Dinsdag 20/04/2021

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Hij had het als boegbeeld van de meerderheid beter door anderen laten zeggen, maar intellectueel had Bart De Wever natuurlijk gelijk: Pieter De Crem is een beëdigde landloper in den vreemde. Niets te melden, niets te doen. Buikspreker van zijn ondraaglijke nihil.

Staatssecretaris voor Buitenlandse Handel, in het Engels ronkt het nog een beetje, maar hier stelt het zelfs als titel niets voor. Buitenlandse handel is van iedereen, van Michel en Peeters in Japan, van Bourgeois in Catalonië, van Didier Reynders in de vier windstreken.

Pieter De Crem is een handelsreiziger zonder handel, maar het is hem niet aan te zien. Altijd koninklijk afgeborsteld met diplomatenschoeisel en gladder van kin dan Johan Vande Lanotte ooit zal zijn. Na Freddy Vreven de bewindsman die het meest stinkt naar aftershave. Hij speelt nu het gezicht van het Belgische bedrijfsleven, maar geen hond kijkt naar hem om. Zelfs prinses Astrid brandt zich dieper in de herinnering van buitenlandse gesprekspartners dan de gewezen CD&V-coryfee.

Als minister van Defensie was hij ook al zo'n reizende komiek. Zot van parades doorkliefde hij de wereld, van Washington tot Afghanistan, en weer terug. Het ging altijd om het familiealbum.

Eigenlijk een tragische figuur, die De Crem. Tijdens paars pompte hij zich op tot de grootste lawaaimaker in de Kamer, en ook toen al luisterde niemand. Hij knalde maar door tot hij vuurrood was aangelopen, maar hoe roder zijn hoofd, hoe langer de lachstuip.

En dan dat taaltje van deze excellentie: het piepen van een kleuterjuf, archaïsch, pathetisch, vuile klanken, metaforen uit het jaar stillekes. Met een zuur geworden sausje van deftigheid eroverheen.

Die Pieter.

Ik mag hopen dat hij het wonderschone lied 'De nuttelozen van de nacht' van Jacques Brel heeft gehoord. En daarin ook de poëzie van leegstand heeft onderkend. Want dat is nu zijn lot: leegstand.

Elke regering heeft zijn nuttelozen van dag en nacht. Ministers en staatssecretarissen die door niemand serieus worden genomen. De Crem is geen uitzondering. Vreven, Daerden, Turtelboom, Anciaux, Sleurs, Schauvliege... Drones zijn indrukwekkender. Servais Verherstraeten? Als minister ook meer dorpsgek.

Dat de ijdelheid van De Crem hem kon verleiden tot protocol van een lege doos, verraste niemand. Dat CD&V hem niet in bescherming tegen zichzelf heeft genomen, is kwalijker. Dus toch een partij van postjesjagers en geparachuteerde cabinetards.

De staatssecretaris is ook het slachtoffer van een culturele aberratie. Het buitenland wordt misbruikt voor binnenlandse opstootjes. Parallelle diplomatie is het favoriete afvoerputje van alle partijen. Export van binnenlands chagrijn, zoals ook de sneer van De Wever leert. Jaloezie en achterdocht zijn de bekkens van de bankschroef. Peeters controleert Michel, Homans en De Croo beconcurreren elkaar tot in buitenlandse kranten, Didier Reynders omzeilt zijn eigen diplomaten om ongehinderd Belgische onderkoning te kunnen spelen op deze aardkloot.

De Belgische diplomatie is sinds jaren een krabbenmand. Ook Pieter De Crem mist flair en souplesse om nog iets van samenhorigheid te bricoleren. Overigens zijn het niet de politici, maar ondernemers die België op de kaart zetten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234