Donderdag 20/02/2020

Tegendraads met lijm en schaar

Auditieve collages van Trumans Water in Democrazy

Het uit San Diego afkomstige Trumans Water stoeit al sinds '92 in een muzikale speeltuin die zich grofweg tussen die van The Fall, Sonic Youth en Pavement situeert. Dat heeft tot nu toe elf langspelers opgeleverd, waarop de Amerikanen de vrije vorm tot credo hebben verheven. Geijkte songstructuren en zang zijn taboe: dissonante gitaarerupties, hoekige breaks en nonchalant gejengel bepalen het klankbeeld. Muziek voor avontuurlijke zielen, kortom, en die kwamen maandagavond in de Gentse Democrazy ruimschoots aan hun trekken.

Helaas kregen we eerst een zwak voorprogramma. Het Belgische Moon kampte met een hardnekkige Jon Spencer-fixatie, die het trio middels logge punkrock en sinistere samples poogde te omzeilen. Het geheel klonk zo zwaar op de hand dat de grens der parodie vervaarlijk naderde. De drie Britten van I'm Being Good schotelden ons vervolgens een ordinaire repetitie voor: irriterende onderbrekingen, richtingloze improvisaties, oeverloos gefrunnik.

Ook Trumans Water is met Kevin en Kirk Branstetter (allebei zang / gitaar) en Kevin Cascell (drums) inmiddels tot een drietal gereduceerd. De voormalige bassist werd nooit vervangen, waardoor het geluid enigszins aan spankracht heeft moeten inboeten. Maar een kniesoor die daarop lette, want vanaf de eerste tonen wierp de groep een knarsende gitaarmuur op die wél een optreden lang kon boeien. Het is immers vooral live dat de aangeboren vrijheidsdrang van Trumans Water tot zijn recht komt. Nummers vloeiden nu eens naadloos in elkaar over, werden dan eens met noisy improvisaties te lijf gegaan, en aan een setlist had het trio al helemaal lak. Ze speelden wat in hen opkwam, zodat naast de jongste plaat Fragments Of A Lucky Break gelukkig ook ouder werk de revue passeerde. Daarbij mochten nummers uit het onovertroffen Spasm Smash XXXOXOX OX And Ass uit '93 natuurlijk niet ontbreken. Het dreigende 'Limbs' en 'Death To Dead Things' bewezen het gelijk van BBC-deejay John Peel, die de band tot drie keer toe op één van zijn Peel Sessions uitnodigde. Eigenlijk zeggen hun met schaar en lijm gefabriceerde platenhoezen alles over de muziek, want ook 'Electro Muerta' was een sterk staaltje van auditieve collage: dwars, tegendraads, maar kleurrijk. Overigens speelt bij Trumans Water ook humor een belangrijke rol. Dat blijkt vooral uit de krijsende stemmetjes waarvan de Branstetters zich bedienen; zo was het met piepvocalen opgetuigde 'Strat-As-Fear' ronduit cartoonesk.

Jammer genoeg slaagden de heren er tot zes keer toe in een snaar te breken - die noodgedwongen pauzes vertraagden de kolkende herrie aanzienlijk. Op het einde sloeg ook nog de vermoeidheid toe. Een drammerig 'Seven Holes' en een niettemin springerig 'Top Of Morning' besloten een toch geslaagde avond.Kurt Blondeel

Trumans Water is op 13 maart nog in het Brusselse Magazin 4 te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234