Zondag 18/04/2021

Te barok om te beroeren

undefined

Anna Karenina
Kostuumdrama
Regie: Joe Wright
Met: Keira Knightey, Jude Law, Aaron Taylor-Johnson
Duur: 129 minuten

Regisseur Joe Wright, bekend van literatuurverfilmingen als Pride and Prejudice (zeer geslaagd) en Atonement (half geslaagd), heeft van deze nieuwe Tolstoj-adaptatie een zeer mooie film gemaakt. En ambitieus. En experimenteel.

Daar is op zichzelf niets mis mee, maar in dit geval werkt het contraproductief. Zijn adaptatie, gebaseerd op een scenario van Tom Stoppard, van de beroemde roman over een gedoemde, passionele liefde in het tsaristische Rusland van de late negentiende eeuw, is weliswaar visueel briljant, maar tegelijk te gestileerd om nog te ontroeren. Het is een film waarvan de artificiële vormgeving en barokke bravoure zoveel aandacht opeisen dat de dramatische en emotionele inhoud helemaal naar de achtergrond worden verdrongen.

De titelheldin (rol van Wrights fetisjactrice Keira Knightley) is getrouwd met de saaie ambtenaar Karenin (een uitstekende Jude Law). Maar dan wordt ze passioneel verliefd op de jonge officier Vronski (rol van Aaron Taylor-Johnson). Een schandaal lijkt onafwendbaar, met fatale gevolgen.

De meest ingrijpende stijlkeuze van regisseur Joe Wright is dat hij zijn Anna Karenina grotendeels in een oud theatergebouw (op het podium, in de zaal, achter de coulissen, op de loopbruggen, enzovoort) situeert alsof de klassieke roman van Tolstoj eigenlijk een toneelstuk was. Daar zit wel een zekere logica in, daar de protagonisten zich moeten gedragen alsof ze in het decor van de Russische adel en hoge burgerij een welbepaalde rol te vervullen hebben. Het theater wordt gebruikt voor de meest uiteenlopende locaties, gaande van een balzaal over een schaatsring tot zelfs een paardenrenbaan. De naadloze overgangen zijn soms echt verbluffend. Sommige sequenties spelen zich buiten dat theater af, maar ook dan is er sprake van overstilering, wat bijvoorbeeld de enscenering of het kleurgebruik betreft.

In zo'n somptueuze context is het voor de meeste vertolkers bijna onbegonnen werk om tegen de operateske stijl en flamboyante vormgeving op te boksen. Je waant je soms in een Moulin Rouge-universum - dat van de filmmusical, niet het cabaret - waarbij het alleen nog wachten is op het moment dat de cast begint te zingen. Dat doet ze niet, maar er wordt wél gedanst in een choreografie van Antwerpenaar Sidi Larbi Cherkaoui (zie kader). Ook hier geldt hetzelfde als voor de hele film: interessant als experiment, maar het blijft een afstandelijke kijkervaring.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234