Vrijdag 03/12/2021

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Herman De Croo (Open Vld) is een dinosaurus van de Belgische politiek. Honderd jaar minister, tweehonderd jaar parlementslid, of zoiets. Hij wil zijn jubileum als volksvertegenwoordiger afronden en weigert daarom plaats te maken voor streekgenoot Sas van Rouveroij, die volgens afspraak tussentijds zijn parlementaire zitje was toebedeeld. Recordhonger staat het gegeven woord in de weg.

In een eerste opwelling denk je: wat een hufter. Een halve eeuw mogen flaneren in de salons van partij en parlement zou toch genoeg mogen zijn. De liberale eminentie heeft alles meegemaakt wat de Belgische politiek te bieden heeft. Hij was een niet onbelangrijke souffleur van regeringsleiders en staatshoofden, tot Mobutu Sese Seko toe. Populist avant la lettre in praatprogramma's en quizzen op televisie.

Gevierd volksmens met beestenspul.

Tussendoor ook nog partijvoorzitter met de macht om politieke vrienden in stelling te brengen. Kortom een unieke carrière voor iemand die geen groot denker is, maar wel in weer en wind standhield dankzij een voortreffelijke electorale score.

Per toeval verzeilde hij in het Vlaams Parlement, wat zijn plaats niet is. Herman De Croo is een geboren belgicist, zij het dat hij de laatste jaren niet schroomde een paar regionalistische reflexen uit de kast te halen als ze spoorden met het profijtbeginsel. Toen zijn zoon Alexander als partijvoorzitter en later als minister was aangetreden, bespeelde hij zelfs een enkele keer het flamingantische orgel. Wel altijd in het halfduister.

De ingevroren zit in het parlementaire pluche van de liberale nestor berust daarom niet alleen op ijdelheid en macht. De Croo is altijd een doorbloede parlementariër geweest. Als Kamervoorzitter in het federale parlement bewaakte hij de onafhankelijkheid van de wetgevende macht. Hij presideerde niet als onderknuppel van dienstdoende ministers en partijgenoten. De oppositie mocht ook haar woordje zeggen. In parlementaire zin was hij van het ancien régime.

De bezetenheid om volbloed lid van een assemblée te zijn, kom je vandaag minder tegen. Talloze parlementsleden dromen van een ministerportefeuille - het parlementaire mandaat is hen niet eervol genoeg. Dat komt ook door de erosie van de parlementaire instellingen. In de heersende particratie spelen Kamer en Senaat een ondergeschikte rol. Bijna als pakhuizen van de democratie. Zie ook het voddige presidium van Siegfried Bracke (N-VA) - geen greintje waardigheid van het ambt terug te vinden.

Duivenmelker.

Herman De Croo heeft al een foto hangen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers en voor mij mag er ook nog een bewerkt nisje bij, maar hij moet wel gemaakte afspraken respecteren en ophoepelen. De magische vijftig jaar zijn volbracht en kalenderromantiek is de treurigste aller sentimenten. Niets weerhoudt het geachte Kamerlid ervan om morgen in Michelbeke een volksfeest aan te richten voor zijn parlementaire levenswerk. De exit na zo'n carrière verdient grandeur, geen kniezerig gehannes om de blessuretijd nog even uit te stellen.

Het is mooi geweest. Weinig liberalen hebben zo lang en continu mogen figureren in het politieke machtscentrum als De Croo. Dat blazoen vervuil je niet met een armzalige surplace. Ook al niet omdat zoon Alexander op zijn beurt tot de happy few van Open Vld is opgetrokken. De dynastie wordt niet met uitsterven bedreigd. Tel je zegeningen, goede Herman.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234