met akoestische gitaar en doorrookte stem voor een zomers zonnig publiek.

Bedoeling was om de folky feestsfeer van The Pogues te recreëren, maar hun geluidsman zat duidelijk nog te dagdromen. De bas bonkte te luid, je hoorde de dobro nauwelijks, en de drums klonken ellendig dof. Ragan zat nochtans vol enthousiasme, vertelde dat zijn band komende maand de studio in gaat en speelde het gloednieuwe 'Bedroll Lullaby' al met overtuiging. Net toen je dacht dat deze trein eindelijk vertrokken was, begonnen de gitaren tijdens 'Rotterdam' te feedbacken. Ragan kreeg met een knap gezongen 'The Grove' alsnog wat beweging in de Club-tent, maar dat kwam te laat. Drie minuten later was zijn concert alweer voorbij.

THE BLACK HEART REBELLION

Wablief?! - 16.40 uur

Wie de bonkende beats van Major Lazer op het hoofdpodium probeerde te ontvluchten en op zoek was naar ronkende gitaren, vond zijn gading bij The Black Heart Rebellion. De Gentse groep heeft met Har Nevo een boeiende tweede plaat uit, en bracht post-indierock als was het een drietrapsraket. Brokjes muziek borrelden langzaam op als lava, tot de sonische vulkaan met alle geweld uitbarstte. De vuurrode spots en zoeklichten op het podium maakten de sfeer nog meer apart.

In de volledig gesloten Wablief?!-tent smolt het publiek intussen ook letterlijk van de hitte. Wie desondanks bleef, zag een hechte groep, die haar songs telkens opbouwde en weer afbrak, om er dan opnieuw voluit voor te gaan. De intro's maakten je ietwat onbehaaglijk, maar in zijn meest euforische en bombastische momenten klonk dit zestal als een machtige vuist. TBHR speelde dicht op elkaar, technisch strak en met kunde. Het beluisteren meer dan waard.

SKUNK ANANSIE

Main Stage - 20.05 uur

Door het afzeggen van Neil Young schoof Skunk Anansie twee plekken hoger op de affiche. De grootste hitte was dan achter de rug, en dat gaf het publiek voluit de kans om verse energie te tanken. Het viertal speelde bijzonder strak en knalde er meteen tegenaan, met een rockend 'The Skank Heads (Get Off Me)'.

Frontvrouw Skin, in een strak gouden glitterpak, bleek bovendien een karton sportdrankjes op te hebben. Ze bestormde de massa tot drie keer toe. Een eerste maal ging ze crowdsurfen tijdens 'I Believe in You', om bij 'Weak As I Am' over een zee van handen te balanceren.

Dat de Britse band hier opnieuw stond, was sowieso speciaal. Twee jaar geleden moest Skunk Anansie zijn concert op dezelfde Main Stage gedwongen stoppen toen de noodlottige storm uitbrak. Een moment dat voor eeuwig in de herinnering van Pukkelpop gebrand staat. Skin sprak kort over die trieste dag, en vroeg de massa "om twintig seconden herrie te maken" voor de slachtoffers. Zo slaagde ze erin de sfeer toch zomers, vurig en opgewekt te houden. Zoals goeie rock behoort te zijn. Pukkelpop had zich in 2011 'Weak' gevoeld, maar staat er nu weer. Net als deze groep. De zangeres sloot af met een laatste bezoekje aan het publiek tijdens 'Little Baby Swastika'. Skin rolde over duizenden hoofden terug naar het podium en nam afscheid met een hemelsbrede glimlach.

JOHNNY BORRELL & ZAZOU

Marquee - 20.30 uur

Wat een contrast met Johnny Borrell & Zazou. De Britse frontman zingt nog steeds alsof de wereld van hem is, maar stond voor een akelig lege Marquee. Er zit al langer een haar in de boter bij Razorlight, waardoor de krullenbol nu op zijn dooie eentje de muziekwereld verkent. Zijn solodebuut Borrell 1 is een heuse sof en raakte nergens in de hitlijsten. Johnny Borrell had een indiaan bij op barpiano, alsook een streepje sax en een gek op tamboerijn. Maar ook die konden hem niet redden. Hasselt liet deze zanger massaal links liggen. Een nieuwe herbronning dringt zich op.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234