Maandag 08/03/2021

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Compromissen hebben meestal een hoog nattedweilgehalte. Esthetisch wordt het niet. Allicht zijn ze nodig, maar hier te lande heerst inmiddels een belgitude van gemakzucht. Iedereen zijn eigen vleesgeworden compromis.

Alleen al daarom is het verfrissend dat in de politiek weer iets van breuklijnen zichtbaar wordt. Voor mijn part frontlijnen, want onze democratie mag weleens uit haar comateuze sluimer worden geranseld.

Bij het lineaire gelijk van de regering hoort lineair protest. Stakingen, betogingen, burgerlijke ongehoorzaamheid, maakt niet uit. Maar het 'recht van de straat' is niet langer vanzelfsprekend. Toch niet in zogenaamd weldenkende kringen van het raison d'état. Her en der wordt het zelfs gecriminaliseerd. Wat blijft er een week later over van de massale verontwaardiging van vakbonden? Vooral die paar taferelen van een honderdtal oorlogsgekken. Inclusief de uitvergroting dat in Brussel zowat alle auto's in brand stonden. Intellectueel oneerlijk, dom en indecent.

Wachten op een reveil van de protestgeneratie wordt zo langzamerhand wachten op Godot.

De barricadecultuur van de jaren zestig is vakkundig drooggelegd. Tot irrigatie komt het niet. Pleinvrees, angst voor hogerhand, mentale luiheid, het dons van een hoge materiele standaard? You name it. Ernstiger is dat samen met de verzetscultuur ook het middenveld is ingeslapen.

Het is niet eens zeker dat de demonstratie van de vakbonden tot een structurele ommekeer zal leiden. Tenzij Michel I van het hakbijlmasochisme nog meer religie maakt in de roes van een sekte.

Mormonen in de Wetstraat.

Tegenspraak is de essentie van een burgerstaat. Liefst geweldloos, ja. Maar waar zou ze nog bestaan, de geweldloze samenleving? Niet in New York en Londen, niet in de banlieues van Parijs. Over de geweldspiraal hebben wij, Belgen, eigenlijk weinig te klagen. Maar mag je dat nog zeggen van Jan Jambon?

De minister kon alvast niet wachten om de Brusselse burgemeester Yvan Mayeur bestuurlijk en moreel vandalisme in de schoenen te schuiven. Allicht hoort de hoofdstedelijke flaneur ook tot de criminele bende waar Bart De Wever het over had. Kies is het niet wanneer overheden elkaar door het slijk sleuren met intenties en verdachtmakingen.

Een burgemeester mag toch door de straten van zijn stad lopen, wanneer en naast wie hij wil. Nietwaar, ervaringsdeskundige Jambon? Kleinigheidje: mag een gemeenteraad daar over gaan?

Van syndicalisten wordt in werkgeverskringen gezegd dat ze onverantwoordelijk zijn. Staatsgevaarlijk zelfs. Apocalyptische referenties naar Georges Debunne worden opgediept en aangedikt. Terwijl de bonzen stiekem aan het schuiven zijn naar een zitje dichtbij de premier. Ook zij waren in het verleden vaker compromisgeil.

Ik heb een hard hoofd in de duurzaamheid van de strijd, in het volgehouden protest. Stigmatisering en bangmakerij zullen de natuur ook nu weer een handje helpen. Ten slotte hebben we het compromis in het bloed. Een paar dozijn pyromanen krijgt dat er niet uitgebrand. Daar zijn ze te betekenisloos voor. Alleen kun je dat niet meer hardop zeggen zonder risico op een strafblad?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234