Maandag 23/09/2019

Tegenwind Roepen maar

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

De voorzitter van de Nederlandse Tweede Kamer is een vrouw van Marokkaanse origine. Khadija Arib heeft een dubbel paspoort. Een Nederlandse Kamervoorzitter die ook nog ergens onderdaan is van de koning van Marokko lijkt een institutioneel gedrocht. Mevrouw Arib is nochtans handgetekende elegantie, overtuigd lid van de PvdA, in niets dissident van de Nederlandse grondwet. Dat dubbel paspoort kan ze zelf ook niet helpen - het is de wet van haar thuisland voor staatsverlaters.

Natuurlijk ging Wilders lelijk te keer tegen de schande dat een vrouw met ook een Marokkaans paspoort zijn parlementsvoorzitter kon zijn. Hij schold de frêle politica verrot. Toch werd Kamerlid Arib voor de tweede keer moeiteloos gekozen. Bij acclamatie.

Meteen na het Turkse referendum riep CD&V'er Hendrik Bogaert dat we in België af moeten van de dubbele nationaliteit. Turken kunnen beter niet langer en Turk en Belg zijn. Ze moeten kiezen. Idem dito voor andere migrantengroepen. Bogaert omhelst het ranzige kabaal van Geert Wilders. Hij ziet zijn voorstel als een terechte reactie op het stemgedrag van de Turkse gemeenschap die in meerderheid voor dictator Erdogan heeft gestemd.

Afgezien van het feit dat het juridische kluwen rond de afschaffing van de dubbele nationaliteit niet te overzien is, werpt het voorstel een grauwsluier over de essentie van identiteit als mozaïek van vele gevoeligheden. Je kunt identiteit niet opsluiten in een bunker waar alleen Vlaamse liederen worden gezongen en de klompendans wordt uitgevoerd. Identiteit vloeit vele kanten uit.

Dat uitgerekend een christendemocraat voor identitaire gettoïsering pleit, zegt alles over het miserabel opportunisme van dit gezelschap. Bogaert weet dat zijn voorstel onhaalbaar is, maar lanceert het toch in de ruimte naar de onderbuik van de kiezer. Dat is perfide politiek. Intellectueel leugenachtig. Het is het recept van prominente N-VA-politici: roepen maar!

Er zijn ook Belgen in het buitenland die zeer gehecht zijn aan een dubbel paspoort. Hoe debiel kun je zijn als je in een geglobaliseerde wereld van de afschaffing van een dubbele nationaliteit een staatszaak maakt? Ik heb vele uren doorgebracht met expats en naast hun klassieke gekanker op het moederland vergingen ze van heimwee naar het thuisfront. In de jaren 50 kwamen Oekraïners als kompels in de Limburgse mijnen werken. Vluchtelingen voor armoede en dictatuur. Maar ze zongen de hele tijd volksliederen en aten na dertig jaar nog steeds Oekraïense pot.

Wekelijks trekken horden jongeren de grens over naar Italië. Behangen met de kleuren van Juventus en gewapend met ketelmuziek. Juve is hun eerste identiteit en niet alle clubleiders waren fijne mensen. Hun diepe verbondenheid wordt niet gehinderd door morele bezwaren.

Met het intrekken van een dubbel paspoort neem je gevoelens van diepe verbondenheid niet weg. Jammer dat een dictator als Erdogan daarmee zijn profijt mag doen. Maar ik heb Wilfried Martens in Kinshasa ooit horen zeggen dat hij hield van de leiders aldaar. En zitten in Europese parlementen dan alleen bidprentjes?

Erdogan hoort eerder in het gevang, dan in een presidentieel paleis. Maar die misrekening van het volk leg je niet op het bord van een Turks bakkertje in Houthalen. Turkse migranten hebben zich hier jarenlang als modelgastarbeiders gedragen. Ook daarom is het voorstel tot afschaffing van de dubbele nationaliteit onredelijk en demagogisch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234