Donderdag 15/04/2021

Concertverslag

The Arcs in de AB: Softporno voor de ziel

Black Keys-frontman Dan Auerbach maakt met The Arcs een muzikaal zijsprongetje. Beeld Alex Vanhee
Black Keys-frontman Dan Auerbach maakt met The Arcs een muzikaal zijsprongetje.Beeld Alex Vanhee

Jonge debutanten, levende legendes, hippe vogels, de occasionele eminence grise: In de Ancienne Belgique is het dagelijkse kost. Maar een superster die doorgaans het Sportpaleis uitverkoopt en nu beslist om even klein en intiem te gaan, dat is zelfs in de drukst geboekte concertzaal van België geen alledaagse gebeurtenis. Maandagavond stelde Dan Auerbach - frontman van de immens populaire Black Keys- er zijn andere bandje voor.

Je kan van Auerbach veel beweren, maar werkschuw tuig is hij niet. Naast zijn voltijdse job als zanger, gitarist, songschrijver en frontman van The Black Keys, heeft de zesendertigjarige Amerikaan uit Akron, Ohio, de handen vol als producer voor onder meer Dr. John, Valerie June en tientallen andere grote en kleine namen.

Maar tussendoor heeft Auerbach toch nog de tijd gevonden om een nieuwe band op te richten. Yours, Dreamily zou in eerste instantie een soloplaat worden, maar uiteindelijk bleek het toch een stuk geestiger met een handjevol vrienden erbij. En zo werd The Arcs een échte groep. Iedereen schreef mee aan de songs, de bandleden bleken niet met handen en voeten aan één instrument gebonden, én de studiosessies bleken zo productief dat er eigenlijk al een tweede plaat kant en klaar op een releasedatum zit te wachten.

Psychedelische visuals

Het geluid van Auerbach z'n nieuwe bandje is een stuk rijker dan de platen die hij tot nog toe met The Black Keys heeft uitgebracht, en de zanger houdt bij hoog en laag vol dat The Arcs niet zomaar een hobbyproject is. Dat hij momenteel met de groep door Europa trekt, én tegen volgende zomer ook festivals op de planning heeft staan, lijkt die stelling te bevestigen.

Het moet gezegd: The Arcs heeft intussen een vliegende start genomen. Yours, Dreamily werd onlangs met superlatieven overladen, en het eerste Belgische concert bracht de groep maandagavond meteen naar een goed gevulde Ancienne Belgique. Daar bleek The Arcs uitgegroeid tot een achtkoppig gezelschap, inclusief drie achtergrondzangeressen die eerder op de avond als Mariachi Flor De Toloache ook al het voorprogramma hadden verzorgd. Die dames boden onmiskenbaar een meerwaarde, al werden ook zij vrijwel de hele set overstemd door Nick Movshon, wiens bas zodanig prominent op de voorgrond werd gemixt dat de rest van de band - Auerbach inbegrepen - regelmatig naar de achtergrond zonk.

Flink vervelend, want zo slaagden The Arcs er nooit écht in om de belofte van die uitstekende debuutplaat helemaal in te lossen. De wel héél psychedelische visuals - je moest wellicht een pilletje genomen hebben om er ten volle van te kunnen genieten- hielpen ook niet echt. En waar het op plaat niet stoort dat de meeste songs in mid-tempo worden gepresenteerd, had je live toch vaak het steek-nu-toch-eens-een-tandje-bij-gevoel.

Dan Auerbach. Beeld Alex Vanhee
Dan Auerbach.Beeld Alex Vanhee
Auerbach en zijn drie zangeressen verdwenen wat naar de achtergrond door de te prominent afgestelde bas. Beeld Alex Vanhee
Auerbach en zijn drie zangeressen verdwenen wat naar de achtergrond door de te prominent afgestelde bas.Beeld Alex Vanhee

Gemiste kans

Zeker de eerste helft van de set weigerde hardnekkig uit de startblokken te schieten. 'Pistol Made Of Bones' deed wat denken aan een geweer waar de klerk van dienst geen munitie in had gestopt, en ook 'Nature's Child' was niet van die aard dat er veel kindervreugde in te herkennen viel. Meer nog: dat nummer leek door de overdadige keyboards nog het meest op de soundtrack van de eerste Emanuelle-films. Softporno voor de ziel. Al bleef het hart zelf onberoerd.

Pas op: er werd competent gespeeld; maar te vaak kabbelden de songs op hetzelfde halfslachtige tempo richting finish. Zeker: de dames op de achtergrond zorgden met behulp van blazers en violen voor wat extra klankkleur, en dat was fijn. De combinatie van een drummer, een percussionist én een warm Roland-orgel zorgde ook voor de occasionele instrumentale opsteker. Maar toch: dit waren geen momenten waarvan je voelde dat je ze volgend jaar deze tijd nog zou herinneren.

Dat de combinatie van psychedelica, blues en soul wel degelijk kon werken bleek in het laatste half uur. 'Chains of Love' werkte zo aanstekelijk dat het publiek ongevraagd inviel, en 'Outta My Mind' was een stevige rocker zonder dat The Arcs zich meteen aan AC/DC-cliché's bezondigden.

Dergelijke passages hadden wat talrijker mogen zijn. Niet dat ik er hier voor wil pleiten dat ze - pakweg - 'Lonely Boy' van The Black Keys in de set zouden opnemen, maar een song van dat kaliber had de set zeer zeker naar een hoger niveau getild. Nu bleef The Arcs iets te vaak op het 'net niet niveau' hangen, terwijl je op basis van de plaat wel wist dat er méér in zat. Dat noemen we: een gemiste kans.

Bekijk hier de volledige fotoreeks van het concert.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234