Donderdag 24/10/2019

TEGENWIND

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps voortaan elke vrijdag.

"Je kan ze bedienen, maar je kan ze niet opvoeden", is het mantra van een mij bekende terraskelner. Hij ergert zich al jaren aan de toenemende sociale guerrilla van zijn klandizie. Het terras als cultureel kenmerk van maximale zichtbaarheid gekoppeld aan maximaal bewustzijn van gescheidenheid wordt in de zomer ontbladerd tot minimale savoir-vivre. Vooral in badsteden en strandtenten.

Toerisme is sowieso de sluipmoordenaar van een terrascultuur.

In de zomermassa mis ik de ingezworen intimiteit van het voor- en najaar. Het terras als stilleven, bijna. De plek waar het prettig is allenig te mogen zijn. Champignonvuurtje aan, man met krant, trage freule aan de Café Lette... Die hele adem van onbestemde geborgenheid in de poëzie van Remco Campert: "Op terrassen in lauwe middagtreuzeling kan het toch duister zijn."

Vooral in Parijs en Madrid.

Naar die andere dichter Willem Elsschot wordt dezer dagen ook niet geluisterd: "De wijze gaat liefst ongemerkt voorbij." Niet aan de kust, niet in de zomer. Vakantiegangers willen juist altijd op dezelfde plaats zijn, ze zijn zelfs bereid ervoor te vechten, in de illusie van privébezit.

Het kost mij enige moeite een vol terras te betreden. Het gedrentel houdt niet op. Ik worstel altijd met de gedachte: moet ik wel zo nodig die horde van benen tussen wankele tafels en stoelen nemen? Wie weet, ligt ergens ook nog een hond te snurken.

Er is de afschrikking van vermeende rechthebbenden. Bij het naderen van een nieuw blik terrasvolk zie je hoe de 'gezetenen' zich opspannen tot accordeonzit. Ineens willen ze op drie stoelen tegelijk plaatsnemen. Met een air van: bij mij kom je niet in de buurt, sukkel. Vijandigheid troef, zeker als kinderen tot de indringers horen.

Territoriumdrift.

Niets kan me meer gelukkig maken dan de vriendelijkheid van een ober-in-kostuum op een verwarmd terras in de winter. Alleen al het curiosum zien schrijden is een feest. Van hem weet je dat hij niet komt aandraven met het stampertje op zijn kop in het gin-tonicglas. En altijd die genade van een lichte buiging.

Op zomerterrassen is de bediening bedenkelijker. De slordigheid heeft iets treurigs. Bestellingen worden genegeerd of blijven uit, ijsklontjes zijn allang geen klontjes meer, en op het verzoek af te rekenen staat eeuwigheid.

Toch blijft het zomerterras 'trekken'. De schrale rotanstoeltjes zitten wat ongemakkelijk, maar je krijgt er veel parade voor terug. Het voyeurisme aan alle kanten bespoten. Het terras maakt je letterlijk lid van een menigte, maar doorbreekt niet de zelfgekozen afzondering.

Dat is luxe.

Cultuur? In Lissabon kun je nog op het terras zitten naast het bronzen beeld van Fernando Pessoa. Die chique heeft Blankenberge niet in de aanbieding. Er wordt ook niet om gevraagd.

Groot terrasgeluk: het ongewild afluisteren van gesprekken, die altijd gefluisterd worden, maar nooit intiem zijn. Oekraïne of Gaza bestaan even niet. Het gaat over miniaturen van het eigen leven: familietoestanden, kinderen, overspel, overgang, voetbal...

Filosofen worden niet geciteerd, op een terras.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234