Donderdag 20/02/2020

Te goed voor televisie

Docville, het Leuvense internationale festival voor 'documentaires met karakter', begint vandaag. Mocht u zich afvragen wat 'karakter' inhoudt: geen ellenlange voice-overs of klassieke praatkoppen, wel boze Dixie Chicks, kruiswoordraadsels en handige weetjes over welke auto u het best steelt.

Door Geert Zagers

Het festival mag dan van seizoen veranderd zijn, de opzet is dat niet. 'We brengen frisse en originele verhalen', zegt coprogrammator An De Winter. 'En beelden die om een groot scherm vragen.'

Wat voor beelden dat zijn, maakt de affiche van deze derde editie snel duidelijk. De Chinese Yangtzerivier uit de documentaire Manufactured Landscapes over fotograaf Edward Burtynsky schreeuwt je in al zijn roodheid naar zich toe. "Het lijkt een natuurwonder in al haar schoonheid, maar het is het resultaat van buitenproportionele vervuiling door de zware industrie", zegt De Winter. De keerzijde van de Chinese economische boom, zoals ze al wel vaker in documentaires is opgedoken, maar dan mooier dan ooit in beeld gebracht.

"Docville programmeert documentaires die het niet verdienen om op een kleine tv bekeken te worden", zegt De Winter. "Nu het publiek de weg naar de cinema voor een docu almaar sneller vindt, getuige An Inconvenient Truth of We Feed the World, mag dat voor Docville niet anders zijn."

Het hoofdpersonage van Het Rijksadministratief Centrum weet die grandeur van het witte doek op te roepen. Toegegeven, de titel heeft iets weg van een oude schooltelevisiedocumentaire, maar regisseur Yves Cantraines beelden van het Brusselse kantorencomplex dat sinds de federalisering leegstaat, zijn ronduit imposant. Net als de verhalen die hij erbij vertelt. Van de vos die in de gebouwen resideerde tot de winkeldame die er een relatie met een duif op na hield: even lijkt het grijze beton tot leven te komen.

Opvallend in deze derde editie is het grote aantal Amerikaanse producties, met kritische films als Iraq for Sale en This Film Is Not Yet Rated. "De Amerikaanse docu heeft het altijd zeer goed gedaan", zegt coördinator Johan Van Schaeren. "Het zijn de laatste bastions van de oppositie in de VS, waar kritische stemmen almaar minder kansen krijgen." Wellicht het beste voorbeeld is Dixie Chicks: Shut up & Sing, over de uit de hand gelopen vete met Bush. Een portret van een samenleving waarin alles politiek is en een kritische noot je tot staatsvijand bombardeert.

"Politiek, muziek, entertainment: alles komt aan bod in onze programmering", zegt De Winter. "Zolang het goede cinema oplevert." Veel van de verhalen op Docville zijn dan ook de evenknie van een fictiescenario. "Ghosts of Cité Soleil, over de Haïtiaanse getto's, verschilt niet zoveel van Cidade de deus: een duizelingwekkend relaas over twee bendeleiders die zich in de gewelddadigste sloppenwijken van de wereld staande proberen te houden." Eveneens in de criminele sfeer, zij het van een ander kaliber: Raffaele Mastroianni. Profession: Voleur van Didier Verbeeck, over de Belgische Tony Soprano. Een persoonlijke getuigenis van een zware jongen op rust met een verleden in de maffia. Hij vertelt met veel flair over drugssmokkel, gewapende overvallen en - geen grap - zijn karaokeverleden. Als uitsmijter legt hij ook nog uit waarom u beter een BMW steelt dan een Fiat. Een documentaire is tenslotte bedoeld om er iets van op te steken.

Van 30 mei 5 juni in Kunstencentrum Stuk, Bibliotheek Tweebronnen en Studio Filmtheaters in Leuven. Donderdag is er de De Morgen-avant-première van Jesus Camp. www.docville.be.

Docvilles keuze

Drie niet te versmaden docu's, gekozen door coprogrammator An De Winter.

(2006, Heidi Ewing & Rachel Grady)

"Schuimbekkende fundamentalistische christenen zijn geen onbekenden in docu's, maar deze Jesus Camp heeft een heel aparte invalshoek: de regisseurs volgen een stel kinderen op een soort religieus scoutskamp, waar ze zo gebrainwasht worden dat ze na afloop vreemden op straat aanspreken en smeken om hen te mogen dopen. Praise the Lord!"

(2006, Patrick Creadon)

"Geen sudoku's maar vreselijk onhippe kruiswoordraadsels, meer specifiek die van The New York Times, zijn het onderwerp van deze docu. Verbazend genoeg heeft Wordplay personages, een begin, een midden en zelfs een spetterende climax. Een onwaarschijnlijk spannende documentaire."

(2000, Jasmina Fekovic),

(2000, Jeroen Berkvens)

"Jeff Buckley en Nick Drake, ik denk dat daar weinig commentaar bij hoort." Maken ook deel uit van de gratis muziekdocuprogrammering: The Eternal Children, met het freakfolkwereldje van Anthony and the Johnsons en CocoRosie in een glansrol, en The Devil and Daniel Johnston, over 's mans turbulente leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234