Zaterdag 31/10/2020

Recensie

The Afghan Whigs schroeven het volume op in een uitverkochte Cactus Club

Beeld Alex Vanhee

Nog voor het optreden begon was de spanning te snijden. The Afghan Whigs -vorig jaar nog goed voor een nu al legendarisch optreden als topact op het Cactus Festival- streek vrijdagavond opnieuw neer in Brugge voor een optreden in de Magdalenazaal. De kaartjes waren in recordtijd de deur uit, en de uren ervoor werd er door late beslissers nog druk gespeurd naar overgebleven tickets op sociale media.

Laat ons beginnen met een paar afspraken: The Afghan Whigs, uit Cincinnati, Ohio, behoort tot de beste rockgroepen die de jaren negentig hebben voortgebracht. Niet alleen omdat ze met Black Love en het onlangs heruitgebrachte Gentlemen een paar onverwoestbare classics hebben opgenomen, maar meer nog omdat hun concerten destijds haast létterlijk een kwestie van leven en dood waren.

Frontman Greg Dulli ging avond na avond tot het uiterste, en dreef op een zodanig intense manier zijn duivels uit dat hij er op de duur haast létterlijk onderdoor ging. Maar ook puur muzikaal ontwikkelden The Afghan Whigs een geluid dat even uniek als herkenbaar was. De kruisbestuiving tussen funk, soul en furieuze gitaarrock ging tot op het bot, en ook al brak de band nooit op dezelfde manier tot de mainstream door als generatiegenoten Nirvana, Smashing Pumpkins en Soundgarden, toch groeiden 'Debonair', 'What Jail Is Like' en 'Something Hot' uit tot indie-classics, en bleven de platen ook na de onvermijdelijke split in 2001 nieuwe generaties bereiken.

Nadien werd Dulli aanvoerder van The Twilight Singers, en startte hij met Mark Lanegan The Gutter Twins op. Goeie bands met knappe platen, al slaagden ze er nooit in de impact van Afghan Whigs te evenaren. Maar kijk: sinds 2013 bestaat de groep weer, en vorig jaar verscheen met Do The Beast zelfs een sterke nieuwe cd. Van de oorspronkelijke bezetting blijven vandaag alleen Greg Dulli en bassist John Curley over, maar de spirit van The Afghan Whigs is onaangetast. Dat zag je ook in Brugge, waar je meteen voelde dat er niet alleen herinneringen aan vroeger zouden worden opgehaald. De band had sowieso geen nieuw werk te promoten - dat was tijdens de passages in het Koninklijk Circus, op Pukkelpop en Cactus al gebeurd.

Bijgevolg werd het een vrije wandeling door het repertoire, aangevuld met flarden uit songs van onder meer Bobby Womack, Fleetwood Mac en Jeff Buckley. Opener 'Parked Outside' zette prompt de krachtlijnen uit. De intro -gedomineerd door een electronische vioolsolo-zette het publiek nog even op het verkeerde been, maar meteen daarna werd er met behulp van drie (!) electrische gitaren een massieve wall of sound opgetrokken waar met geen stormram doorheen viel te beuken.

Beeld Alex Vanhee

Frontman Greg Dulli, 49 nu, maar strakker, scherper en fitter dan in de glorieperiode van de band, was weliswaar uitstekend geluimd, al wilde dat niet zeggen dat je 't nu plots in je hoofd zou halen om hem stiekem wat te jennen. Hij manifesteerde zich nadrukkelijk als de baas van de bende, maar het spelplezier spatte van het podium. Dulli schreeuwde zijn stembanden aan flarden, kneep de hoekigste riffs uit z'n gitaar, en hield zijn Afghaanse Windhonden strak aan de leiband.

Zeker in het begon van de set werd bovendien een tempo aangehouden waar geen ruimte was voor adempauzes. 'Matamoros', The Lottery' en het het wervelende 'Somethin' Hot' dienden zich aan als uppercuts die je elk besef van plaats en tijd ontnamen. 'Debonair' - een song met een intro als een opstijgend vliegtuig - klonk nadien al even verpletterend: gloeiende gitaren, drums die zich als een naald door je trommelvliezen boorden, en Dulli draaide zijn ziel zodanig binnenstebuiten dat je bij wijze van spreken zijn wasinstructies kon lezen. Gelukkig was de sfeer tussendoor iets luchtiger. De zanger haalde herinneringen op aan eerdere concerten in Gent en Antwerpen, probeerde het publiek wijs te maken dat ze vorige zomer helemaal naakt op het podium van Cactus stonden, en kreeg het aan de stok met een vrouw op de eerste rij die een foto probeerde te maken. Let's Play Some Crazy Horse, riep de zanger de band toe tijdens 'Algiers' en inderdaad: het duurde geen seconde voor de geest van Neil Young door de noten spookte.

Beeld Alex Vanhee

Voor 'It Kills', één van de zeldzame rustpunten in de energieke set, verhuisde Dulli even naar de piano, maar voor setsluiter 'Lost In The Wood' werden de snaren weer op de strakste stand aangespannen. Een hoogtepunt, net zoals het anderhalf uur dat eraan vooraf ging eigenlijk één groot hoogtepunt was. De bisronde bleef traditiegetrouw beknopt, al kon je moeilijk beweren dat de band er zich gemakkelijk vanaf maakte. 'Faded' ging alleszins door merg, been en zoals alle andere onderdelen waar je als mens een minimum aan gevoel in hebt.
Wie gewoon gekomen uit nostalgie een kaartje had gekocht, kreeg veel méér dan dat. Want laat ons wel wezen: ook in 2015 behoren The Afghan Whigs nog steeds tot de meest opwindende bands die je op een podium kan zien.

Vanavond treden The Afghan Whigs op in het Koninklijk Circus te Brussel. Dat concert is uitverkocht.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234