Donderdag 23/01/2020

Terug naar de magische SIXTIES

Hoe sexy waren de sixties? Dat toont het V&A-museum in Londen, met een expo over de magie van dit revolutionaire tijdsgewricht. Ga mee op een psychedelische trip langs de mode en muziek die de wereld probeerden te herscheppen.

Vertrouw jij iemand boven dertig? In de sixties was het antwoord vaker nee dan ja. Een jonge, opstandige generatie zette zich luidkeels af tegen het establishment. Die stem kon je niet langer negeren: in de Verenigde Staten was de helft van de bevolking jonger dan 25 in 1966, en ook in Londen broeide het. Naoorlogse borelingen waren er onrustige tieners geworden. Zij wilden breken met de grauwheid van de vorige generatie en gaven de aanzet tot een tegencultuur die tot op vandaag tastbaar blijft.

Voor een rebelse retrospectieve in het Londense Victoria & Albert Museum hesen we ons in olifantenpijpen, likten we wat acid met een eenhoorn, en trokken we op een drafje doorheen deze golden sixties, van swinging London over de Californische communes tot de rijzende ster van Silicon Valley. De eerste gedachte die door ons hoofd suisde? Net als de tieners destijds, geloof je dat the sky the limit is. Je belandt in een commune van melk en honing, waar niemand denkt aan morgen, maar wél gelooft dat de mogelijkheden eindeloos zijn.

"Als ik niet dansen kan, is het niet mijn revolutie." De woorden van de Amerikaanse anarchiste Emma Goldman spelen ook voortdurend door je hoofd terwijl je rondwaart in de V&A. Muziek voert dan ook de boventoon. De curatoren haalden meer dan tweehonderd vinylplaten uit de legendarische verzameling van de al even legendarische dj John Peel, die hier aan muren hangen en in bakken rondslingeren.

Woodstock

Verder passeer je een ridicuul strakke jumpsuit van Mick Jagger en de kleurrijke, satijnen uniformen die The Beatles droegen op de hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Een andere publiekstrekker is de verweerde gitaar van Jimi Hendrix, en een zaal waarin Woodstock zowaar terug tot leven komt tegen de wanden.

Ook heel wat authentieke kladteksten van sixtiesliedjes staan tentoongesteld. Nu ja, wat heet authentiek? De gemiddelde Fab Four-fan voelt zich vast wat in het kruis getast bij het tekstvel van 'Yesterday' dat Paul McCartney in een droom zou hebben bedacht. Van de oorspronkelijke lyrics ("Scrambled eggs. Oh, my baby, how I love your legs") is immers geen sprake, terwijl de tekst in één vlotte ruk op papier lijkt gepleurd. Alsof Macca de uiteindelijke tekst gauw kopieerde om nu als een relikwie aan te bieden.

Je fronst ook de wenkbrauwen wanneer je bedenkt dat er vrij weinig aandacht wordt besteed aan hoe de jeugd de popcultuur beleefde, en hoe de wereld er nu precies uitzag in de sixties. De klemtoon ligt ook opvallend zwaar op de Amerikaanse cultuur. De emancipatie van de holebibeweging, het feminisme en de strijd om gelijke burgerrechten zie je door een met stars-and-strips gekleurde bril.

Wel geinig en origineel is het geïmproviseerde kapsalon van Vidal Sassoon, waar u zich op zondag een moptop kunt laten aanmeten. Maar net zo opvallend is een hele zaal die gewijd is aan lsd en zijn invloed op de popcultuur. Om nog te zwijgen van een cartoon die de FBI liet verspreiden, waarin Black Panther-leider Geronimo Pratt belachelijk gemaakt wordt. Helaas is dat de enige tegenwind die de Black Panthers krijgen in V&A. Het consumerisme wordt bijvoorbeeld véél kritischer aangekaart, met een doemdenkerige ondertoon.

Méér kwaadaardig, en eens zo tekenend voor de tijdgeest, vonden wij dan weer een oude advertentie van Barclay uit 1966, voor een kredietkaart. Die bewuste kaart steekt plagerig uit een frivool bikinietje met de slogan "All a girl needs when she wants to go shopping". De begeleidende nota maakt evenwel droog gewag dat vrouwen pas zeven jaar later een eigen kredietkaart konden krijgen. Hoe seksueel bevrijd de sixties ook oogden, de golf van feministisch protest sloeg uiteindelijk dus nogal koud kapot tegen het blanke, mannelijke establishment.

Genoeg redenen om je kwaad te maken tijdens You Say You Want a Revolution?, met andere woorden. Dat laat zich gelukkig ook voelen in deze tentoonstelling. Peace en love zijn weliswaar de wachtwoorden in elke zaal, maar woede blijft net zo goed een drijfveer van de jeugd: de revolutie laat zich horen in beelden van studentenprotest, straatrellen en de afkeer van conservatieve mores.

Wat deze expo van records and rebels vooral de moeite waard maakt, is dat ze je even laat meeloeren door het sleutelgat naar het aards paradijs dat de sixties op het eerste gezicht leken. Wisten zij veel dat die droom in de vroege jaren zeventig uit elkaar spatte met de Vietnamoorlog, het moorddrama van de Stones op Altamont en de dood van zoveel 'vrijgevochten' iconen als Hendrix, Joplin en Morrison.

Géén onberispelijke tentoonstelling, wel een knappe samenvatting van het opwindendste en meest hoopgevende tijdsgewricht van de twintigste eeuw. Maar waarom zou je ons moeten geloven? "Don't trust anyone over thirty."

You Say You Want a Revolution? Records and rebels 1966-1970 blijft open tot 27/2/17, Victoria & Albert Museum, Londen. V&A is lid van de 2for1-actie: met uw Eurostar-ticket krijgt u twee toegangs- tickets voor de prijs van één.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234