Donderdag 13/05/2021

Thanks

De Pelgrims herhaalden hun Thanksgiving maar één keer. Daarna was het over met de verbroedering tussen hen en de indianen

Het is weer een oogverblindend mooie dag in de Sonora-woestijn, hier in Arizona. Het waait wel hard maar in de zon op het terras was het vanochtend warm genoeg om geen trui aan te moeten trekken. Het is nu één uur 's middags. In de combinatie eet- en zitkamer - eerder een zaal dan een kamer - brandt een grote artificiële haard. We zijn net aan tafel gegaan. Het is de vierde donderdag van november en in Amerika betekent dat Thanksgiving, het traditionele kalkoenfeest. "Ik stel voor dat we aan tafel gaan", zegt de gastvrouw, "intussen kan iedereen om beurten vertellen waarvoor hij zich op deze Thanksgiving dankbaar voelt."

Een van de kinderen zegt: "Hou het kort." Verstandig advies want we zitten met z'n zestienen aan tafel. Evan, de jongste van de negen kinderen, zegt: "Ik ben dankbaar dat onze honden weer thuis zijn." De twee beesten zijn net terug van twee weken kennelvakantie. Als het mijn beurt is, dank ik het gezin voor zijn gastvrijheid. "Ik heb Thanksgiving al op zeer verschillende plaatsen meegemaakt", zeg ik, "maar dankzij u proef ik nu van een heel ander stukje Amerika dat ik nog niet kende." Mijn dankwoord dekt een brede lading. Dankzij mijn gastheer en -vrouw heb ik een stuk formidabele natuur van Arizona leren kennen op een manier - per privé-vliegtuig, helikopter en boot - die ik me op mijn eentje nooit had kunnen veroorloven. Dankzij hen heb ik een week kunnen meedraaien in een gezin van diepgelovige Christian Scientists', die onder meer geloven dat de kracht van het gebed dokters en pillen overbodig maakt (in hun badkamer staat geen medicijnkastje en hun negen kinderen - op één na, die twee keer een been heeft gebroken - hebben nog nooit een dokter van dichtbij gezien). En dankzij hen kon ik eens van nabij observeren hoe rijke, patriottische, conservatieve, godvrezende Amerikanen zoals zij en hun vrienden leven en denken. Mijn gastheer en -vrouw hebben uiterst veel om dankbaar voor te zijn. Dat zeggen ze ook. Idem voor hun twee vrienden en geloofsgenoten die rechts van mij zitten.

Voor hij hier in de streek van het goede leven kwam genieten, reisde mijn tafelbuur de hele wereld af als manager van een multinational. Zijn vrouw was een Broadway-actrice. Net als mijn gastgezin wonen ze in een villa in Scottsdale, een voorstad van Phoenix en een van de rijkste gemeenten van Amerika. Het hoofdartikel in de The Scottsdale Republic van vandaag verwoordt waarschijnlijk de gevoelens van veel Scottsdalers: "Laat ons op deze Thanksgiving dankbaar zijn voor voor onze adembenemende Mc Dowell Mountains", schrijft de krant, "voor onze luxehotels en resorts die aan de top staan, onze fantastische restaurants, onze elegante uitgaansgelegenheden, onze chique winkelmekka's, onze uitstekende scholen, onze kunstgalerijen..."

Ik vind Thanksgiving de vreemdste feestdag van het jaar. Het feest - tot en met het traditionele menu van gevulde kalkoen, aardappelpuree, veenbessen en pompoentaart - is een uitvinding van de hoofdredactrice van een negentiende-eeuws damesblad. De dame voerde eindeloos campagne, compleet met een lawine van brieven naar het Witte Huis, om een nationale dag van dank in te voeren die het begin van het officiële kerstkoopseizoen moest inluiden. Morgen, de dag na Thanksgiving, is de drukste winkeldag van het jaar. Veel winkels gaan extra vroeg open, sommige al om vijf uur. De dochters van mijn gastfamilie plannen om morgenvroeg al om zeven uur op pad te gaan. De winkels geven korting aan wie voor tien uur opdaagt. Er staat veel op het spel. De dag na Thanksgiving wordt in winkelkringen 'Black Friday' genoemd omdat men hoopt dat op die dag de verkoopsresultaten van rood in zwart zullen veranderen.

De meeste Amerikaantjes horen op school een heel ander verhaal over Thanksgiving. In 1620 landden de 'Pelgrims', een groep Engelse puriteinen, in Massachusetts. Zij waren de eerste kolonisten in het noordoosten, de streek die later New England werd genoemd. Ze zouden hun eerste winter niet overleefd hebben zonder de hulp van de Wampanoag- en Pequamid-indianen, die de uitgehongerde kolonisten maïs gaven en hen toonden waar te vissen. Later gaven ze hen zaad en leerden ze hen hun landbouwtechnieken. Om hun eerste oogst te vieren gaven de Pelgrims in 1621 een groot feest. Het is dat banket dat officieel herdacht wordt op Thanksgiving en dat door schoolkinderen verkleed in kolonisten en indianen jaarlijks wordt uitgebeeld in aandoenlijke toneelstukjes. Het feest had een hoge symbolische waarde. Europeanen en indianen zaten samen aan tafel, deelden de oogst. Een nieuwe, multiculturele wereld, Amerika genaamd, was geboren. Wat er aan de scholieren zelden wordt bijverteld is dat de Pelgrims het feest slechts één keer herhaalden. Daarna was het over met de verbroedering. Enkele decennia later waren de indianenstammen die de Pelgrims hadden verwelkomd uitgeroeid. Sindsdien werden de overige indianenstammen opgesloten in reservaten. Hier in Arizona en in buurstaat New Mexico - niet toevallig twee onvruchtbare woestijnstaten - bevinden zich de grootste indianenreservaten van het land. Volgende week neem ik u mee naar een van hen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234