Woensdag 11/12/2019

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Cure valwinden slepen ons mee door de tijd. IS, monetaire schaduwgevechten met Griekenland, begrotingsperikelen in Europa, de treurige wals van cijfers en statistieken, ook nog para's in de stad... de oorden des verderfs zijn niet bij te houden. Daarbovenop de dagelijkse portie moord en doodslag. In de kranten is nog nauwelijks plaats voor een hapklare brok dierenleed. De mens? Achter- pagina.

Als door de bliksem geslagen bleef ik gisteren bij het ontbijt langdurig naar de voorpagina van deze krant staren. Drie dichters als opening: hoelang zou dat niet geleden zijn? Poëzie: dat het nog bestond! Dat het weer even prominent nieuws mocht zijn! Eindelijk een dagje zonder kogelgaten in het hoofd.

Dank u krant!

Herstel van poëzie is herstel van liefde. Daar hebben kranten nood aan in het niet eindigende trommelvuur van slecht nieuws en barbarij. Niet dat de liefde een onbegrensd sprookje is. Ilja Leonard Pfeiffer schatte de zachte oorlog van het minnen perfect in: begeren, beminnen, verliezen, missen... Dimitri Verhulst al even minimalistisch: "Schelden doe je uit respect voor de liefde."

Niemand heeft de liefde en haar lagen en listen scherper beschreven dan Gerrit Komrij. Van liefdesverdriet wist hij alles: "Het water inlopen. Aan de gaspijp gaan liggen. Aids najagen. Kip eten." Toch schrijft hij ook: "Mensen op wie je niet verliefd bent, zijn niet de moeite waard om ze te kennen."

Voor Slauerhoff was liefde eindeloos wreed. En dat is ze soms nog. Wat er de afgelopen dagen aan huiselijk geweld in de krant stond, schreeuwt om de guillotine. Ik ben het levensverhaal aan het optekenen van een Amsterdamse prostituee die al jaren op de vlucht is voor haar pooier. Alles aan haar wat gebeente is, is stukgeslagen. Ze kan niet uit het vak stappen omdat ze twee kinderen heeft te voeden. En toch zegt ze: "Ooit was de liefde het mooiste dat me is overkomen."

Het ideaal van de liefde is juist datgene wat er ontbreekt, weet Ilja Leonard Pfeiffer. Gek toch: niemand geeft het ideaal op.

Geen literaire vorm die de liefde beter vat dan poëzie. Dichtkunst pacificeert, balsemt, breekt ademnood, heelt. Hele volksstammen zouden beter aan het infuus van een versregel gaan liggen dan hun wijdbeense parades voort te zetten. Te beginnen met politici. Noem mij de minister van Michel I die weet dat Jan van Nijlen geen voetballer is.

In de Far West van de tegenstelling vernietigen ook de sprookjes zichzelf. Zie het spandoekincident op Standard. Waar heldendichten hoorden te worden gezongen, werd textielgewijs een onthoofding opgevoerd. Alle poëzie is weg uit het voetbal. Met dank ook aan de mercantiele knoeier en cynicus Steven Martens. Alles wat door deze CEO gezegd en verzwegen wordt, komt uit haaientanden gevallen. Cynisme is gif voor elke vorm van poëzie.

Hoe zou het nog zijn met de dichtkunst op school? Bestaan Vondel, Vasalis en Kopland nog? Heine en Borges? Gedichten helpen bij de liefde en het sterven. Zonder worden beide een rotzooi. In diepe treurnis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234