Zondag 20/06/2021

Terugtellen

Geen zomerbui die in het hoofd zo blijft hangen als die in augustus. Hoe die bui van tussen de tramspleten zijn zuurstof vindt om aan te wassen tot jagend onweer. Augustus, beloftevol in zijn krachtige stormweer, hete jachttaferelen. Vanonder het bushokje met typisch oranje licht houden we ons schuil.

Zwangere vrouw met een dreumes op de arm, beentjes in geblokte slaapzak. Een oude neger zoals die alleen in sitcoms verschijnt: beetje knorrige wenkbrauwen, zeegroene ogen, en volop aan de pruimtabak. En verder een stel van gemengd allooi, waar ik mezelf bij reken. We houden onszelf van onder de capuchons in de gaten, hoe we roken, talen, kauwen, muziek luisteren. Zoveel mensen, geen een gelijk.

Amper vijf minuten voor de tram arriveert, schiet de vrouw ervandoor. De regen wakkert aan. "He", roept de oude man. "Waar ga je nou naartoe?" Er komt geen antwoord. Hij spuwt een fluim, rent een metertje of tien het onweer in, grommelt dat ze zich de wereld nog van onder de voeten gaat laten scheren, heeft geen adem meer, dat zij daar veel te mooi voor is, voor de wereld, hapt opnieuw naar adem, keert terug naar zijn plaats, haalt zijn schouders op, en rolt opnieuw een fluim.

De tram komt, we zitten schouder tegen schouder, en ik praat tegen mijn schoenen. "Dat hij dat toch maar mooi heeft gezegd", zeg ik. Wat later stopt de tram aan Sint-Vincentius, halte voor wekelijkse chemo.

Niet elke beeldvorming blijft zonder gevolgen. Een gewone röntgenfoto, ja, zo een bij de huisarts in je blootje. Maar na een tijd begint zelfs dat te zweten onder de oksel. Iedereen weet namelijk dat het echtpaar Curie zich schielijk een gat in het lijf gebrand heeft. En dan PET-scans, daar ga je maar beter van lopen. Opmerkelijk verschil: mijn huisdokter draagt een bifocaal brilletje. Mijn nucleaire dokter een dubbelmontuur koeltorens op zijn neus.

Je voelt het onweer komen zoals in mei: forte in de belofte, allerminst een sof in de uitvoering. De PET-scan toont uitzaaiingen in heel het lichaam. Wat als slokdarmknoop begon, zacht sudderend richting hersenen is gegaan, verschuilt zich nu in een rib, loopt in twee knopen de borstkas uit en kent een knelpunt achter het borstbeen. "Wat nu", vraag ik mijn oncoloog, die als een puppy kan kijken. "Dosis verhogen", zegt hij. Maar mijn lichaam verdraagt geen hoge dosis meer. Afbouwen dus. Dus.

Tijdens Jazz Middelheim vraag ik me af wat dat betekent. Terug naar af. Ofwel zonder startgeld, berooid de route af. Ofwel met een premie: geld voor pijnstillers en kwaliteit. Ik denk opnieuw aan de oude man en zijn tram: dat we allen te mooi zijn om onze voeten te laten schaven. Maar voor die wereld met zoveel melancholica bespeeld, daarvoor weet ik het nog niet.

En morgen Palliatieve Zorgen. Terugtellen richting einde. Een nieuwe wereld waarin je aftelt. Waar te beginnen. Van één maand tot zolang de liefde duurt. Al kan die de eeuwigheid aan.

Roel Verniers

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234