Dinsdag 01/12/2020

Te veel energie, te weinig poëzie

Suzanne Vega zorgde voor het ultieme scouts-uurtje

Het prairiebeest Stijn Meuris had een grote rode M op zijn voorhoofd geschreven. De M van Monza natuurlijk, van Meuris wellicht en ook van Monster. Want het vijftal liet zaterdagmiddag enkele klauwende songs op het Marquee-publiek los. Al snel trok Monza echter een blik bombast open, met als gevolg een slaapverwekkende wijdlopendheid. "U bent te goed", bekende Meuris op een bepaald ogenblik aan het publiek. "U ook", had ik dolgraag willen antwoorden, maar daartoe was geen aanleiding. Monza dwong desondanks een bis af, maar had wel de oudste truc van de foor nodig: een te kort concert spelen. Terwijl zelfs de eerstejaarsstudenten van de showbizzschool al weten dat je een bis moet verdienen, elke minuut van je optreden.

Het Antwerpse zestal DAAU hield nadien wel de Belgische eer hoog. De eerste vijfentwintig minuten van het concert waren zelfs ronduit subliem. Die Anarchistische Abendunterhaltung bracht kamermuziek waarin een hart wild rockte en die af en toe richting zigeunermuziek gluurde. DAAU koppelde weemoedig aan uitbundigheid, een ongewone combinatie die me tegelijk aangreep en intrigeerde. Maar de magie verdween toen de Anarchisten hun steven naar Jamaica wendden. Hun dub was fijn, maar ook niet meer dan dat. De komst van twee zangeressen (onder meer TMF-veejay Karoline Kamosi) had voor extra pigment kunnen zorgen, als de geluidsman, die voordien voor een loepzuivere klank had gezorgd, niet in slaap was gevallen. Daardoor ging 'Merry-Go-Round', op plaat een waarlijk schitterende song, helaas roemloos de mist in. Tom McRae werd tot zijn eigen verbazing onthaald door een aantal schreeuwende tienermeisjes, die nadien 's mans teksten woord voor woord meezongen. Met zijn drie begeleiders speelde hij zaterdag een van de beste concerten op het zijpodium. De diepe cello zorgde meestal voor een stevige basis, terwijl de hoge, adembenemende stem van de Brit de aandachtstrekker was. Het kwartet had een voorkeur voor ingetogen werk, maar durfde bij momenten ook te rocken. Op zulke momenten klonken de nummers soms iets te vol. Dat is echter detailkritiek, want McRae's folky popmuziek met een donker randje ontroerde door haar onthutsende eerlijkheid en dito directheid. Dat het wereldbeeld van the boy with the bubblegun er niet vrolijker op wordt, bewees de nieuwe song 'Election Day': "Thought I was running out of hate / But no, not this year". Verbazend wel dat sommige toeschouwers vrolijk ritmisch meeklappen met liedjes waarin McRae een emotionele beerput opent (zoals 'A & B Song').

Voor het ultieme scouts-uurtje was het wachten op Suzanne Vega, die samen met haar vaste bassist Michael Visceglia voor het derde jaar op rij op het Marquee-podium van Werchter stond. Toch zorgde de Amerikaanse niet voor een herhalingsoefening. Ze speelde weliswaar een handvol voor de hand liggende hits die door het publiek unisono werden meegezongen ('Marlene on the Wall', 'Luka', 'Left of Center'), maar daarnaast gaf ze ook een preview van haar in september te verschijnen nieuwe cd Songs in Red and Gray. Vooral het stekelige '(I'll Never Be Your) Maggie May' bleef nazinderen. Omdat de akoestische luisterliedjes van Vega soms overstemd werden door het enthousiaste publiek primeerde het jamboree-element op de muziek. Ik vond dat jammer, maar duizenden glunderende toeschouwers dachten daar duidelijk anders over en la Vega maakte er handig gebruik van om 'Tom's Diner' bijna volledig door de enthousiaste aanwezigen te laten zingen.

Ook Laïs speelde vorig jaar al op Rock Werchter. Wat toen nog als iets heel bijzonders werd beschouwd, lijkt nu niet meer dan een logische selectie. En ook al heette Jorunn Bauweraerts het publiek welkom op "Folk Werchter", met de jongste cd Dorothea heeft het damestrio definitief de stap van folk naar pop gezet. Live kreeg de groep de steun van zes muzikanten, en die tilden dit concert mee naar een hoog niveau. Een van de troeven van Laïs was dat haar stevige songs ook nog subtiel klonken ('(Houd Uw) Kanneke', 'Dorothea') en dat de rustige nummers (en zelfs de a capella gezongen liedjes) behoorlijk krachtig werden neergepoot, cfr. 'Benedetta' of de nieuwe song 'Polly on the Shore'. Tijdens ''t Smidje', bescheiden aangekondigd als "een hitje", leek de tent letterlijk te ontploffen. Het was zaterdag een van de grote momenten op het tweede podium. Het extatisch eindigende 'Tina Vieri', geleend van de Zweedse groep Hedningarna, moest daar nauwelijks voor onderdoen.

Niemand in België zal de kunde van gitarist Lars Van Bambost betwisten, maar zijn breed uitwaaierende stijl past niet altijd even goed bij de songs van Joost Zweegers. Daarom liet het concert van Novastar zeker geen onvergetelijke indruk na. Daaraan had de songschrijver zelf ook debet, onder meer door een heftig basspel en vocale tics die beide de gevoelens in de liedjes vakkundig 'euthanaseerden'. Nochtans leeft het werk van Zweegers net bij de gratie van emoties. Die kwamen wel volledig tot uiting toen de ster solo speelde, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar of piano. Maar op de andere ogenblikken liet deze passage van Novastar op Werchter zich samenvatten als te veel energie en te weinig poëzie. Daardoor was de kwaliteit van dit concert absoluut niet evenredig met het verzamelde talent op het podium.

Terwijl zaterdag op het hoofdpodium Laurent Garnier afsloot, was de laatste plek op de Marquee-affiche voorbehouden aan een andere dance-act: Reprazent. Die groep rond Rond Size is een pionier van de drum'n'bass en dat zouden we geweten hebben. Nerveuze, hyperkinetische beats ondersteunden de songs, waarvoor de muziek zowel uit een batterij computers kwam als uit live-instrumenten zoals bas en drums. Een rapper en een zangeres gaven de songs wat meer structuur, al moet gezegd worden dat de nummers in elkaar overliepen, waardoor je de eerste twintig, vijfentwintig minuten zo'n bombardement van (break)beats over je heen kreeg dat je snakte naar wat kalmer materiaal. Iets wat Reprazent gelukkig ook in voorraad had. Deze geavanceerde state of the art-muziek kreeg ondanks de tegendraadse ritmiek heel wat mensen aan het dansen. Daarmee zat de tweede festivaldag erop. De tweede nacht daarentegen was nog jong. (ChrV)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234