Woensdag 12/08/2020

Tegenwind

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Vooropgesteld: steller dezes is een stamboomroyalist. Ik heb de monarchie altijd als noodzakelijk vernis gezien voor een land met een amechtige brokstukkencultuur. Het ging er in Laken niet altijd even fris aan toe, maar het functioneren van de democratie wordt niet noemenswaardig gehinderd door de Coburgs. Koppige ezels, dat wel, maar alleen in de marge van het bestaan.

Over de kostprijs van de monarchie wordt veel demagogie verkocht, maar we zijn beter af dan met een presidentieel regime. Een stulpje in Zuid-Frankrijk, alla. Zoals je een koning ook niet kwalijk kunt nemen dat hij in een limousine rijdt, met een Riva vaart en een kasteeltje bewoont. Een representatieve monarchie moet niveau hebben. En dat hebben onze premier en minister-presidenten niet. Charles Michel kijkt zijn gasten niet eens recht in de ogen en Geert Bourgeois is een niet te temmen fluitketel. Exportwaarde nihil.

Mijn koninklijke préféré was altijd Albert II. Hij kon nog lachen, dronk stiekem een borreltje, volks met toch een vliesje internationalisme over zich. Een groot denker was hij niet, maar de beau monde draaide hij rond zijn vinger en hij had aanvankelijk geen kronkels van Opus Dei in het hoofd. Enfin, een koning met wie je onder de dokwerkers kon komen.

Deze koning ben ik kwijt.

Het door Elio Di Rupo onthulde colloque singulier heeft over de eens zo sympathieke vorst een schaduw van schraapzucht geworpen. Sinds zijn beloofde pensioen van 1.400.000 euro teruggebracht werd tot 923.000 euro loopt Albert humeurig rond. Hij boycot parades en feestelijkheden, ontwijkt zijn zoon Filip, abdiceert aan het publieke leven. Als een mokkend kind dat zijn speeltje niet heeft gekregen, blikt hij vanuit Italiaanse wateren op België terug. En op het goede volk dat jaren met hem heeft gedweept als de beminnelijkste aller vorsten.

Rancuneus mannetje.

Het treurige is nog dat hij zijn natuurlijke aanhang een schop geeft. Het zijn juist gepensioneerde mannen en vrouwen die hem tot in het graf zouden volgen. Hij met een klein miljoen op zak, zij met een pensioentje van 1.500 euro. Daar kopen ze op de nationale feestdag ook nog een bloemetje voor de koningin van. Die ouwe getrouwen zijn door de geldhonger van hun idool verraden.

Schraapzucht kan nooit koninklijk zijn.

Elio Di Rupo heeft er goed aan gedaan om de humeurigheid en het absenteïsme van Albert toe te lichten. Volksgunst is een duur geschenk voor koningen. Daar mag iets tegenover staan, edelmoedigheid en bescheidenheid bijvoorbeeld. Zijn hele leven heeft Albert royaal kunnen genieten van het door de bevolking hem toevertrouwde belastinggeld in de vorm van dotaties. Dat geld verdiende hij ruimschoots door de eenheid van het land op koers te houden en het gebroken paradijs dat België heet van het nodige internationale prestige te voorzien.

Als geen ander kon hij weten dat zijn landgenoten genereuze mensen zijn. Dat volk duw je niet opzij voor een paar rottige centen. Zeker niet met de warme herinnering aan hun royalistische kreetjes in het achterhoofd.

Een Te Deum-gek ben ik nooit geweest. Ik zal het na de geeuwhonger van Albert II ook niet meer worden. Wat blijft, is een onthoofde royalist met hartzeer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234