Zondag 17/10/2021

Terzijde: wat u anders nooit te lezen krijgt over Axelle Red

Je zou het een van de ongeschreven regels in de muziekindustrie kunnen noemen: die reflex om de realiteit altijd dat tikje mooier voor te stellen dan ze werkelijk is. Daar heeft iedereen zijn eigen redenen voor. Omdat het een fijne wereld blijft om in te vertoeven, bijvoorbeeld. En omdat popmuziek tot het handvol sectoren behoort dat mensen aan het dromen zet. Waar mythes gemaakt en imago’s hoog gehouden worden. Het is een wereld die helden nodig heeft. Rolmodellen ook. En dus zien artiesten - mensen zoals u en ik - er in het echt altijd minder goed uit dan op hun gemanipuleerde promotiefoto’s, en blijken de meesten zonder het laagje make-up waarmee ze op het podium staan al bij al vrij doordeweekse figuren.

Ook journalisten, mezelf incluis, werken mee aan die mythevorming. Niet alleen omdat we zowat de enige menselijke soort zijn die kinderlijk enthousiast kunnen worden over een liedje van drie minuten, maar omdat we dat op de koop toe ook een uitstekende aanleiding vinden voor een gesprek. We zorgen ervoor dat muzikanten - hoe klein of groot ze ook zijn - in interviews altijd vlotter, grappiger, gevatter en welbespraakter overkomen dan in werkelijkheid. Op papier is elke gedachte coherent, houden de meeste redeneringen steek, en struikelt nooit iemand over zijn woorden. Als we een artiest innig verstrengeld uit een restaurant zien komen met een vrouw die overduidelijk niet de zijne is, kijken we discreet even de andere kant op. Ook wanneer die een week later in een vraaggesprek met geveinsd enthousiasme vertelt over het geluk dat vrouw en kind hem hebben bijgebracht.

Omdat een ongeluk nooit alleen komt, hebben vrijwel alle artiesten die iets voorstellen een manager. Die behartigt niet alleen de zakelijke belangen, maar fungeert - zoals het uitkomt - ook als buffer en als bullebak, zodat de artiest zelf in alle omstandigheden het zorgvuldig opgebouwde imago van sympathieke peer hoog kan houden. In het geval van Axelle Red is dat Filip Vanes, toevallig ook haar echtgenoot. Dat Vanes een wezenlijk aandeel heeft in het succesverhaal van zijn vrouw staat niet ter discussie. Maar zijn talent als brulboei met aanleg voor intimidatie is eveneens zonder voorgaande.

Zelf heb ik inmiddels een tiental interviews met Axelle Red afgenomen. In het begin heel hartelijke zelfs. Ik zal niet ontkennen dat ik destijds bijzonder gecharmeerd was door de spontane, informele toon waarop de zangeres met journalisten omging. Tot ik het - ik heb het even opgezocht, het was in 2004 - in mijn hoofd haalde om tijdens een concertrecensie aan te stippen dat Axelle Red vals zong. Echt vals. Zoals in: naast de toon. En ik mijnheer Vanes de dag nadien aan de telefoon had. Want kritiek op Axelle, dat kon niet. Dat mocht niet. Ik bespaar u de details van de scheldtirade die erop volgde, maar laat ons voor het gemak aannemen dat ik sindsdien moeiteloos aan de behoefte kan weerstaan om haar concerten te verslaan. Ook al omdat het leven sowieso te kort is.

Er bestaat op de muziekredactie sindsdien een beurtrol voor het recenseren van haar optredens. Wie aan het kortste eind trekt, gaat. En dus heeft zowat iedereen intussen de eer en het genoegen gehad om met eigen oren vast te stellen dat een live-concert van Axelle de laatste jaren niet je dat is, al helemaal niet wanneer je er nadien keer op keer een gratis scheldtirade langs de telefoon bovenop krijgt.

De plooien werden toen, dankzij veel pendeldiplomatie van de platenfirma, gladgestreken op het moment dat mevrouw Vanes zelf weer een nieuwe cd te verkopen had. Interviews in kranten en tijdschriften zijn gratis reclame. Maar de broze vrede hield niet lang stand, met name tot het volgende concertverslag, door weer een andere collega. Dit keer volgde niet één, maar twee scheldtelefoons. Waarin (net niet met zoveel woorden) het ontslag van de recensent van dienst werd geëist. Die laatste tirade dateert van 6 mei 2009, op een moment dat ik op weg was naar de première van de Depeche Mode-tournee. Sindsdien is de zanger van die groep, Dave Gahan, bijna dood geweest, werd er een nieuwe tournee gepland én afgewerkt, volgden er een reeks festivaloptredens, is er een grote cd-box én een dubbele-dvd verschenen. Het leven is, kortom, verder gegaan.

Vóór het interview dat u hiernaast kunt lezen plaatsvond, werd niettemin opnieuw gezeurd over datzelfde artikel van inmiddels, jawel, twee jaar geleden. Dat ik dus niet geschreven had. En wond Axelle er geen doekjes om dat ze, in tegenstelling tot de afspraak, helemaal geen zin had in een interview in haar donkere kleedkamer, maar liever op een terrasje was gaan zitten niksen. Iets waar ik me overigens helemaal in kon vinden, ook al had ze me - excuses overbodig, uiteraard - net een half uur laten wachten. En zodra de recorder werd afgezet - de promotalk achter de rug - begon het weer opnieuw. Dit keer door Vanes, die het nogmaals over een gebrek aan empathie had op basis van een stuk waarin ik - misschien was u het inmiddels al vergeten - geen enkel aandeel had.

Ook dat is dus een facet van die geweldige muziekindustrie waaraan ik al meer dan twintig jaar zo verslingerd ben. Doorgaans zijn dit soort incidenten van voorbijgaande aard, en worden ze met de mantel der liefde bedekt. Alleen: niet deze keer. En u hebt recht op de waarheid. U mag dus ook weten dat de manager via een mail aan de hoofdredacteur van De Morgen nog geprobeerd heeft druk te zetten op ondergetekende om de publicatie van dit stuk te voorkomen. Het staat er nu toch in. Maar zoals gevraagd: met een lichte toets geschreven. Axelle Red heeft tenslotte ook een lichtvoetige plaat gemaakt.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234